"Uri" (Contén)

1. Relativo ou pertencente aos murícidos.

2. Gasterópodo da familia dos murícidos.

3. Familia de moluscos, da clase dos gasterópodos, que presentan cuncha cónica. A característica que máis os define é a presenza dunha rádula capaz de perforar a cuncha doutros moluscos, dos que se alimentan.

1. Relativo ou pertencente aos múridos.

2. Mamífero da familia dos múridos.

3. Familia de mamíferos, da orde dos roedores, que son de dimensións medianas ou pequenas e teñen o fociño agudo, o labio inferior afundido, os arcos cigomáticos pequenos, ampolas timpánicas pouco desenvolvidas, agás nos xerbilinos, e a cola pouco pilosa e xeralmente longa e escamosa. Viven en hábitats moi variados e atópanse practicamente en todo o mundo. A esta familia pertencen as ratas e os ratos.

PERSOEIRO

Artista e escritor mexicano. Coñecido como Doctor Atl, foi director da Escuela Nacional de Bellas Artes de México (1914-1915) e un dos creadores da Liga Internacional de Escritores y Artistas. Viaxou a Europa, onde se interesou especialmente pola pintura renacentista, a neoimpresionista e a fauvista. Estudoso da arte popular do seu país, foi un dos precursores do muralismo mexicano. Como escritor, cultivou a ficción literaria e o ensaio. A súa afección polos volcáns manifestouse nas súas pinturas La sombra del Popocatépetl (1942) e Erupción del Paricutín (1943), así como nas obras escritas Las sinfonías del Popocatépetl (1924) e Cómo crece y nace un volcán: el Paricutín (1950). Tamén publicou Las artes populares de México (1921) e Cuentos de todos los colores (1933-1941).

PERSOEIRO

Pintor barroco. Está considerado un dos máis destacados representantes de pintura relixiosa española. Orfo desde os nove anos, iniciou a súa formación cun parente da súa nai, Juan del Castillo. A pegada do seu mestre deixouse sentir especialmente na primeira etapa da súa pintura, caracterizada polo naturalismo (Virgen del Rosario con Santo Domingo, para o pazo arcebispal de Sevilla), pero tamén recibiu influencias de Roelas, Francisco de Herrera el Viejo e de Zurbarán, que se manifestaron no emprego do claroscuro e no modelado das figuras, aínda con certa rixidez (San Diego dando de comer a los pobres, 1646). O seu interese polos tipos populares exemplificouse nas series de galegas (Vieja hilando ou Gallegos en la ventana) e nos cadros de nenos (Niños comiendo melón y uvas (1650) ou Muchachos expulgándose), en que representaba rapaces humildes inmersos nunhas escenas cheas de ledicia e xovialidade, en que comezou a empregar contornos flexibles e volumes brandos. En 1656 pintou Visión de...

1. Ruído suave e confuso que produce unha corrente de auga, as follas movidas polo vento ou un conxunto de persoas falando.

2. murmuración.

3. 1. Ruído grave e suave que se oe nalgúns lugares do corpo por auscultación.

   2. murmurio vesicular

      Ruído fisiolóxico que se oe ao auscultar o aparato respiratorio dun individuo que respira normalmente e non ten ningunha lesión torácica.

PERSOEIRO

Escritor ruso. Baseándose nas súas experiencias na guerra e na vida moscovita, publicou as obras Dvoinaya Oshibka (Dobre erro, 1940), Bol’šoje serdce (O gran corazón, 1944), Rannei Vesny (Na primavera temperán, 1950) e Zelenaya Ptista is Krasnoi Golovoi (Paxaros verdes coa cabeza vermella, 1966).

1. Doutrina médica que propugna como elementos terapéuticos as forzas, os procesos e os produtos naturais (auga, sol, aire, herbas, alimentos). A súa orixe está nas técnicas dos antigos herboristas e nas prácticas da medicina popular. En Europa constátase o desenvolvemento de técnicas terapéuticas directamente vinculadas aos elementos naturais, como a talasoterapia, a hidroterapia e a fitoterapia, e a determinados modelos de comportamento vital, como o vexetarianismo ou o nudismo.

2. Doutrina que defende a volta á natureza na maneira de vivir.

1. Relativo ou pertencente ao naturismo.

2. Partidario do naturismo.

PERSOEIRO

Militar e poeta, segundo conde de Noroña (1792). Durante a guerra contra a Revolución Francesa ascendeu a comandante (1792) e coronel (1793). Foi segundo comandante do exército e Reino de Galicia e, como tenente xeneral, mandou unha división durante a Guerra da Independencia (1808-1814) e defendeu Pontesampaio fronte ao xeneral M. Ney. Apoiou a postura do marqués de La Romana á fronte da Xunta Suprema de Galicia. Escribiu Poesías (1799) e Poesías asiáticas (1882).

FILOSOFOS

Filósofo francés. Afín ao personalismo, o seu pensamento acentuou o intimismo aínda que non o factor social. Da súa obra destaca Personne humaine et nature (1943) e Intersubjectivité et ontologie (1974).

1. Relativo ou pertencente á neurite.

2. Que ou quen padece neurite.