"Pin" (Contén)

1. Aminoalcohol bicíclico que deriva da atropina.

2. Hormona da hipófise que estimula outras glándulas endócrinas ou melanóforos.

1. Relativo ou pertencente ao pobo tupinamba.

2. Individuo do pobo tupinamba.

3. Pobo amerindio da familia lingüística tupí-guaraní, que vivía na costa atlántica, ao S do delta do Amazonas (s XVI). As súas prácticas rituais de antropofaxia provocaron a persecución por parte dos brancos e a súa extinción.

4. Lingua tupí-guaraní do phylum amerindio que fala o pobo tupinamba.

GALICIA

Pintor. Formouse con L. Pintos Fonseca e na Real Academia de Bellas Artes de San Fernando cursou as especialidades de pintura, gravado e mural (1956-1961). Completou a súa formación nos Países Baixos, como gravador, e en Italia, como muralista. Evolucionou desde o expresionismo (Compostela, 1978) cara á abstracción e o informalismo, facéndose cada vez máis manifestas as características cubistas (Gaiteiro gris, 1993; Cabeza, 1994) e futuristas. Tendeu a darlle un maior colorido ás escenas (Diálogos, 1984), xogando coa variabilidade de tons e poñendo moito coidado na consecución de texturas. Representou escenas figurativas, con personaxes extraídos do mundo da farándula (Pitonisa, 1993; Trasnos na vila, 1996), como arlequíns, pallasos, monicreques (Soño de marionetas, 1998) ou bailarinas (Danzarinas, 1994), ademais de temas musicais como Liña melódica (1986), Homenaxe a Haydn (1987-1988) e Concerto...

GALICIA

Arquitecto. Iniciou a súa formación na Escola de Artes e Oficios de Ferrol (1895-1898) e posteriormente na universidade e na Escuela Superior de Arquitectura de Madrid, ata 1906, momento no que ingresou na Real Academia de Bellas Artes de San Fernando como profesor axudante. Traballou sobre todo en Ferrol, onde foi arquitecto municipal, e na súa comarca, e caracterizouse polo respecto do contexto arquitectónico e o emprego da galería nas fachadas. Os primeiros anos da súa produción (1910-1920) son de carácter modernista, destacando as casas Vázquez (1912), Romero, Brañas (1913) e Rodríguez Trigo (1914) ou o Hotel Ideal Room (1917). Das obras da década de 1920, eclécticas e monumentais, destacou o deseño da fachada para o Teatro Jofre, o Casino, con Julio Galán Carbajal e José de la Peña Gabilán, a casa Dopico Seselle (1925) ou o edificio Pita Romero, modificado posteriormente por Nemesio López Rodríguez. Na seguinte década achegouse á art-decó, na casa Prieto Poupariña (1933) ou...

GALICIA

Escritor e mestre. Publicou as pezas teatrais A parroquia (1976), que resultou finalista no Premio Abrente de Ribadavia; A fraga encantada (1987), Sala de espera (1992), A sombra da memoria (1999) e Asubío, Fina e Petra, xente moi lareta (2005). Das súas obras poéticas destacan Gándaras (1971), Terra e pan (1975), Ofidios de diario (1984, Premio Eduardo Pondal e finalista das I Xustas Literarias Galegas), Na vertical da noite (Premio Cidade de Ourense 1989), No corazón mancado (Premio Esquío 1989), Rotación violeta (1996) e Banzados (Premio Uxío Novoneyra 2000). No apartado antropolóxico salientan Os vellos oficios (1996), A tribo sabe (1999) e Tal era vivir (2004), e en narrativa escribiu Lume de biqueira (1999), Quen faga voar (2001, Premio Carvalho Calero 2000), A memoria do boi (2001, Premio Torrente Ballester 2000 e Premio de la Crítica...

MUNICIPIOS

Municipio situado na provincia de León, Castela e León (2.837 h [2001]). A súa economía baséase na agricultura.

GALICIA

Pintor. Foi membro do padroado do Museo Municipal Quiñones de León e realizou carteis e portadas para libros. De estilo realista e romántico, pintou Francisquiño o santeiro, Eduardo Iglesias (1916) e Luis Taboada (1906).

GALICIA

Comerciante e filántropo. Emigrou a Cuba, onde presidiu o Centro Galego de La Habana. Enviou material didáctico para as escolas de Ortigueira, apoiou a creación do periódico El Escolar, a investigación científica e literaria e o establecemento do monumento a Pastor Díaz en Viveiro. Regresou a España en 1898. Recibiu a cruz de cabaleiro da Orden de Isabel La Católica.

PERSOEIRO

Poetisa. Foi unha das principais representantes das vangardas en Latinoamérica. Publicou os poemarios Poemas de un mundo en brumas (1950), La cosecha del viento norte (1974), Poemas del aire profundo (1992), Los dos y el mar (1994) e El hombre de la nube (2004).

PERSOEIRO

Pintor chinés da época Qing. Está considerado un dos máis grandes artistas chineses e asóciase sobre todo coa pintura de flores.

PERSOEIRO

Violinista e director de orquestra. Ampliou os seus estudos na Juilliards School con I. Galiaman. En 1969 debutou na Filharmónica de Nova York e iniciou a súa carreira como concertista internacional. Dirixiu conxuntos de cámara e grandes orquestras.