"To" (Contén)

GALICIA

Fotógrafo. Licenciado en Xeografía e Historia pola Universidade de Santiago de Compostela, foi redactor xefe de fotografía de La Voz de Galicia e responsable do seu Arquivo Gráfico. Dirixiu cursos de fotoxornalismo na UIMP. Colaborador en medios como El País, El Periódico, La Vanguardia ou Cover, as súas obras, que pertencen ás coleccións de Unión Fenosa, do Museo Reina Sofía ou do IVAN, apareceron en libros de G. Torrente Ballester, Manuel Rivas ou Suso de Toro. Participou en exposicións fotográficas en Nova York, París, Stutgart, Chicago ou Londres e en publicacións colectivas como Galicia a pié de foto (1987), A memoria recobrada (1998) ou Carlos Casares: a semente aquecida da palabra (2003). Recibiu o Premio da Crítica na sección de Ciencias e Artes da Representación (1991), o Premio Compostela’93 , o Premio Ortega y Gasset de fotoxornalismo (2003) e o Premio Doñana (2004).

GALICIA

Político e sindicalista. Iniciou a súa actividade política como membro de Estudiantes Revolucionarios Galegos (ERGA) e formou parte do Sindicato Galego de Traballadores do Mar (INTG). Membro do consello nacional do BNG, foi secretario xeral de Galiza Nova (1992-1996). Foi deputado no Parlamento de Galicia na IV, V e VI (desde 1996) lexislaturas polo BNG.

1. Sección cirúrxica dun lobo.

2. Técnica en desuso que consistía en seccionar as fibras nerviosas que unen a cortiza cerebral prefrontal coas formacións nerviosas da base do cerebro, co fin de corrixir certos trastornos mentais.

PERSOEIRO

Violinista e compositor italiano. Actuou nas cortes de Mantua, Dresden e Berlín. Culminou a obra que iniciaran con anterioridade Antonio Vivaldi e Archangelo Corelli, perfeccionando a sonata e o concerto para violín. Das súas obras destacan 12 concerti grossi (1721) e seis concertos para catro instrumentos.

1. Que produce locomoción ou movemeto.

2. Conxunto de órganos destinados ao movemento do corpo.

1. Cuarto dalgúns establecementos ou institucións, como cárceres ou conventos, en que os internos poden recibir visitas.

2. Local equipado cos elementos necesarios para ofrecerlles aos usuarios servicios de comunicación telefónica.

PERSOEIRO

Farmacólogo, fisiólogo e médico alemán. Investigou a diabete, as drogas que diminúen o ritmo cardíaco e a transmisión química dos impulsos nerviosos. Descubriu a existencia de neurotransmisores (1921) como a acetilcolina, identificada en 1912 por Dale e que, en 1929, se descubriu que era a mesma substancia que descubrira Loewi. Recibiu, xunto con H. Dale, o Premio Nobel de Fisioloxía e Medicina en 1936.

PERSOEIRO

Escritor italiano. Publicou, desde o cárcere e en castelán, Los mil y doscientos consejos y avisos discretos (1571), onde describiu a Batalla de Lepanto, e a novela pastoral Diez libros de la Fortuna de Amor (1573), citada por Cervantes nas súas obras.

PERSOEIRO

Arquitecto barroco. Formouse na Real Academia de Bellas Artes de San Fernando e en Roma, a onde marchou pensionado en 1753. Durante a súa formación asistiu ás obras do Palacio Real de Madrid e foi delineante do convento da Visitación, tamén en Madrid. Desde 1765 traballou na catedral de Santiago, onde colaborou nos proxectos para a capela da Comuñón e dirixiu as obras da fachada da Acibechería. Tamén traballou no pazo dos Marqueses de Bóveda, en Lugo. Marchou de Santiago de Compostela e continuou traballando con Ventura Rodríguez en Santa Fe (Granada), onde realizou a colexiata.

1. Dor ou aflición que se sente pola morte de alguén.

2. 1. Roupa ou símbolos que se levan como sinal de dor pola morte de alguén. A cor deste varía segundo as culturas, o negro é o máis frecuente nas occidentais e o branco nas orientais. Tradicionalmente, a duración do período de loito depende do grao de parentesco que se teña co defunto.

   2. alivio de loito

      Loito menos rigoroso que se reflicte na introdución de cores distintas á negra, normalmente o gris.

3. Panos de cor negra que se colocan durante as exequias. OBS: Nesta acepción adoita empregarse en plural.

REINOS

Posesións italianas constituídas polo Milanesado e o territorio italiano da República de Venecia, que foron cedidas a Austria polo Congreso de Viena (1815). Lombardia uniuse ao Reino de Italia pola Paz de Zúric (1859) e Véneto pola Paz de Praga (1866).