"Bo" (Contén)

1. Relativo ou pertencente aos bodos.

2. Individuo das tribos bodo.

3. Conxunto de tribos (bara, garo, dimasa, etc) estendidas por unha zona comprendida dende o sur do Bhutan e do Assam ata o leste de Tripura. Dominaron o Assam ata o s XIII. Son agricultores e gandeiros, e coñecen a metalurxia, a cerámica e o tecido. A súa organización é patrilineal. Adoptaron parcialmente o sistema de castes. A súa relixión influíu no tantrismo.

4. Lingua asiática da familia sino-tibetana e do grupo tibetano-birmano. Fálase no Val de Brahmaputra por unhas 35.000 persoas.

CAPITAIS

Capital do fylke de Nordland, Noruega (39.669 h [1996]).

PERSOEIRO

Novelista occitano. Residiu en Alxeria. Entre as súas obras cómpre subliñar Contes dels Balssas (1953) e Las Domaisèlas (1976). En xeral trata os problemas do home de hoxe que quere integrarse na civilización moderna sen renegar da súa identidade. A súa poesía (Sus la mar de las galeras, 1975) inspirou cancións moi populares.

PERSOEIRO

Impresor italiano. Foi director da Stamperia Reale de Parma (1768) e impresor real de Carlos III (1782). Escribiu o Manuale tipografico (Manual tipográfico, 1818), cunha colección de 291 caracteres tipográficos romanos e itálicos. Déuselle o seu nome a un tipo de letra.

1. ulto redondeado que se fai no bordado.

2. Termo da xerga das palilleiras que designa ‘burato feito no pano e bordado ao redor’.

PERSOEIRO

Arquitecto. Hugonote, emigrou do seu país por mor do Edito de Nantes (1685). Despois dunha estancia en Inglaterra, instalouse en Berlín en 1695, onde realizou o Portal Fortuna do Stadtschloss (1701) e en 1728 en Dresden, onde foi nomeado inspector das obras reais.

PERSOEIRO

Director cinematográfico. Trátase do principal representante do cine experimental en Hungría. A súa primeira longametraxe, Amerikai anzix (Torso americano, 1975) foi galardoada no festival cinematográfico de Mannheim.

PERSOEIRO

Poeta occitano romántico, coñecido polos pseudónimos de Jansemin e Jasmin. O éxito obtido no ano 1825 coa poesía Me cal moturi culminou cando apareceu L’obugle de Castelculié (1835). Acollido triunfalmente por toda Occitania e polos grandes escritores románticos de París, serviu de aglutinador da cultura occitana.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Pontedeume baixo a advocación de Santiago.

PERSOEIRO

Filósofo, teólogo e escritor latino. Da antiga familia dos Anicii, recibiu unha boa formación clásica. Entrou despois ao servizo do poder ostrogodo, e chegou a ser cónsul e magister palatii do Rei Teodorico ata que, acusado de traizón, foi encarcerado en Pavia e executado. Na alta Italia venerouse como mártir dende o s VIII. Pensador ecléctico e bo helenista, traduciu e comentou os escritos lóxicos de Aristóteles, a Isagoge de Porfirio e os Tópicos de Cicerón. Cómpre subliñar en relación estrita cos escritos lóxicos, os retóricos titulados De rhetorica cognitione (Sobre o coñecemento retórico) e Locorum rhetoricorum distinctio (A distinción dos apartados da Retórica), que se insertan xunto con aqueles, na tradición do trivio. Traduciu tamén os Elementos de Euclides, e escribiu tratados de Aritmética, Xeometría, Astronomía e Música; dos que se conservan De institutione arithmetica (Sobre a disposición aritmética) e De institutione...

PERSOEIRO

Filósofo. Un dos principais representantes do Averroísmo do s XIII, foi condenado xunto con Siger de Brabant no 1277. A súa principal obra é De summo bono sive de vita philosophi, na que expón que a contemplación do sumo ben e a acción de acordo con el, son a base da felicidade humana.

1. Terreo baixo e pantanoso.

2. Lugar cerrado para gardar o gando.

3. Herba de grande altura, dun só talo e sen flor, que serve de alimento ao gando.

4. Antiga medida agraria de equivalencia descoñecida.

1. Apelido que ten a súa orixe nos topónimos do mesmo nome. Estes topónimos son descendentes do latín vulgar *budetu, procedente de buda ‘espadana, xunco’.

2. Liñaxe galega que leva como armas: en campo de ouro, tres faixas ondeadas de goles, acompañadas de catro veneras da mesma cor, alternando coas faixas, unha en cada oco e postas en pao. Recóllese tamén outra variante que trae, en campo de sinople, unha pouta de león de ouro, uñada de goles.

PERSOEIRO

Cantante. Coñecido como Pucho Boedo, a súa traxectoria profesional comezou na Coruña coa Orquestra Eslava, para pasar a integrar posteriormente a Orquestra Oriente, e logo a Orquestra Los Trovadores, chamada nun principio Pucho Boedo y sus trovadores. Marchou a Venezuela de xira cos Satélites, orquestra formada nese momento por Alvarito, Pucho Portela e mais el. Á súa volta a Galicia integrouse de novo en Los Trovadores e logo en Los Tamara, formación na que estaban Prudencio e Alberto Romo, Xosé Sarmiento, Enrique Paisal, Manolo Paz, Francisco Rodríguez e Pucho Boedo. Na súa carreira musical gravou preto de noventa cancións.