"Jos" (Contén)

PERSOEIRO

Historiador da arte. Estableceuse en Barcelona en 1944 e especializouse na pintura hispánica do Renacemento, en Josep de Ribera, Francisco de Goya e Pablo R. Picasso. En 1985 dirixiu unha Historia Universal del Arte.

PERSOEIRO

Orientalista. Especializouse no estudo da ciencia árabe e nas súas relacións coa ciencia europea medieval. Escribiu La poesía sagrada hebraicoespañola (1940) e Las traduciones orientales de la Biblioteca Catedral de Toledo (1941).

PERSOEIRO

Escritor. Coa súa primeira novela, Cerbero son las sombras (1975, Premio Sésamo) definiu a súa forma de escribir, baseada en sinalar o estraño dos acontementos cotiáns e a dimensión familiar do insólito. Colaborador de El País e doutros medios de comunicación, creou os “articuentos”, a medio camiño entre conto e artigo de prensa, e onde se analizan temas da sociedade. Da súa produción cómpre salientar La soledad era isto (1989, Premio Nadal 1990), Dos mujeres en Praga (2002, Premio Primavera de Novela), Cuentos de adúlteros desorientados (2003) e Hay algo que no es como me dicen (2004).

GALICIA

Farmacéutico. Investigou no campo da química física superficial, aplicada ao estudo do desenvolvemento da silicose, e tamén sobre a compatibilidade de determinados medicamentos con substancias empregadas para o seu transporte polo organismo. Publicou Apuntes de óptica geométrica (1977) e Manual de técnicas instrumentales (1978).

PERSOEIRO

Economista. Traballou no campo da denominada economía do benestar e estudou o problema dos custos sociais crecentes que xera o proceso de produción nas sociedades capitalistas avanzadas. A súa obra principal é The Costs of Economic Growth (1968).

LAGOS

Lago de Noruega, o máis grande do país, situado ao N de Oslo (362 km2). Ten por inmisario o río Lagen e por emisario o Vorma.

PERSOEIRO

Escenógrafo e humorista francés, pai de Georges-Victor-Marcel Moinaux. Coñecido como Jules Moinaux, dedicouse sobre todo á realización de óperas cómicas, das que destacan Pepito (1853), con música de Offenbach, ou Le Canard à trois becs (1869).

PERSOEIRO

Compositor francés. Debutou en 1734 como violinista no Concert Spirituel, que dirixiu entre 1735 e 1762. Escribiu ópera, numerosas obras relixiosas, motetes e concertos para violín. Da súa produción destacan Pièces de clavecin en sonates (1734), Les sons harmoniques (1738), Triton et l’Aurore (1753) e Thésée (1765).

PERSOEIRO

Arquitecto. Traballou no estudo de F. J. Sáenz de Oiza e con Jorn Utzon en Dinamarca e alcanzou o grao de chairman do Departamento de Arquitectura da Graduate School of Design de Harvard. Das súas obras destacan o edificio Bankinter de Madrid (1972-1976), con R. Bescos, o Museo de Arte Romano de Mérida (1980-1986), a estación de Atocha en Madrid (1984-1992), o Auditorio de Barcelona (1993), o Auditorio Kursaal de Donostia (1999) e a catedral de Los Angeles (2000). Posteriormente proxectou os museos de arte moderno e arquitectura de Estocolmo e a ampliación do Museo del Prado. Recibiu o Premio Pritzker (1996), o Premio da UE Mies van der Rohe polo Kursaal (2001) e a medalla de ouro do Círculo de Bellas Artes de Madrid (2001).

PERSOEIRO

Cantante. Coñecido como Camarón de la Isla, foi o maior representante da música flamenca. Mesturou na súa música o flamenco co rock, o jazz e os ritmos orientais, e mantivo unha estreita amizade e colaboración artística con Paco de Lucía, do que son froito Cada vez que nos miramos (1970) e Castillo de arena (1977). Destacan os seus discos La leyenda del tiempo (1979), Viviré (1982), Soy gitano (1989) e Potro de rabia y miel (1991). Recibiu a Medalla de Oro de la Junta de Andalucía e a Medalla de Oro de las Bellas Artes.

GALICIA

Xogador de tenis de mesa. Foi campión de Galicia de todas as categorías individuais e campión de España en individual (1956) e en dobres (1959). Presidente da Federación Galega de Tenis de Mesa, foi adestrador e delegado do Círculo Mercantil de Vigo. Recibiu a medalla de bronce da Federación Española como xogador (1968) e a medalla de ouro como directivo (1991).

