"CAD" (Contén)

MONTES

Monte da serra do Barbanza que serve de límite ás parroquias (e concellos) de Xuño (Porto do Son), Oleiros (Ribeira) e Lesón (A Pobra do Caramiñal). O seu cumio acada os 620 m de altitude.

DUCADOS

Título concedido polo Rei Xoán Carlos I, o 26 de novembro de 1975, a María del Carmen Franco Polo Bahamonde y Martínez-Valdés, marquesa de Villaverde.

DUCADOS

Territorio feudal constituído no ano 840 polo testamento do Emperador Luís o Piadoso, o que provocou unha longa loita entre os leopoldinos e os conradinos pola súa posesión. Conrado I de Xermania tomou posesión do ducado no 906 que pasou ao seu irmán Eberard no 918 e rebelouse contra o rei de Xermania Otón I o Grande. Á súa morte en Andernach (939), o rei apropiouse do ducado e repartiu unha parte entre o bispo de Würzburg e a abadía de Fulda. O resto dividiuse en dous ducados, o oriental e o occidental, que pasaron ao rei, despois emperador, Conrado II o Sálico e aos seus sucesores ata Enrique V. Dende o s XVI o nome aplicouse ás dúas provincias bávaras de Bayreuth e Würzburg.

DUCADOS

Título da casa real inglesa creado en 1385 polo Rei Ricardo II para o seu irmán Thomas, conde de Buckingham e Essex.

PERSOEIRO

Xornalista e político. Fundador do diario demócrata El Porvenir (1860) e de La Redención del Pueblo (1868) en Reus, en Madrid foi redactor de La Democracia (1864) e director de La Discusión (1873) e El Pueblo Español (1878). Colaborou tamén en L’Esquella de la Torratxa e El Poble Català. Publicou El regionalismo en la nación (1889).

MONTES

Monte que serve de límite ás parroquias de Irixoa e O Viveiró, no concello de Muras. O seu cumio acada 928 m de altitude.

PERSOEIRO

Filósofo. Catedrático da Ciencia na Universidade Autónoma de Madrid, centrou os seus estudios en temas de semiótica, de lingüística e de epistemoloxía da linguaxe, para despois elaborar unha teoría filosófica do significado, o que implicou tratar o problema das relacións que ten a linguaxe coa lóxica, coa realidade e co suxeito falante. Ocupouse dos problemas das relacións entre a ideoloxía e a linguaxe. Explicou que é posible chegar a modificar as reglas do sistema da fala, semánticas, sintácticas ou morfofonémicas, por medio dunha práctica desviada suficientemente prolongada. Escribiu Problemas del análisis del lenguaje moral (1970), Principios de Filosofía del Lenguaje (1986) e Siginificado y verdad: ensayos de semántica filosófica (1990).

1. Que humidifica ou que humecta.

2. Aparato que mantén ou aumenta o grao de humidade de algo

1. Que ou quen identifica ou serve para identificar.

2. Determinante indefinido que determina o substantivo seleccionando cualitativamente tipos ou membros entre os demais da mesma clase e identificando o obxecto nomeado que algúns non concretan e outros si (certo, tal, mesmo, propio). Aínda que circunstancialmente pode posuír acepcións de cantidade, o identificador afástase do cuantificador polo significado unitario de identidade, pola posibilidade de combinarse en singular con substantivos descontinuos (outro libro, outros libros), pola posibilidade de crear adverbios en -mente (talmente, mesmamente) e pola escaseza de construcións partitivas con identificadores; só son frecuentes con calquera e outro (Calquera dos que tes aí vale. Outro dos seus consellos).

1. de imbricar ou imbricarse.

2. 1. Que está disposto como as tellas dun tellado.

   2. arcos imbricados

      Conxunto de arcos superpostos que montan sobre as claves dos inferiores.

1. de incomunicar.

2. Que sofre incomunicación.

1. Falta de delicadeza.

2. Acto ou dito indelicado.