"Adá" (Contén)

CIDADES

Cidade da provincia de Chubut, na Patagonia, Arxentina (124.104 h [1997]). É un importante centro comercial e nó de transportes. A base da súa economía é a extracción de petróleo (a quinta parte da produción do país) e as industrias derivadas, principalmente refinerías e químicas. Da cidade parten gasodutos e oleodutos en dirección a Bos Aires.

1. Persoa que é da mesma cidade que outra ou que outras.

2. Persoa natural ou habitante da mesma nación que outra ou outras.

1. Danza inglesa de orixe popular (country dance) inglesa executada por parellas de bailaríns que, en roda ou dispostas unhas diante doutras, realizan movementos contrarios seguindo unha orde sucesiva. Acadou o seu maior apoxeo nos ss XVII e XVIII en Europa occidental. A súa música escríbese nun compás de 2/4 ou 6/8.

2. Música que acompaña esa danza.

1. Parte posterior dunha publicación.

2. Páxina seguinte á portada, na que se imprimen xeralmente os requisitos legais dun libro, o copyright, o pé de imprenta ou outros datos.

1. 1. Cada unha das dúas ou máis magnitudes que determinan a posición dun elemento espacial, como por exemplo un punto ou un plano.

   2. sistema de coordenadas

      Nun certo dominio X, conxunto de funcións nas que un punto está determinado polos seus valores, de maneira que, mediante un sistema de coordenadas, cada punto se define por un conxunto de números, que son as coordenadas do punto. No plano, un sistema de coordenadas lineal consta de dous eixes e un punto, chamado orixe de coordenadas, situado na súa intersección. Se os eixes son perpendiculares, as coordenadas son rectangulares ou cartesianas. Se os eixes son oblicuos, as coordenadas son oblicuas. Tamén se define no plano o sistema de coordenadas polares, dado polas funcións radio vector (r), que é a distancia da orixe, e argumento ou ángulo polar (ϑ), que é o ángulo respecto a unha dirección prefixada. Un sistema semellante é o de coordenadas bipolares. De forma análoga considéranse, no espacio tridimensional, sistemas lineais de coordenadas cartesianas e sistemas non lineais, como o de coordenadas cilíndricas...

2. Parámetros que determinan a posición dun astro na esfera celeste. Cómpren dous parámetros angulares para situar sobre esta esfera calquera astro; cada sistema de coordenadas determínase por un eixe fundamental e por un círculo máximo, chamado círculo fundamental, que vén dado pola intersección da esfera celeste cun plano perpendicular ao eixe fundamental. Unha das coordenadas mídese sobre o círculo fundamental, e a outra sobre o círculo máximo, coñecido como auxiliar, que pasa polo astro e polas interseccións da esfera celeste co eixe. Cando os arcos do círculo se miden no sentido contrario ao das agullas dun reloxo, o sentido de medida chámase directo, e retrógrado no caso contrario. Os sistemas de coordenadas celestes pódense clasificar en dous grupos. No primeiro, unha das coordenadas ou as dúas refírense a direccións ou planos que dependen do lugar de observación (sistemas locais). No outro grupo inclúense os sistemas de coordenadas...

3. Coordenadas, xeralmente non cartesianas, que, en número igual ao de graos de liberdade dun sistema mecánico, se escollen para simplificar a forma das súas ecuacións dinámicas. Definen a configuración do sistema, é dicir, son as coordenadas do espazo de configuración.

4. Parámetros que determinan a posición dun punto na superficie terrestre, segundo a lonxitude e a latitude. As liñas de referencia son dous círculos máximos: o Ecuador e un meridiano inicial, adoptado por convenio, que xeralmente é o que pasa polo observatorio de Greenwich, en Londres (Meridiano de Greenwich). Ata mediados do s XX foi práctica común que en cada un dos países se empregase un meridiano local (na cartografía española foi o de Madrid). Deste xeito, a lonxitude dun punto P da superficie terrestre, é a distancia angular (medida de 0° a 180°) dun arco paralelo ao Ecuador trazado dende ese punto ata o meridiano de referencia; así mesmo, a latitude é a distancia angular, medida seguindo un arco de meridiano (de 0° a 90°), que hai entre o punto P e o Ecuador. Nos novos sistemas, que teñen en conta o aplanamento da Terra, defínese a latitude como o ángulo entre a vertical á elipsoide terrestre trazada polo punto e o plano do Ecuador, e consérvase a definición...

1. Anaco de rede dalgúns aparellos de pesca semellante ao cope.

2. Operación que consiste en botar ao mar o cope.

3. Peixe que se recolle cada vez que se bota o cope.

1. Cada un dos pulmóns dun animal.

2. Conxunto das vísceras dun animal.

SERRAS

Pequeno sistema montañoso da comarca do Ortegal, no extremo setentrional de Galicia. Segue unha dirección xeral SSO-NNL a través do límite entre as parroquias de Devesos, San Cristovo de Couzadoiro e San Salvador de Couzadoiro, no concello de Ortigueira, e As Grañas do Sor, Mañón e As Ribeiras do Sor, no concello de Mañón. Elevada sobre unha litoloxía do Ordovícico Inferior, fundamentalmente filitas cos seus característicos diques de cuarcitas paralelos aos planos de xistosidade, culmina nos 521 m de altitude do monte Coriscada.

1. 1. Golpe dado cun corno.

   2. Ferida ou contusión producida polo corno dun animal.

2. Estocada que na esgrima se dá dende abaixo cara a arriba.

1. Toque prolongado de corneta.

2. 1. Burla dirixida aos viúvos na noite do seu casamento cando volven casar. Prolóngase durante varias noites, nas que se entoan unha serie de coplas satíricas. Adoitaban acompañarse dos sons de chocallos, tixolas, cacharros vellos ou calquera instrumento improvisado. O esquema resultaba ser sempre o mesmo; a primeira copla era invariable: “Quen casou? / Bata cagada. / E con quen? / Con Mexa na Cama. / Arriba coa chocallada.” A seguinte estrofa recollía os alcumes e o momento no que se coñeceu a parella, acompañada doutras nas que se resaltaban defectos físicos ou morais da parella. En determinados lugares, os mozos que ían casar a outras parroquias ou que non respectaban os costumes antigos do lugar, tamén eran obxecto da chocallada. Unha vez que esta remataba, adoitaba celebrarse un baile o domingo pola tarde coñecido como festa dos mozos.

   2. Balbordo continuo producido por obxectos, como chocallos e cornos, para mofarse, nunha serie de noites, dunha persoa viúva que volve casar.

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de Badajoz, Extremadura, drenado polo río Guadiana (2.513 h [1996]). A base da súa economía é a agricultura (cereais, arroz e tabaco) e a gandería lanar. Fundado no s XIV pola orde de Alcántara, foi poboado a partir de épocas máis tardías. Do seu patrimonio cultural destacan a igrexa de San Bartolomé (s XVI) e as ermidas de Santa Ana e Nuestra Señora de la Piedad, coñecida tamén como Santa María del Zújar.

1. curral.

2. Capa de estrume que se bota no curral para que curta e se converta en esterco.