"Bra" (Contén)

RIOS

Río afluente do Tambre pola dereita. Nace na vertente meridional dos montes do Castelo, na parroquia de Anxeriz (concello de Tordoia). O seu curso adopta unha dirección N-S, encaixado nunha fractura da Depresión Meridiana (Carballo-Tui). Con esa dirección penetra na parroquia de Arabexo e no concello ao que dá o nome: Val do Dubra. Continúa polas parroquias de Niveiro, Bembibre, Coucieiro, Buxán, Vilariño, San Román e Portomouro, onde desemboca despois dun percorrido duns 15 km e de drenar unha cunca de 93 km2. Achega un caudal de 4,13 m3/s.

PERSOEIRO

Compositor. Estudiou con E. Guiraud e T. Dubois no Conservatorio de París e, posteriormente, foi profesor de orquestración e composición, e crítico musical. Influenciado por Franck e Beethoven, editou a Rameau, Scarlatti, Couperin e Beethoven. Da súa produción destaca a obertura Polyeute (1891), o scherzo sinfónico L’apprenti sorcier (O aprendiz de bruxo, 1897), o ballet La péri (1912), a ópera Ariane et Barbe-Bleue (Ariana e Barba azul, 1907) e as pezas para piano Sonata en mi bemol menor e Variations, interlude et final sur un thème de Rameau. En 1948 publicouse unha escolma dos seus artigos de crítica musical.

PERSOEIRO

Gramático, eséxeta e poeta hebreo. Introduciu os metros e a temática árabes na poesía profana hebrea. Estableceuse na corte de Córdoba con Ḥ asday Ben Šaprut. Opúxose ás teorías gramaticais de Mena ḥ em ben Ya’qob ibn Saruq.

PERSOEIRO

Pintor. Discípulo de Rembrandt, as súas obras mostran a influencia do mestre. Cultivou a pintura relixiosa, as escenas de xénero e o retrato. Da súa produción destacan A derradeira cea (1664), A lección de música (1655) e Catro oficiais do gremio de toneleiros e trasegadores do viño de Amsterdam (1657).

1. Relativo ou pertencente aos elasmobranquios.

2. Peixe da clase dos elasmobranquios.

3. Clase de peixes de esqueleto cartilaxinoso que engloba as ordes dos escualiformes, os galeiformes, os hexanquiformes, os quimeriformes, os raiformes e os torpediniformes. Tamén reciben o nome de condritios.

PERSOEIRO

Pintor, crítico e historiador da arte. Foi profesor na Escola Superior de Belles Oficies e na Escola de Bibliotecàries de Barcelona. Traballou como ilustrador, entre outros medios, en Cu-cut! e Mirador, e en 1908 fundou Papitu, da que foi director ata 1911. As súas caricaturas, asinadas co nome de Apa, seguían a tradición modernista. Pintou retratos e naturezas mortas. Asinaba os seus traballos xornalísticos co nome de Joan Sacs. Estudiou a arte da caricatura e escribiu diversas monografías sobre temas artísticos. Entre as súas obras destaca La escultura catalá moderna (1926-1928).

1. Elaborar unha obra de carácter intelectual ou científico a forza de moito traballo e de moito tempo.

2. Cavilar nun asunto ou imaxinar cousas sen ningún fundamento.

1. Acción de embragar.

2. 1. Clase de encaixe temporal que permite asegurar o enlace ou a separación de dúas árbores ou dous órganos xiratorios coaxiais, para efectuar ou interromper a transmisión do movemento e do par de forzas do un ao outro. As finalidades do embrague son facilitar a condución do órgano conducido e o funcionamento do dispositivo motor, principalmente asegurando unha arrancada progresiva, cambiar o sentido de rotación e a velocidade do órgano conducido sen alterar os do motor, paralo sen necesidade de parar o motor, aforrar potencia nos períodos que non actúa e desconectalo cando as condicións de funcionamento non son axeitadas. Nos automóbiles, este mecanismo serve para facer que o cegoñal do motor se desencaixe da árbore primaria do cambio de marchas e para encaixar progresivamente estas dúas árbores cada vez que se cambia de marcha. Existen tres clases de embragues: o embrague de dentes, o de fricción e os especiais, como os centrífugos ou os hidráulicos. O embrague de dentes componse...

   2. embrague automático

      Mecanismo que nos automóbiles permite realizar automaticamente manobras de embrague e desembrague e que pasa a punto morto cando o motor xira ao ralentí.

3. Pedal ou panca que desembraga o motor ao accionarse un automóbil.

1. olver máis bravo ou furioso.

2. Poñerse agresivo ou bravo.

3. Poñerse o mar bravo ou axitado.