"Mos" (Contén)

Mostrando 20 resultados de 604.

  • Que contén bromo (III), é dicir, bromo en estado de oxidación +3.

    VER O DETALLE DO TERMO
    1. Cristal higroscópico de sabor amargo.

    2. Proba, case en desuso, destinada a explorar a función excretora do fígado. Consiste na inxección intravenosa de bromosulfoftaleína e na determinación do tempo que esta tarda en desaparecer do sangue circulante.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • PARROQUIA

    Parroquia do concello de Sober baixo a advocación da santa Cruz.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Mosteiro situado en Santa María de Budiño (O Pino) que, segundo se cita na Historia Compostellana, foi obxecto de doazón á igrexa de Santiago no ano 1114.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Segundo a mitoloxía grega, fillo do Rei fenicio Agenor que fundou a cidade de Tebas cando buscaba a súa irmá Europa. Casou con Harmonía, filla de Ares e Afrodita. Reinaron en Tebas e Iliria, pero ao final foron convertidos en serpes e pasaron aos Campos Elíseos. A Cadmos atribúeselle a invención do alfabeto e a fusión dos metais.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Cada un dos rebaixes do cancil dun xugo nos que se asentan os apeares.

    VER O DETALLE DO TERMO
    1. Que non manifesta alteracións bruscas.

    2. Que ten ou manifesta tranquilidade de maneira excesiva, sobre todo aplicado ás persoas que presentan un estado de ánimo carente de inquietudes, excitacións ou preocupacións.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • PARROQUIA

    Parroquia do concello de Nigrán baixo a advocación de santa Baia.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Agrupación cultural compostelá fundada en 1921 e impulsada por Salvador Cabeza de León, Camilo Díaz Baliño, Enrique S. Guerra e Bernardo del Río. Representou No quinteiro, de Xesús San Luís Romero, e O Alalá, de Francisco Porto Rey (1922); Axúdate, de Charlón Arias e Sánchez Hermida (1923); A lenda de Montelongo, de Rey Pose e Buhigas Alavarrieta, e Vaites...vaites!, de Frade Giráldez (1924); e Antón de Freixide de Manuel María González (1925). Despois dun parón na súa actividade, achegouse de novo ao teatro trala Guerra Civil. En 1959, R. López Veiga-Ponte asumiu a dirección do grupo, que puxo en escena, entre outras, Unha noite no muíño (1959) e O fidalgo (1967), ambas as dúas de San Luís Romero; Os vellos non deben de namorarse, de Castelao (1961); Catuxa de Houlihan, de W. B. Yeats (1966); A noite vai coma un río, de Cunqueiro (1966); As bágoas do demo, de Valenzuela (1967); A...

    VER O DETALLE DO TERMO
  • GALICIA

    Historiadora da arte. Licenciada en Filosofía e Letras e doutora en Arte, foi directora da escola de artes aplicadas e oficios artísticos Ramón Falcón de Lugo e profesora de arte e directora do departamento de Historia da Arte e Xeografía da facultade de Humanidades da Universidade de Vigo, da que foi decana. Foi comisaria das exposicións Julia Minguillón: período de 1934-1964 (1991), Olga Reinoso (1993) e Luís Seoane: pinturas, debuxos e gravados, 1932-1979 (1999). Ademais de numerosos artigos sobre arquitectura e transformacións urbanas, e sobre diversos artistas galegos (Camilo Díaz Baliño ou Arturo Souto), publicou as obras: La ilustración en la revista Nós (1983), Julia Minguillón (1984), Os castelaos de Ourense (1985), Antonio Failde (1986), La transformación de una ciudad: Orense (1995) e El santuario de Nuestra Señora de las Ermitas (1996), xunto con Antonio Bonet Correa. É membro da Real Academia de Bellas Artes de San Fernando e da Real Academia Gallega de Bellas Artes...

    VER O DETALLE DO TERMO
  • PERSOEIRO

    Rei de Francia (1322-1328) e de Navarra (Carlos I, 1322-1328). Terceiro fillo de Filipe IV de Francia e de Xoana I de Navarra, sucedeu ao seu irmán Filipe V. Apoiou ao Papa Xoán XXII contra o emperador romano-xermánico Luís IV de Baviera e tamén o seguiu no favor prestado ao infante Filipe de Mallorca, titor de Xaime III, contra os designios de Xaime II de Aragón. En 1324 levou a cabo frutíferas campañas no ducado de Aquitania, coñecidas como Guerra de Saint-Sardos. Con el extinguiuse a liña masculina dos Capetos directos. A reivindicación dos dereitos do seu neto Eduardo III de Inglaterra iniciou a Guerra dos Cen Anos.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Antigo mosteiro beneditino situado en Betanzos. Recibiu tamén o nome de San Paio de Xeronzo e Santa María das Donas. Fundouno o conde Froila Bermúdez e refundouno cara ao 1138 o conde Vermudo; este último entregoullo á súa filla Urraca e en 1145 foi doado ao mosteiro de Santa María de Sobrado dos Monxes.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • PARROQUIA

    Parroquia do concello de Paradela baixo a advocación de santa María.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • GALICIA

    Militar. Emigrou a Arxentina e en 1804 ingresou no exército. Participou nas campañas de defensa da cidade de Montevideo e, unha vez que triunfou a Revolución de Maio de 1810, colaborou co xeneral arxentino Carlos María de Alvear no sitio e na rendición da cidade de Montevideo (1814). Posteriormente, viaxou a Carmen del Río Negro, na Patagonia, para loitar contra os partidarios do dominio español e pola independencia arxentina. En 1815 ascendérono a subtenente da IV compañía do batallón II do rexemento número 8, ao mando da que loitou nas batallas de Chacabuco (2 de novembro de 1817) e Maipú (5 de abril de 1818). En 1819 ascendérono a capitán e, pouco tempo despois, nomeárono tenente primeiro co grao de capitán do estado maior da praza.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • (Venecia 1432 - ? 1488) Explorador. Estivo ao servizo do infante Enrique de Portugal, para o que en 1455 explorou as Islas Canarias e as costas de Senegal ata Gambia. En 1456 descubriu as illas de Cabo Verde e chegou ás illas de Bijagós no transcurso dunha nova expedición.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • PARROQUIA

    Parroquia do concello de Castroverde baixo a advocación de san Pedro.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • IGREXAS

    Igrexa parroquial situada en Castroverde. Construída en estilo románico, ten nave única con cuberta de madeira e ábsida cadrada. No interior conserva unha pía bautismal do s XVI e un retablo barroco do 1796. O exterior é austero e a fachada principal remata cunha espadana central.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Que ten celme.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Apelido de orixe toponímica. Os nomes de lugar Chamosa semellan ter significado fitonímico: lugar onde se ía buscar material para o lume; xa que logo, remitirían ao latín flamma ‘chama’ máis un sufixo abundancial -oso. Como apelido documéntase no s XVIII: “Vicenta Chamosa” (doc ano 1752 en Santiago 1752 según las Respuestas Generales del Catastro de Ensenada, p 54). A mesma orixe ten o apelido Chamoso.

    VER O DETALLE DO TERMO