"Rin" (Contén)

1. Relativo ou pertencente á fibrina.

2. Alteración do tecido conectivo, apreciada sobre todo nos vasos sanguíneos, como resposta a reaccións inmunolóxicas que se producen en certas enfermidades.

3. Substancia fibrinoide presente na placenta como dexeneración da decidua e do trofoblasto.

GALICIA

Antropólogo social. Licenciouse en Filosofía e Letras e Teoloxía e diplomouse en Psicoloxía Clínica e Pedagóxica. Profesor titular de antropoloxía social da Universidade de Vigo, dirixiu o Centro Asociado da UNED en Ourense, extensión Valdeorras (1996-2000). Entre outras obras publicou Antropoloxía dunha parroquia rural (1988), O afiador (1992), La gran pulpada gallega (1999) e Os saberes tradicionais dos galegos (2001). Recibiu os premios de investigación Otero Pedrayo (1984) e o XI Xesús Taboada Chivite (1998). Membro da comisión de antropoloxía do Consello da Cultura Galega, foi fundador e director do Laboratorio Ourensano de Antropoloxía Social (LOAS).

PERSOEIRO

Avogado e franciscano capuchino. Ingresou na orde en 1612 e chegou a superior nos conventos de Rheinfelden, Feldkirch e Freiburg im Breisgau. Durante a súa predicación na rexión dos Grisons morreu asasinado polos calvinistas. Foi canonizado no 1746. Na iconografía represéntase co hábito da orde dos capuchinos e leva, como atributos, palma, espada e maza con pinchos; ás veces tamén un libro aberto. A súa festividade celébrase o 24 de abril, agás en Vilagarcía, onde se celebra o domingo seguinte ao 25 de agosto.

1. Debuxo que serve de modelo para confeccionar roupa e os seus complementos.

2. Revista dedicada á moda e ao vestido.

3. Persoa que se viste de forma elegante e afectada.

PERSOEIRO

Arquitecto italiano. Foi un dos representantes da arquitectura emiliana dos ss XVI e XVII. Das súas obras destacan a igrexa de San Michele in Bosco e as reformas realizadas en Santa Maria della Caritá.

PERSOEIRO

Pintor francés. Discípulo de J. M. J. Ingres, pintou os frescos das igrexas de Saint-Sévérin, Saint-Germain-des Prés e Saint-Vicent-de-Paul, en París, e decorou o castelo de Dampierre. Foi o retratista oficial de Napoleón III e da sociedade aristocrática e burguesa do Segundo Imperio. Cultivou tamén a pintura histórica e mitolóxica. En 1830 gañou o Prix de Rome.

1. 1. Unidade monetaria principal de Holanda (fl), establecida en 1816, que equivalía a 0,245489 gramos de ouro fino. Estaba dividido en 100 céntimos. Estableceuse a súa equivalencia co euro en 2,2037 e deixou de cotizar o 20 de agosto de 2001.

   2. florín de Suriname

      Unidade monetaria principal de Suriname (Sfl), dividida en 100 céntimos.

2. 1. Moeda de prata cuñada en Florencia desde finais do s XII, cun peso de 1,80 g e un valor dun soldo.

   2. Moeda de ouro cuñada en Florencia entre 1252 e 1533, cun peso de 72 gramos florentinos (3,528 g). Levaba no anverso o lirio coa lenda Florentia e no reverso a figura de San Xoán Bautista e a lenda S. Johannes B. Orixinariamente valía 20 soldos, pero foron frecuentes as alteracións no seu valor, aínda que mantivo as características do peso e da lei. Foi imitada por diversos estados, señoríos e cidades libres de Europa. O duque Alessandro de Medici substituíuna polo escudo de ouro.

   3. Moeda de ouro dos grandes duques de Toscana cuñada en Florencia entre 1588 e 1792, cun peso lixeiramente inferior aos 3,5 g que conservou algunhas das características do florín medieval, pero cunhas grandes variacións de tipoloxía. Coñecíase tamén co nome de sequín.

   4. Moeda de ouro cuñada polos monarcas de Aragón na ceca de Perpignan dende 1346, seguindo o modelo dos de Florencia. Tiña un peso de 3,35 g e presentaba no anverso a San Xoán Bautista e no reverso unha flor de lis. Cuñouse tamén nas cecas de Barcelona, Girona, València e Mallorca.