"Trat" (Contén)

1. Que demostra ou serve para demostrar.

2. Subclase de determinantes que mostran ou sinalan unha cousa ou un ser no espazo ou no tempo sen nomealo.

PERSOEIRO

Médico grego. Pertenceu á escola de Alexandría. Creou a anatomía comparada do home e do animal, apenas iniciada por Aritósteles, e fixo importantes descubrimentos sobre os nervios e o cerebro. Defendeu, contra o uso de drogas e sangrías, unha terapéutica dietética.

1. Argucia de guerra.

2. Artificio empregado para conseguir algo.

1. 1. Xefe do exército en diversos estados gregos da Antigüidade.

   2. Membro do colexio de dez persoas que se encargaron dos asuntos militares en Atenas desde a época de Clístenes (501 a C-500 a C). En tempos de guerra ocupábase do recrutamento das tropas, da repartición das naves, dirixían o exército e decidían sobre os tratados e sobre a paz. Durante a paz, dirixía as relacións exteriores, o tesouro e conservaba atribucións xurídicas sobre o exército. Dende o s V a C converteuse no maxistrado principal.

   3. Xefe supremo dunha circunscrición ou tema que, no Imperio Bizantino, exercía as funcións de xeneral en xefe, xuíz supremo e xefe da administración do seu territorio.

2. Persoa versada en estratexia.

1. 1. Ciencia de proxectar e dirixir as grandes operacións militares. Ten como partes executivas a táctica, que se ocupa da estrutura dos exércitos, do recrutamento, do funcionamento do armamento e dos transportes e do estudo do terreo, do medio humano e das características do adversario; e a loxística, que se ocupa de calcular, preparar e levar a cabo todo o que fai referencia á vida, ao movemento e ás necesidades da tropa para conseguir a máxima eficacia en cada operación concreta.

   2. Coordinación das forzas políticas, económicas e diplomáticas para conseguir os obxectivos dun Estado, dun grupo ou dun partido.

2. Arte de coordinar as accións para lograr o obxectivo que se pretende.

3. 1. Conxunto de accións que se desenvolven no transcurso dunha competición conforme a un plan establecido con anterioridade.

   2. xogada de estratexia

      Conxunto de movementos coordinados dun equipo deportivo, especialmente os ofensivos que seguen á execución dun lanzamento.

4. 1. estratexia do k

      Estratexia ligada aos procesos de supervivencia dunha especie; neste caso, as poboacións que posúen esta estratexia desenvólvense en límites próximos aos marcados pola súa capacidade de carga; presentan unha curva sigmoidea de medra poboacional, viven en ambientes máis ou menos estables e a súa mortalidade depende do tamaño poboacional.

   2. estratexia do r

      Estratexia ligada aos procesos de supervivencia dunha especie; consiste en que as poboacións presentan flutuacións irruptivas que ascenden e descenden bruscamente, mostrando unha curva de desenvolvemento poboacional similar á curva exponencial; as especies que manifestan unha estratexia rR de supervivencia presentan para lograla, maior dependencia das condicións do medio ambiente que do tamaño poboacional.

5. ...

1. Relativo ou pertencente á estratexia.

2. Que ten unha importancia decisiva para realizar algo, aplicado especialmente a un lugar ou a unha acción.

3. Mísil empregado para ameazar un territorio inimigo dende unha distancia superior aos 5.000 km. O transporte destas armas realízase mediante un mísil balístico intercontinental, un avión tripulado con grande autonomía de voo ou un vehículo non tripulado de tipo cruceiro. No 1984 o arsenal estratéxico dos EE UU estimábase nunhas 11.600 bombas fronte ao da URSS, que contaba con 8.300. En 1991 os presidentes G. Bush e M. Gorbačov asinaron o primeiro Tratado de Redución de Armas Estratéxicas, polo que se acordou a redución do seu número en 1/3. O 13 de novembro de 2001 estableceuse un segundo acordo de desarmamento nuclear, en que se estipulou que cada unha das potencias debía limitar o seu arsenal a 3.000 ou 3.500 armas estratéxicas para o 2007.

1. Deposición dun estrato ou capa detrás doutro estrato en superficies planas ou lixeiramente inclinadas. A estratificación orixínase por cambios nos materiais que se ían depositando ou por cambios nas condicións do depósito. Estes cambios poden ser: variación do tamaño dos grans; cambios na textura, como o arredondamento das partículas; e cambios na cementación e na compactación das partículas. Un caso especial é a estratificación cruzada, que se orixina cando unha corrente de auga diminúe de velocidade ao penetrar en augas máis quietas; este tipo orixínase tanto en augas pouco profundas dos ríos como nas máis profundas dos medios mariños. O caso normal é a estratificación gradual, que consiste en que o material grande que se deposita na parte inferior do estrato se volve máis fino gradualmente e acaba por ser finísimo na parte superior.

2. Operación de dispoñer en capas ou estratos sementes de plantas arbóreas e area ou terra fina, alternativamente, para acadar unha mellor conservación e evitar a súa alteración por contacto co aire ou a xerminación prematura.

3. Disposición dunha biocenose en estratos.

4. Subdisciplina lingüística que ten como obxectivo establecer correlacións entre variables lingüísticas e sociais, isto é, adscribir as diferencias de expresión a distintos grupos sociais, de aí que necesite recorrer á estratificación social como unha das súas ferramentas fundamentais. Este termo adaptouse da socioloxía e utilízase especialmente na área da sociolingüística variacionista, iniciada por William Labov. Este concepto emprégase tamén na socioloxía da linguaxe, co fin de establecer a distribución social das linguas en sociedades bilingües ou multilingües. A cuestión que se intenta responder é: falan de distinta maneira os diferentes estratos sociais? En liñas xerais, as variantes ou linguas máis prestixiosas son as usadas polos estratos que contan con máis poder e status social. Por outra parte, o propio feito de que determinadas variantes ou linguas sexan máis usadas por uns grupos ca por outros provoca que estas adquiran connotacións positivas ou negativas. Como consecuencia,...

5. División da sociedade en capas, clases ou grupos que se consideran mutuamente relacionados e xerarquizados dos máis baixos aos máis altos. O termo, adaptado do concepto xeolóxico, incorporouse á socioloxía na década de 1940. Os estratos sociais defínense de acordo cos valores de cada individuo, segundo a súa posición social; constituirán un mesmo estrato aqueles individuos que teñen oportunidades similares. Na teoría da estratificación social, K. Marx representou un cambio radical, coa súa doutrina sobre as clases sociais, a dos que posúen os medios de produción e a dos traballadores ao servizo daquelas, ao facer exclusiva a importancia do factor económico como criterio de estratificación. A socioloxía anglosaxona criticou a formulación marxista na medida en que esquecía os condicionamentos que derivan do prestixio e dos diferentes cargos laborais e profesionais e das estruturas étnicas e socioculturais dos diferentes tempos e lugares. Os tipos principais de estratificación aceptados comunmente...

1. Dispoñer en estratos.

2. Formar estratos.