"Bra" (Contén)

Exército mercenario do s XIV, comandado polo cabaleiro bretón Bertrand Du Guesclin, e formado por aventureiros de diversas nacionalidades que loitaron na Guerra dos Cen Anos. Por instigación de Carlos V de Francia, pasaron a Castela e axudaron a Enrique de Trastámara fronte a Pedro o Cruel (1365-1368).

Acción e efecto de concelebrar. A concelebración eucarística, habitual en Oriente, estendeuse despois do Concilio Vaticano II pola Igrexa latina, na que, durante séculos, estivo reducida ás misas de ordenación.

Que ou quen concelebra.

Levar a cabo unha acción litúrxica coa participación de máis dun ministro, en particular na celebración dun sacramento, sobre todo a misa.

Serie de concilios, celebrados en Braga, que serviron para asesorar a monarquía sueva en materia relixiosa. No primeiro concilio (561) instituíuse este tipo de asemblea como órgano asesor da monarquía sueva de Galicia (Galliciense Regnum), un sistema que foi adoptado polo reino visigodo de Toledo anos despois. No segundo concilio (572) sancionouse a política rexia dos suevos contra o arianismo visigodo.

Certame teatral convocado por primeira vez en decembro de 1972 pola Asociación Cultural Abrente de Ribadavia. Celebrou a súa primeira edición no ano 1973 e acompañou as Mostras de Teatro Galego Abrente. Ata 1980, ano de peche tanto da mostra de teatro coma do concurso literario, a súa importancia foi medrando e constituíuse nun dos motores fundamentais de produción dramática do teatro contemporáneo galego con nomes, entre os premiados, dos máis destacados homes de teatro das últimas décadas. Os títulos premiados son os seguintes: Zardigot, de Euloxio Ruibal (1973), O meu mundo non é deste reino, de Manuel María (1º premio ex aequo, 1973) e Eilbrief, de X. L. López Cid (premio da Asociación A Nosa Galiza de Xenebra a unha obra que tratase o tema da emigración, 1973); A tola xuiciosa, de M. Domínguez (1974), e A volta de Edipo, de A. Penas (1º premio ex aequo, 1974); O cabodano, de Euloxio Ruibal (1975); Laudamuco,...

Moldura que se engade a unha chambrana para facela máis relevante.

contradecotado.

Aplícase ao escudo que resulta do trazado de dúas liñas dende os ángulos sinistros ata o centro do lado destro.

Manobra que se opón a unha precedente ou a un movemento do adversario.

escornacabras.

Conxunto coral creado no ano 1932 en Bos Aires. A finais de 1936 pasou por unha etapa crítica que implicou cambios na directiva; foi nomeado presidente Victoriano Martínez e director da agrupación Isidro Maiztegui, e pasou a denominarse Agrupación Artística e Cultural Ultreya. Paralelamente, realizáronse actos culturais nos que se compaxinaban conferencias sobre a cultura galega e actuacións musicais que contaron coa activa participación de Emilio Pita. En 1939 tentouse sen éxito a fusión nunha soa sociedade do coro, baixo a presidencia de Ramón Rey Baltar, coa Casa de Galicia e co Grupo Galeguista. O resultado foi a retirada de diversos membros de Ultreya e do Grupo Galeguista, que constituíron a Irmandade Galega. Das súas actuacións destaca a realizada no Teatro Solís de Montevideo en 1934.

Agrupación folclórica fundada en Vigo por María Méndez de Besada. Baixo a dirección de Moisés Alonso Valverde, realizou numerosas actuacións pola xeografía española. Recibiu a Medalla de Bronce e o diploma no I Certame Nacional da Canción Popular.

Denominación turística que se lle aplica desde 1965 ao sector litoral da provincia de Girona. Esténdese desde Blanes ata Begur. O seu nome débese á orografía especialmente abrupta da zona, ocasionada pola Serralada Litoral. Son máis de 200 km de costa nos que alternan grandes acantilados con praias. Goza dunha climatoloxía privilexiada, máis cálida e menos húmida ca a do resto de Catalunya, con 22°C-24°C en agosto, e unha amplitude térmica anual moderada, pero a presenza dos ventos de Levante fan dela, especialmente no outono e no inverno, unha rexión con moito vento. Os núcleos máis desenvolvidos son Tossa, Lloret, Blanes e Begur. A pesca e, sobre todo o turismo, son a base da súa economía.