PERSOEIRO

Estadista, conde de Floridablanca. Doutor en Leis pola Universad Pontificia de Salamanca, foi nomeado fiscal de asuntos criminais do Consello de Castela (1766), a instancias do conde de Aranda. Foi embaixador en Roma (1772) e conseguiu a extinción da Compañía de Xesús (1773), recibindo como recompensa o título de conde de Floridablanca. Foi nomeado secretario de Estado (1777) e impuxo uns criterios de reformismo moderado. Desde a súa creación en 1787, dirixiu a Xunta de Estado. Alarmado pola Revolución Francesa, a partir de 1790 iniciou unha forte reacción, especialmente na censura e na represión contra os reformistas máis destacados. En 1792 foi destituído, desterrado, encarcerado polo conde de Aranda e procesado; pero Godoy, ao subir ao Goberno, absolveuno das responsabilidades políticas (1794-1795).

PERSOEIRO

Escritor e director teatral. Adaptou ao castelán obras de Bertolt Brecht, como La buena mujer de Sezuan. Dirixiu os espectáculos Amics i coneguts ou Proceso a Kafka e publicou os libros Treinta años de teatro de la derecha (1971) e El teatro del 98 frente a la sociedad española (1975).

PERSOEIRO

Actor e director teatral. De 1981 a 1988 foi director do Institut del Teatre de Barcelona, para logo pasar ao proxecto Teatre Lliure. Como actor participou nas obras Primera història d’Esther (1962), El mercader de Venecia (1964) ou Tirant lo Blanc (1969). Como director traballou en Antígona (1978), Kean (1985) ou El manuscrit d’Ali Bei (1988, Premio da Asociación de Directores de Escena).

GALICIA

Relixioso e escritor. Licenciado en Teoloxía, Filosofía e Filoloxía, e titulado en alemán, árabe, inglés e italiano, ordenouse en 1970 e foi mestre da Pontificia Università de Roma (1972-1974), no Centro de Estudos Eclesiásticos de Santiago de Compostela e na Escola Diocesana de Teoloxía. Foi membro fundador da revista Encrucillada, de AGAL e da súa revista, Agália, e membro do consello de redacción de Estudios Mindonienses. Participou na tradución ao galego do Novo Testamento e publicou os libros de investigación Directrices para a reintegración lingüística galego-portuguesa (1979), Método prático de língua galego-portuguesa (1983) e Carvalho Calero e a súa obra (1993, Premio Carvalho Calero de Investigación Lingüístico-Literaria 1991); ademais é autor de Oxalá voltassem tempos idos! (1994, Premio Carballo Calero de Narrativa Curta 1992), en que introduce o personaxe de Felipe de Amancia, creado por Álvaro Cunqueiro para o seu Merlín. Recibiu o Premio Fernández Latorre (1977) polo seu...

PERSOEIRO

Inventor francés. Xunto co seu irmán Jacques Étienne Montgolfier (Vidalon-lès-Annonay 1745 - Serrières 1799), interesouse polos problemas do voo e orientou as solucións cara á construción de aparatos máis lixeiros ca o aire. Os dous construíron un globo de 20 m3 que fixeron subir mediante aire quente en Annonay o 5 de xuño de 1783. Despois de perfeccionar o seu invento, o 21 de novembro de 1783 efectuaron en París a primeira ascensión tripulada da historia. En 1783 foron nomeados membros correspondentes da Académie des Sciences.

PERSOEIRO

Escritor. Nas súas obras reflectiu a súa personalidade autocrática e egocéntrica. As súas experiencias en España valéronlle para escribir Le relève du matin (1920), Le songe (1922) e Les Olympiques (1924). Tamén publicou a tetraloxía Les jeunes filles (1936-1939) e os libros Le Rose de sable (1951), Le chaos et la nuit (1963) e Un assassin est mon maître (1971).

PERSOEIRO

Político e xurista. Ingresou no PSOE e na UGT en 1978, foi elixido alcalde de Cornellà de Llobregat (1985-2004) e membro da comisión executiva federal do PSOE desde 2000. Presidente da Diputación de Barcelona (2003-2004), foi nomeado ministro de Industria, Comercio e Turismo en 2004.

PERSOEIRO

Político e xurista. Foi senador e presidente   da Assembléia Nacional Constituinte (1890-1891) e do Senado (1891-1894). En 1876 ingresou no Partido Republicano polo que presidiu a República do Brasil (1894-1898). O seu goberno caracterizouse pola pacificación de Rio Grande do Sul.

GALICIA

Profesor e escritor. Catedrático de Lingua e Literaturas Latinas da Universidad de Oviedo (1975-1991) e de Filoloxía Latina na Universidad de Alcalá de Henares (1991), é doutor en Letras Clásicas pola Universidade de Boloña. Membro da Sociedad Española de Estudios Clásicos, da Sociedad Española de Lingüística e da Asociación Española de Literatura Comparada, é asesor da Biblioteca Clásica Gredos. Das súas obras destacan Notación de la aspiración consonántica en el latín de la República (1968), El Cancionero de Ripoll en el marco de la lírica mediolatina (Premio Menéndez Pelayo do Institut d’Estudis Catalans, 1973), Notas al texto de los Carmina erótica Rivipullensia (1975), Cantidad y estrutura silábica en la gramática antigua (2000) e Problemas de la originalidad de Horacio (2001).