"Nan" (Contén)

GALICIA

Pintor, debuxante, ilustrador e escritor. Desde moi novo distinguiuse polos seus dotes de debuxante e aos doce anos abandonou os estudios para pasar por sucesivos obradoiros de pintura. Entrou en contacto con intelectuais e artistas locais aos que vai retratando e en 1922 comezou a colaborar co diario Galicia, facendo ilustracións, e na revista Alfar ata 1923, ano en que ilustrou Kindergarten, libro de poemas de Paco Luis Bernárdez. En 1924 comezou a colaborar como ilustrador e articulista en El Pueblo Gallego e en 1925 como linoelista no diario La Zarpa de Basilio Álvarez. Ese mesmo ano obtivo unha bolsa da Deputación de Ourense para estudar en París, onde asistiu ao parladoiro de Miguel de Unamuno e frecuentaba personaxes da vangarda francesa. Neste tempo, a súa produción reduciuse a varios debuxos de nus e diversos bosquexos de animais, ademais do óleo Fiestra ao campo. No ano 1927 volveu a Francia de novo como bolseiro da Deputación e achegouse aos surrealistas....

PERSOEIRO

Xornalista. Exerceu como subdirector do xornal coruñés El Ideal Gallego. Publicou Estampas gallegas (1961), con debuxos de Ramón Villar Chao, Dibuxos de Cebreiro (1965) e Sensibilidade de Galicia en la pintura de Julia Minguillón (1970). Membro da Real Academia Galega e da Real Academia de Bellas Artes Nuestra Señora del Rosario de la Coruña.

PERSOEIRO

Escritor galego. Emigrado a La Habana, exerceu a docencia e, baixo o pseudónimo Fernán Minero, publicou poesías na prensa. Colaborou en Follas novas, Suevia, Nós, Santos e meigas e Galicia, e escribiu o poema “Galicia!” e o poema sinfónico “Dorinda Galicia”.

PERSOEIRO

Gramático. Trasladouse a Madrid e posteriormente dirixiu as escolas normais de Granada e Málaga. Colaborou no Dicionario enciclopédico de la lengua española, con todas las voces, frases, refranes y locuciones usadas en España y las Américas españolas en el lenguaje común antiguo y moderno [...] (1853-1855) e escribiu Curso elemental de la lengua española, redactado con la posible sujección a los principios de la gramática general (1854).

PERSOEIRO

Investigador e crítico literario. Foi lector de castelán na Universidade de Hamburgo (1920-1932) e profesor na de Madrid ata o seu exilio en 1937. Ademais dos Estudios sobre Lope (1951), especializouse na novela e no costumismo do s XIX.

PERSOEIRO

Militar. Establecido no Bierzo, foi comandante de infantería e inspector provincial de estatística. Publicou Ensayos poéticos en dialecto berciano, obra bilingüe galego-castelán.

PERSOEIRO

Escritora uruguaia. Coñecida como Juana de Ibarbourou, a súa obra reflicte a influencia modernista e a evolución dende o erotismo ao intimismo místico. Da súa produción destaca Lenguas de diamante (1919), El cántaro fresco (1920), Raíz salvaje (1922) e Chico Carlo (1944). Membro da Academia Uruguaya (1947), recibiu o Premio Nacional de Literatura (1959).

GALICIA

Pintor. Coñecido como Francisco Miguel e de formación autodidacta, participou nos parladoiros da librería da súa propiedade e do café La Peña. Viviu en París, onde ampliou a súa formación artística, e trasladouse a México, onde traballou con David Alfaro Siqueiros e colaborou, entre outras revistas literarias, en Contemporáneos. A súa pintura é de carácter surrealista, e cultivou as naturezas mariñas. Morreu asasinado.

GALICIA

Economista e político. Licenciouse en Ciencias Económicas e Empresarias pola Universidade de Santiago de Compostela. Foi un dos fundadores das Xuventudes Socialistas, PSOE e UGT en Galicia, membro da Comisión Executiva Federal do PSOE e responsable da política autonómica (1981-1987). Concelleiro da Coruña desde 1987, encargouse da área de Urbanismo (1995) e ocupouse da coordinación do Plan Xeral de Ordenación Municipal da Coruña (1998). Tamén foi vicepresidente da comisión de Urbanismo da Federación Española de Municipios y Provincias (FEMP) e membro do seu consello federal. Foi deputado a Cortes pola Coruña da I a V lexislaturas (1979-1996) e Senador na VI (1996-2000).

