"BAL" (Contén)

1. ariante gráfica do apelido Canaval.

2. Liñaxe galega que leva como armas, en campo de sinople, un dragón ao natural coas ás abertas, e bordo de ouro. Algúns traen, en campo de azul, cinco anacos de cana de ouro, postos en aspa, e outros, en campo de azul, tres plantas de cana da súa cor, dereitas e postas en faixa.

GALICIA

Xornalista. Foi funcionario de Facenda en Santiago de Compostela e na Pobra do Caramiñal e destacou como colaborador de El Observador Constitucional, xornal compostelán de carácter liberal editado durante o Trienio Liberal (1820-1823).

PERSOEIRO

Empresario. Emigrou a Arxentina no ano 1910 e estableceuse definitivamente en Montevideo, onde fundou a compañía papeleira Industria Papelera del Uruguay (UPISA). Vinculado ao galeguismo na emigración, foi presidente da Casa de Galicia de Montevideo, da Irmandade Galega e do padroado da Cultura Galega. No ano 1956 elixírono presidente do I Congreso da Emigración Galega celebrado en Bos Aires.

1. Que ou quen practica o canibalismo.

2. Aplícase ao animal ou á especie que se alimenta con seres da mesma especie.

3. Aplícase á persoa cruel ou inhumana.

1. Antropofaxia habitual como característica etnolóxica dunha sociedade determinada. Prevaleceu ata tempos recentes en diversos pobos de África, Australia, Nova Zelanda, Polinesia, Insulindia e América. Distínguese entre o canibalismo practicado entre membros da propia tribo e a necrofaxia, practicada en defuntos non sacrificados como víctimas, xunto cos casos máis xeneralizados dos que son obxecto os corpos dos inimigos mortos e as víctimas de sacrificios. No tocante á finalidade, a carne humana pode ser un suplemento alimentario habitual ou puntual pero, xeralmente, inclúe algunha significación ligada coa crenza da adquisición, mediante a súa inxestión, da vitalidade ou das características especiais do morto.

2. Depredación exercida entre individuos da mesma especie, normalmente entre clases de idade distinta, e, especialmente, a posta en práctica por individuos adultos sobre ovos ou primeiras fases larvarias. Ten un papel de autorregulación da especie e a súa influencia sobre a mortalidade está directamente relacionada coa densidade. Faise especialmente patente en poboacións que viven nun medio de pequenas dimensións, como son moitas das augas continentais, e con escasas posibilidades de dispersión. Tamén pode ter lugar entre larvas, caso dalgúns anfibios, onde algún deles se tranforma en caníbal ao pasar a alimentarse case de xeito exclusivo das outras larvas, o que asegura a súa metamorfose e lle permite completar o seu ciclo antes de que desapareza o medio temporal onde viven.

3. Acción que acontece cando un produto “come” mercado a outro de moi similares características e do mesmo fabricante.

1. Froito do carballo.

2. Póla dun carballo despois de separala da árbore.

3. Carballo vello coa copa tupida e co tronco voluminoso.

4. Denominación vulgar de algas do xénero Fucus.

1. Aplícase a un tipo de pera pequena, longa e moi saborosa.

2. carballeira.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Palas de Rei baixo a advocación de san Mamede.

1. Apelido de orixe toponímica. O topónimo é un abundancial formado sobre a voz carballo, co significado de ‘lugar poboado de carballos’. Documéntase no s XIII: “Maria Fernandes de Carvalyal” (doc ano 1265 en X. Ferro Couselo A vida e a fala do devanceiros. Escolma de documentos en galego dos séculos XIII ao XVI, vol I, 1967, p 24). Adoita aparecer castelanizado (Carbajal).

2. Liñaxe galega que se espallou por toda a Península. As súas armas levan, en campo de sinople, unha torre de ouro, adestrada dunha bandeira de goles. Outra variante trae, en campo de prata, tres faixas de azul, e bordo de prata con oito rosas de goles.

PERSOEIRO

Xurista e poeta. Formado en dereito na Universidad de Madrid, ingresou no corpo xudicial no ano 1947. Despois de exercer en varias cidades galegas pasou a ser maxistrado da Audiencia territorial da Coruña no ano 1963. Foi presidente da sección de dereito penitenciario no V Congreso Iberoamericano e Filipino de Dereito Civil e Penitenciario, secretario da comisión de estudios do I Congreso de Dereito Galego e organizador das I Xornadas Xurídicas da Coruña. Como poeta publicou a súa obra en xornais e revistas e chegou a gañar a Flor Natural dos Xogos Florais de Oleiros en 1974. Colaborou en Foro Gallego e Jurisdición contencioso administrativa, e escribiu obras xurídicas como Ideario político social e penitenciario de don Miguel de la Sagra (1975) e Comentarios al Código civil y compilaciones forales: compilación de Galicia (1979). Membro correspondente do Instituto Español de Derecho Procesal, foi distinguido coa Cruz de San Raimundo de Penyafort no ano 1963. Ademais é académico...

PARROQUIA

Parroquia do concello de Palas de Rei baixo a advocación de san Sebastián.

PERSOEIRO

Escritor. Participou na fundación da Irmandade da Fala da Coruña e desenvolveu a súa actividade literaria sobre todo na prensa da época. Publicou no suplemento Terra a Nosa!, do xornal El Noroeste, e a novela O tesouro acobillado (1919). Postumamente a editorial Nós sacou do prelo De min pra vós (contos do pobo) (1928), recompilación das súas colaboracións na revista A Nosa terra.

IGREXAS

Igrexa parroquial situada en Palas de Rei. Datada nos primeiros anos do s XIII, da antiga fábrica románica só se conservan as portas e parte da nave. Ten planta rectangular coa cuberta a dúas augas. O acceso á capela maior practícase por medio dun arco de medio punto. Destaca a portada principal con dúas arquivoltas que están protexidas por unha moldura saínte e axadrezada. No tímpano está gravado un arco entrelazado que debuxa unha cruz de arcos iguais.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Santiago de Compostela baixo a advocación de san Xulián.