"Pol" (Contén)

PERSOEIRO

Gramático grego, o máis importante da súa época, coñecido polo alcume o Díscolo, ou sexa ‘o difícil’, por mor da súa escuridade (motivada en gran parte pola súa pésima linguaxe, chea de solecismos e anacolutos). Consérvanse del catro libros: Pronome, Conxunción, Adverbio e Sintaxe. Foi o que impuxo o termo de sintaxe para designar a teoría da construción do discurso.

PERSOEIRO

Escultor grego. Autor do torso do Belvedere e do Puxilista sentado.

PERSOEIRO

Matemático grego, último dos grandes xeómetras helénicos. É famoso o seu tratado sobre as Cónicas, o libro oitavo que foi recuperado por E. Halley (1646). Fixo o estudo da elipse, da hipérbole e da parábola.

PERSOEIRO

Poeta grego, discípulo de Calímaco, sen dúbida o principal poeta épico da época helenística. Non se conserva íntegra a súa obra completa, aínda que si a máis exitosa: Os argonautas.

FILOSOFOS

Filósofo neopitagórico, presunto autor dunha Vida de Pitágoras e do tratado Iniciación e sacrificios.

PERSOEIRO

Escultor grego, autor, xuntamente co seu irmán Taurisco, do coñecido grupo do Touro Farnese, conservado en Nápoles.

1. Relativo ou pertencente á apoloxía.

2. Que ten por obxecto a apoloxía dunha persoa ou cousa.

3. 1. Relativo ou pertencente aos apoloxetas.

   2. Dise de todo libro que fai apoloxía da relixión cristiá.

4. Parte da Teoloxía que ten por obxecto a defensa da fe cristiá e a súa fundamentación razonable. Nos primeiros séculos do Cristianismo precisouse dunha defensa da fe contra as obxeccións dos non crentes (apoloxeta), necesidade confirmada así mesmo durante a Idade Media (Tomé de Aquino, Bossuet, Pascal, etc), pero que non foi obxecto de estruturación científica ata que foron atacados os fundamentos do Cristianismo. A misión da Apoloxética tradicional é demostrar a credibilidade da Revelación cristiá ( Teoloxía fundamental), polo que a miúdo se basea en noticias externas como os milagres. Actualmente consiste nunha investigación sobre razoabilidade da fe a cargo de estudiosos como Dondeyne e Rahner.

1. Discurso ou escrito xustificativo en defensa ou gabanza dalgunha persoa ou causa.

2. 1. Defensa de determinadas verdades da fe cristiá ante as obxeccións de quen as neguen coa intención de demostrar a compatibilidade destas verdades coa razón.

   2. Escrito dun apoloxeta.

3. Apoloxía dos feitos ilícitos ou dos culpables destes, considerada pola doutrina como unha forma atenuada de indución e, por iso, sancionada, a miúdo, polas lexislacións. Nas leis penais españolas a apoloxía do terrorismo e dos terroristas ten a consideración de delito autónomo, especificamente tipificado e penalizado.

1. Quen ou o que fai apoloxía de alguén ou dalgunha cousa.

2. apoloxeta.

1. Pousarse nun asento con toda a comodidade estirando os brazos e as costas.

2. Situarse nunha posición socialmente cómoda ou actuar dun xeito despótico no exercicio dun cargo público.

PERSOEIRO

Político e escritor romano. Colaborador de César, estivo con el na Batalla de Mundae; morto este, loitou contra Sexto Pompeio. Marco Antonio fíxolle legado da Galia Traspadana, onde repartiu as terras entre os soldados. Devolveulle a Virxilio a súa pequena leira, confiscada anteriormente, motivo polo que este lle dedicou a égloga cuarta. Foi nomeado cónsul trala Paz de Brindisi (40 a C). Obtivo numerosas vitorias ante os partos (39 a C) pero rompeu con Marco Antonio e retirouse a escribir. Entre as súas obras poéticas, dramáticas, etc, a máis importante, hoxe perdida, foi unha Historia da Guerra entre César e Pompeio. Fundou a primeira biblioteca pública de Roma e instituíu as recitacións públicas.

PERSOEIRO

Médico austríaco da escola vienesa. Introduciu a percusión como método de exploración clínica, sistema que describiu na obra Inventum novum (Invento novo, 1761).

PERSOEIRO

Elector de Saxonia e Rei de Polonia (1697-1733). Obtivo a coroa polaca despois de converterse ao Catolicismo. Todos os seus intentos de establecer unha gran monarquía absoluta, as ininterrompidas guerras e as invasións puxeron de manifesto a decadencia política e cultural de Polonia. Aliado de Pedro o Grande, foi destronado por Carlos XII pero recuperou o trono trala batalla de Poltava (1709).

PERSOEIRO

Elector de Saxonia e Rei de Polonia (1733-1763). Fillo de Augusto II de Polonia. Obtivo a coroa na loita contra Estanislao Leszczýnski, sogro de Luís XV. Deixou o goberno nas mans do Primeiro Ministro Brühl; a súa pasividade fixo que o Reino se reducise a unha provincia rusa.