PERSOEIRO

Poeta. Residiu en España (1892-1899) e ensinou literatura e historia en Bos Aires. A súa poesía, inspirada en R. Darío, L. Lugones e A. Machado, tratou temas cotiáns. Publicou Las iniciales del misal (1915), Versos de Negrita (1920) e Vida (1957).

PERSOEIRO

Escritor. Director das revistas Contrapunto e Correspondencia, publicou Esquema de Borges (1957) e La poesía argentina de vanguardia (1969).

GALICIA

Escritor. Licenciado en Filosofía e Ciencias da Educación, formou parte do grupo de teatro Histrión 70 (1973-1974) e, con Manuel Guede Oliva, fundou os grupos de teatro Rúa Viva (1978) e Caritel e abriron a sala de teatro estable Caritel (1981). Con Eva Veiga, levou o recital poético Reconstrución por diversos lugares de Galicia e colaborou en distintos xornais e publicacións especializadas. Da súa produción destacan as novelas O Bosque das antas (Premio Xerais 1988), Tempo de crepúsculo (1993), novela traducida ao sistema braille, Sombras no labirinto (1997), Suso Espada: O misterio do Grial (2002); os poemarios A fonte abagañada (Premio Cidade de Ourense de Poesía 1981), Pabellón habitado (1987), Ara Solis (1996), texto bilingüe en galego e en francés, e Días de cera (1999); os relatos Historias roubadas (1998), Lendas de onte, soños de mañá (2001), No corazón da fraga (2001); as...

PERSOEIRO

Eclesiástico, político e economista. Nos seus discursos criticaba a expulsión dos mouriscos, a creación de morgados, o exceso de tributos e o excesivo número de relixiosos. Publicou Conservación de monarquías y discursos políticos (1626), en que examina as causas da decadencia española, que atribuía fundamentalmente ao abandono da agricultura.

GALICIA

Escritor e guerrilleiro. Oficial da Xunta Suprema do Reino de Galicia adscrito á Contadoría da Fábrica de Tabacos, en 1809 fuxiu dos franceses e converteuse en guerrilleiro. É autor de Proezas de Galicia, explicadas bajo la conversación rústica de los dos compadres Chinto y Mingote (1810).

PERSOEIRO

Esquiadora. Foi a primeira muller española que gañou unha medalla olímpica, ao acadar a de bronce no xigante dos Xogos Olímpicos de Albertville 1992.

PERSOEIRO

Esquiador. Foi o primeiro deportista español en proclamarse campión olímpico, ao gañar a medalla de ouro do slálom nos Xogos Olímpicos de Sapporo 1972.

PERSOEIRO

Político. En 1976 creou unha plataforma política de carácter socialdemócrata, que abandonou en 1977 para incorporarse á UCD, partido polo que foi elixido deputado por Madrid. Como ministro de Facenda (1977-1979), promoveu a reforma fiscal e, desde a carteira de Xustiza (1980-1981), a aprobación da Lei do Divorcio. En 1981 abandonou a UCD e fundou o Partido de Acción Democrática, que se integrou no PSOE a comezos de 1983. Foi ministro de Asuntos Exteriores (1985-1992).

PERSOEIRO

Político costarriqueño. Presidente da República (1882-1885), implantou o ensino laico e obrigatorio e instituíu o matrimonio civil e o divorcio.

GALICIA

Agrónomo e político. Estudiou ciencias naturais nas universidades de Santiago de Compostela e Madrid, na que acadou o título de doutor (1925) e ampliou os seus coñecementos no estranxeiro. Foi catedrático de Agricultura, director do instituto de ensino medio de Pontevedra e profesor de bioloxía no instituto Lope de Vega de Madrid. Participou na Misión Biolóxica de Galicia, na que desenvolveu traballos de investigación sobre as patoloxías víricas das patacas. Foi un dos fundadores do Centro Republicano de Pontevedra (1931) e participou na fundación da Federación Republicana Gallega (FRG). Elixido alcalde de Pontevedra en abril de 1931, dimitiu ao ano seguinte e pasou a ocupar a presidencia da Deputación. Durante a Guerra Civil encargouse da dirección de Política, o diario de Izquierda Republicana, e foi nomeado por Negrín comisario xeral do exército (marzo de 1938). Trala Guerra Civil exiliouse en México, onde exerceu como profesor na Universidad Autónoma e no Instituto Politécnico...

PERSOEIRO

Político, marqués de Villena e duque de Escalona. Foi lugartenente de Catalunya (1693-1694) e vicerrei de Aragón (1694-1695), de Sicilia (1701-1702) e de Nápoles (1702-1707). De volta a Madrid, propúxolle a Filipe V a creación da Real Academia Española de la Lengua (1714), da que foi o primeiro presidente.