"Bo" (Contén)

1. Relativo ou pertencente a Bohemia, aos seus habitantes ou á Coroa de Bohemia.

2. Natural de Bohemia ou da Coroa de Bohemia.

3. Individuo pertencente ao pobo bohemio.

4. Lingua checa.

5. Nome dado aos individuos do pobo xitano que entraron na Península procedentes da Europa central, especialmente de Bohemia.

6. Relativo ou pertencente aos bohemios.

7. Artista que leva unha vida precaria e desordenada, desligada das convencións sociais. O termo foi posto en circulación co Romanticismo, cando a burguesía deixou de ser un movemento progresista e renovador, e o artista comezou a rexeitar a sociedade constituída. Co Naturalismo e co Impresionismo, o bohemio pasou a ser un auténtico marxinado.

8. Tipo de vida que caracteriza ás persoas bohemias. Dende o século XVIII identificouse a vida bohemia cunha forma de vida desenvolvida á marxe da sociedade establecida, sen regras nin convencionalismos onde primaban o individualismo, o inconformismo, a oposición contra o capitalismo e contra o xeito de vida burgués. No século XIX, sobre todo a partir de 1830, xurdiu en Francia a bohemia romántica, constituída por artistas e estudiantes que se reunían nos cenáculos. Dela formaron parte Théophile Gautier ou Gérard de Nerval, entre outros. Entre 1859 e 1870, a bohemia converteuse nun proletariado artístico enfrontado á burguesía capitalista, como foi o caso de Baudelaire. Nos anos setenta e oitenta, constituíron a bohemia os chamados poetas malditos, como Verlaine, Rimbaud ou Corbière, partidarios dunha existencia desordenada, defensores do nihilismo, autodestrutivos, alcohólicos e representantes da literatura da decadencia. En Italia a bohemia denominouse scapigliatura...

PERSOEIRO

Erudito. Doutor en Letras (1924), foi profesor de Paleografía da Universitat de Barcelona (1939) e da escola de Biblioteconomía e Documentación. Colaborou na obra do Cancioneiro Popular de Catalunya e publicou numerosos estudios e textos sobre literatura catalá e castelá.

PERSOEIRO

Arquitecto, urbanista, crítico e historiador de Arquitectura. Parte dun realismo fundamental e ten unha posición renovadora na linguaxe do deseño. Foi un dos promotores do Grupo R (1953-1963). Traballou asociado a Josep M. Martorell e David Mackay. Das súas obras destacan a Mutua Metalúrxica, os talleres de La Vanguardia, a escola Thau, os parques da Creeueta del Coll, en Barcelona; o conxunto Triedrichstadt, en Berlín e o parque de España en Rosario (Argentina). Foi delegado da área de Urbanismo do Concello de Barcelona (1980-1984) e interveu en diversos proxectos derivados dos Xogos Olímpicos de Barcelona (trazado urbanístico da Vila Olímpica). Publicou numerosas obras, entre as que destacan: Barcelona entre el Pla Cerdá i el barraquisme (Barcelona entre o Plan Cerdá e o chabolismo, 1963), Arquitectura modernista (1968), Contra una arquitectura adjetivada (1969), Polèmica d’arquitectura catalá (Polémica de arquitectura catalana, 1970), Proceso...

1. Cabana de planta rectangular e con cuberta a dúas augas, construída polos antigos taínos das Grandes Antillas.

2. Cabana ou casa rústica actual das Antillas.

PERSOEIRO

Escritora coñecida como Fernán Caballero. Moitos dos seus relatos breves e novelas foron escritos bastantes anos antes da data da súa publicación, a miúdo nunha primeira versión anterior á redacción definitiva, no decurso da década de 1820. Entre a súa produción destacan as novelas La Gaviota (1849), Lágrimas (1850), Clemencia (1852), La familia Alvareda (1856) e Un verano en Bornos (1958); as compilacións de narracións breves, de tipo tradicional, Cuentos y poesías populares andaluces (1959), Cuentos, oraciones, adivinas y refranes populares e infantiles (1874) e literario, Relaciones (1857) e Cuadros de costumbres (1857), xunto cun amplísimo conxunto de cartas das que se publicaron diversos epistolarios.

PERSOEIRO

Erudito alemán. Cónsul en Cádiz, propagou as ideas sobre o Romanceiro e o teatro español do Século de Ouro de Schlegel. En Alemaña publicou Floresta de rimas antiguas castellanas (1821-1825) e Teatro español anterior a Lope de Vega (1832).

PERSOEIRO

Médico ortopedista austríaco. É autor de traballos básicos sobre o tratamento dos traumatismos e destacou como o introdutor de numerosas técnicas e instrumentos empregados en traumatoloxía.

PERSOEIRO

Compositor, organista e clavecinista. Considerado un dos precursores de Johann Sebastian Bach, sobre quen influíu, os seus preludios caracterízanse pola riqueza de figuras do cantus firmus e polos ornamentos inspirados na música francesa de clavecín. Entre a súa produción destacan as fugas, os preludios e as suites.

PERSOEIRO

Director de orquestra austríaco. Foi Kapellmeister na ópera de Múnic (1923), director en Darmstadt (1927), na ópera de Hamburgo (1931), na de Dresden (1934) e na de Viena (1954). Dirixiu as orquestras filharmónicas de Berlín e de Viena. Foi considerado un dos mellores directores contemporáneos.

PERSOEIRO

Frautista, construtor de instrumentos e compositor. É o creador da estrutura actual da frauta de través. É autor dun bo número de pezas para frauta.

PERSOEIRO

Economista, principal teórico da escola austríaca. Exerceu como ministro de Finanzas e profesor de Economía na Universidade de Viena. Foi un dos principais críticos da teoría económica de Marx. A súa achega principal foi a introdución do tempo na teoría da produción. O tempo presenta rendementos decrecentes: o período de produción implicado pola utilización de capital crece máis á présa ca a cantidade e a calidade do produto. Os bens presentes valen máis ca os futuros, segundo a formulación da súa teoría do interese. A súa obra principal é Kapital und Kapitalzins (Capital e intereses do capital, 1884-1912).

FILOSOFOS

Filósofo e místico alemán. Zapateiro de oficio, a súa intuición da presenza de Deus en todo levoulle a un certo panteísmo. Na súa obra principal, Aurora, oder Die Morgenröte im Aufgang (O espertar da aurora, 1612), defende que Deus se revela a través da natureza e das súas oposicións.

PERSOEIRO

Fotógrafo alemán. Está considerado como o primeiro especialista en fotografía artística. Dedicouse a retratar imaxes dende os anos 80 do s XIX.

ILLAS

Illa das Filipinas, na rexión de Visayas Central.

PERSOEIRO

Comediógrafo polaco. Nunha primeira etapa (dende 1752), a meirande parte das súas obras foron adaptacións de Molière. A segunda significou o inicio da comedia polaca.

PERSOEIRO

Físico. Fillo de Niels H. D. Bohr, estudiou e doutorouse na Universidade de Copenhaguen, da que foi profesor a partir de 1956. Á morte do seu pai no 1962, dirixiu o Instituto Niels Bohr ata o 1970 e dende 1975 ata 1981, o Instituto Nordita. En 1950 investigou o modelo de capas do núcleo atómico e con B. Mottelson elaborou a teoría do modelo unificado. Con B. Mottelson e J. Rainwater recibiu o Premio Nobel de Física en 1975 polo seu estudo da estrutura do núcleo atómico.