"To" (Contén)

Presencia excesiva de histiocitos.

Conxunto de enfermidades caracterizadas pola proliferación anómala de histiocitos, que pode afectar a diversos órganos (pel, ganglios linfáticos, pulmóns, ósos, fígado e bazo). As principais son a enfermidade de Letterer-Siwe, a de Hand-Shüller-Christian e o granuloma eosinófilo.

Que é parecido ao tecido normal.

Aplícase ao tumor integrado por unha soa clase de tecido ben diferenciado.

Relativo ou pertencente a histólise.

Que produce histólise, referido especialmente aos enzimas que liberan os lisosomas dos fagocitos.

1. Narración ordenada e verídica sobre o conxunto dos feitos memorables do pasado humano, sobre unha serie determinada destes feitos, sobre unha persoa ou sobre unha cousa concreta.

2. Ciencia que se ocupa do estudo dos feitos, como conxunto das actuacións dos homes no pasado, e da súa narración. Aínda que a preocupación crítica por escribir a historia con veracidade é moi antiga e deu lugar ao nacemento dunha serie de técnicas auxiliares da investigación (arqueoloxía, paleografía ou numismática), esta preocupación non se pode confundir coa reflexión teórica sobre a evolución das sociedades humanas que se atopa nas correntes progresistas da historiografía europea desde o Renacemento, pero que non se desenvolveu cara a un estudo científico coherente, cun corpo doutrinal propio. Non obstante , a filosofía da historia, como reflexión crítica sobre o coñecemento histórico e, ao mesmo tempo, como interpretación sobre a historia, non deixou de operar activamente detrás das diferentes concepcións, escolas e métodos que, en relación coa ciencia histórica, se sucederon ao longo do tempo. Dos filósofos da historia destacan  Hegel, que converteu a historia en obxecto do...

3. fin da historia

   Concepto de orixe hegeliana que presupón a consecución duns principios ideolóxicos inmellorables por parte da humanidade. Hegel identificou a fin da historia coa vitoria de Napoleón I Bonaparte en Jena, feito que comportaba o triunfo definitivo dos ideais da Revolución Francesa. O concepto empregouno Alexandre Kojève a finais da Segunda Guerra Mundial. Fukuyama reactualizouno despois do afundimento dos réximes comunistas, feito que interpretou como a morte da única ideoloxía capaz de ofrecer uns principios opostos aos da democracia liberal.

1. Ciencia especializada en expoñer, cronolóxica e incluso criticamente, cada un dos diversos ámbitos da realidade e actividades humanas no seu desenvolvemento ao longo dos tempos. Tradicionalmente, o alcance da aplicación histórica acadou unha importancia especial nalgúns campos determinados. Así, pódese recoñecer unha especial consistencia na historia da filosofía, na historia do dereito ou na historia das relixións, e máis recentemente na historia da ciencia. Denomínase tamén historiografía, segundo o enfoque que tome este estudio.

2. historia eclesiástica /

   Investigación e exposición da traxectoria do cristianismo na súa organización como Igrexa ao longo dos tempos. A primeira historia eclesiástica escribiuna a comezos do s IV Eusebio de Cesarea; na súa segunda versión estendeuna ata 324. No s VI Evagrio actualizou a obra e prolongouna ata 594. O estudo da conversión dos pobos bárbaros deu lugar a obras como a Historia Francorum de Gregorio de Tours, a Cronica e Historia Gothorum de santo Isidoro de Sevilla e a Historia ecclesiastica gentis anglorum de san Beda o Venerable. Ata a Baixa Idade Media as crónicas, os anais e as haxiografías foron os xéneros historiográficos máis frecuentes. Os movementos reformadores do s XVI promoveron novos estudios concretos e de conxunto que tiveron a súa réplica desde a ortodoxia católica. No s XVII inaugurouse a haxiografía crítica católica coas Acta Sanctorum; tamén nesa época apareceron compilacións dos documentos dos concilios ecuménicos e tamén da...

Obra literaria que consiste nunha narración ou exposición histórica.

1. Conxunto dos acontecementos humanos ou de determinados acontecementos humanos, considerados na súa evolución.

2. ...