"Lor" (Contén)

1. Relativo ou pertencente a Mallorca ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante de Mallorca.

3. Modalidade de catalán que se fala en Mallorca. É un subdialecto do catalán insular ou balear.

PERSOEIRO

Alpinista inglés. Formou parte da expedición británica de recoñecemento e asalto do Everest (1921 e 1922). Desapareceu nunha terceira expedición en 1924, xunto co seu compañeiro Irving. O seu corpo foi localizado en 1999.

PERSOEIRO

Escritor inglés. Da súa produción destaca Le mort d’Arthur (1845), tradución e recreación de diversas novelas artúricas francesas.

CIDADES

Cidade do estado de Karnātaka, India, situada na costa occidental, na desembocadura do río Netravati (272.819 h [1991]).

PERSOEIRO

Escultor italiano. Coñecido como Il Marrina, foi o autor da fachada da biblioteca Picolomini, na catedral de Siena (1504), do altar maior da igrexa de Fontegiusta (1509-1517) e do altar Marsili na igrexa de San Martino (1522), tamén en Siena.

GALICIA

Escultor. Coñecido como Florencio de Arboiro, a proposta estética da súa obra vinculouse ao seu arraigamento no medio rural (Pastoreando, 1980), incorporando símbolos relacionados moitas veces con lendas populares (Meiga, 1988-1990). Preferiu empregar materiais de suxerentes formas tomados da natureza e reutilizalos sen apenas transformar. A súa obra, da que destacan Afiador (1980-1982) e Maternidad (1980), está presente en mostras individuais e colectivas en Galicia e España.

PERSOEIRO

Poeta grego. Formado en Alemaña, foi amigo de Dióniso Solomos e partidario da lingua popular. Fixo traducións de autores destacados, como Schiller, Byron, Shelley ou Tennyson, e da súa obra poética, uns cincuenta sonetos harmoniosos publicados postumamente (1915), destaca Lethe.

PERSOEIRO

Mártir. Foi bispo de Lorch e distribuíu os seus bens entre os pobres. Martirizárono en Estiria (283) durante as persecucións ordenadas por Numeriano. Preséntase como bispo con mitra, báculo e espada. A súa festividade celébrase o 12 de outubro.

PERSOEIRO

Político e humanista, fillo e sucesor de Piero I de Medici como señor de Florencia (1469-1492). Morto o seu irmán Giuliano I, pasou a ser único rexedor da república, pero actuou como un señor absoluto. Enfrontado ao Papa Sisto IV, concertou unha política que determinou o equilibrio de forzas da Península Itálica. Fortaleceu o poder familiar por medio do seu fillo Giovanni, futuro Papa León X, e, pola súa educación humanística, converteuse nun gran mecenas dos poetas, artistas e filósofos. Cultivou a actividade literaria e escribiu rimas e un Comento en prosa. Tamén escribiu a disputa filosófica Altercazione (1473-1474), o poema “Ambra” (1486), o Simposio, os Canzoni a ballo, as Canti carnascialeschi e os Laudi.

PERSOEIRO

Novelista e mestra. A súa obra, influenciada pola corrente realista da época, iniciouse no semanario Domingo co conto Nina (1945, Premio Concha Espina), se ben o seu primeiro éxito acadouno coa novela Nosotros los Rivero (1953, Premio Nadal). Autora de diversos guións cinematográficos e libros de ensaio, publicou tamén Compás de espera (1954), Diario de una maestra (1961), Andrés (1963, Premio Sésamo) e El urogallo (1982).

PERSOEIRO

Político e empresario. Iniciou a súa carreira política como alcalde de Maceió (1979). En 1982 foi elixido deputado federal polo partido socialdemócrata e posteriormente foi gobernador do estado de Alagoas (1986-1989). En 1989 creou o Partido da Reconstrução Nacional (PRN), polo que foi elixido presidente da República de Brasil (1990). Cun programa neoliberal, o “Plan Mello”, iniciou o seu mandato implantando un drástico plan de reaxuste económico para controlar a inflación, pero tivo que dimitir polas acusacións de corrupción e tráfico de influencias en decembro de 1992. Dirixiu o xornal Gazeta de Alagoa e presidiu o grupo empresarial da familia, que controla negocios editoriais e audiovisuais.

1. Que é superior con respecto a outro.

2. Que ou quen é o máis bo de todos.

3. Que é preferible.

4. De maneira máis boa ou superior.

1. Acción e efecto de mellorar.

2. Parte dunha herdanza que se lle deixa a alguén, a maiores da que lle corresponde por lei.

3. Figura do dereito civil que permite desigualar os fillos lexítimos na herdanza, mediante a atribución a calquera deles ou aos seus descendentes, dun terzo de lexítima que a lei lles atribúe aos descendentes lexítimos. Os titulares do terzo de mellora só poden ser os fillos ou descendentes do causante.

4. Gastos útiles que fai alguén en propiedade allea en calidade de arrendatario ou usufrutuario.

1. Facer que algo ou alguén adquira maior calidade ou mellore as súas condicións ou estado.

2. Superar algo facéndoo mellor.

3. 1. Favorecer a un herdeiro deixándolle máis bens ca aos demais.

   2. facultade de mellorar

      Facultade que ten un cónxuxe de outorgar a favor do outro, en termos matrimoniais, que o sobrevivinte deles que se conserve viúvo, poida distribuír entre os fillos comúns os bens que forman o terzo de mellora.

4. Chegar algo ou alguén a unha situación ou estado máis favorable.