"To" (Contén)

CAPITAIS

Capital da provincia de Tungurahua, Ecuador, ao N do volcán Chimborazo, nun val andino (160.302 h [1997]). Situado á beira do río Ambato, na conca do río Marañón. Dende aquí parte a mellor vía de penetración cara á selva amazónica. É característico o mercado indio. En 1698 sufriu os efectos dunha forte erupción volcánica, e en 1949 foi destruída por un tremor de terra.

PERSOEIRO

Pintor alemán. Especialista en retratos. A súa obra mestra é O xeógrafo Sebastián Münster (museo de Berlín). Seguiu o estilo de Hans Burgkmair, pero foi influído por Tiziano.

1. Que pertence á familia dos ambistómidos.

2. Individuo da familia dos ambistómidos.

3. Familia de anfibios urodelos, integrada por píntegas, xeralmente terrestres, coa cabeza aplanada e os dentes do vómer dispostos en fileiras transversais. Son propias dos EE UU e México.

1. Espacio limitado ou determinado dalgún modo no que se desenvolve ou ten efecto algo.

2. Espacio ficticio que comprende ou abrangue unha actividade, arte ou ciencia.

3. Situación de interacción lingüística que se presenta agrupada arredor dun mesmo eido da experiencia (familia, traballo, escola, etc).

PERSOEIRO

De nobre familia, foi funcionario do Imperio Romano e gobernador de Milán. A súa elección como bispo tivo lugar por aclamación popular, sendo aínda catecúmeno. A lenda di que na asemblea de fieis un meniño berrou: “Ambrosio, bispo!”, o que se interpretou como voz divina. No prazo dunha semana bautizárono, ordenárono sacerdote e consagrárono Bispo. Aprendeu grego e entregouse ao estudo da teoloxía; é un dos catro doutores da Igrexa Latina. No 387 bautizou o que habería ser santo Agostiño. Interveu activamente na defensa dos bispos católicos contra os candidatos arrianos e enfrontouse ao Emperador, cando este tentou subtraerlle aos arrianos as dúas basílicas milanesas máis grandes. Tempo despois, cando o Emperador Teodosio ordenou a matanza dos habitantes de Tesalónica, alporizados contra o prefecto, impúxolle unha penitencia pública e no ano 390 prohibiulle a entrada no templo de Milán ata que non demostrase a súa inocencia naquelas masacres. A Lenda Dourada de Jacopo de Voragine recolle...

1. Que se refire ao camiñar, que ten a facultade de camiñar.

2. 1. Dise do tratamento médico ou cirúrxico ou da enfermidade que non obrigan ao enfermo a gardar cama.

   2. Establecemento sanitario onde se dispensa asistencia médica e farmacéutica aos enfermos que non precisan de hospitalización. Forma parte da organización sanitaria dun país, dentro do nivel da asistencia primaria. No ámbito do ambulatorio, os médicos de cabeceira ou os especialistas diagnostican, tratan e controlan a evolución de enfermidades que non necesitan atención hospitalaria, fan os exames preparatorios para unha intervención cirúrxica e o seguimento dos pacientes que xa teñen a alta hospitalaria.

PERSOEIRO

Nacido na comarca do Ribeiro colaborou con Javier Prado na terceira época de O Tío Marcos da Portela a partir de 1916.

1. Nome co que se coñecen os diversos silicatos hidratados que, baixo a forma de agregados, conteñen fibras flexibles de cor esbrancuxada, de aspecto brillante e tacto sedoso, susceptibles de seren fiadas e tecidas. A fibra é illante da calor e da electricidade, resistente aos ácidos e aos álcalis, inalterable a alta temperatura e funde con dificultade ante a chama do soprete. Os tecidos de amianto (utilizados para forros de freos e embragues, para xunturas e como illante, entre outros empregos) están fabricados, sobre todo, co amianto de serpentina (crisótilo), chamado de forma máis concreta asbesto, que se utiliza tamén para a fabricación de fibrocemento e para a obtención de plásticos reforzados e plásticos ablativos. Entre os amiantos de anfíbolo , o amianto azul (crocidolita) utilízase sobre todo para filtros debido á súa resistencia química, que é moi elevada; a amosita emprégase especialmente como illante térmico, e a tremolita,...

2. Papel ou cartón composto total ou parcialmente de amianto. Utilízase como illante térmico e para pantallas resistentes ao lume en cociñas, estufas, chemineas, etc. A denominación de papel resérvase a grosores inferiores a 0,5 mm.

PERSOEIRO

Cronista siciliano do Rei Filipe IV de Castela. Distinguiuse polo seu labor nos arquivos do Escorial, Barcelona, o Vaticano e Nápoles. Cabe destacar a súa cronoloxía de Sicilia.