"AN" (Contén)

1. Relativo ou pertencente á cidade de Canopo e aos seus habitantes.

2. Habitante da cidade de Canopo.

3. aso funerario exipcio que contén as vísceras embalsamadas dun defunto. A tapa podía ter forma zoomórfica ou antropomórfica. O uso destes vasos é común a todo Exipto desde o 2000 a C. A partir do s XVI a C substitúese na tapa a cabeza coa figura do morto polas dos catro fillos de Horus. Imset, con cabeza humana, contiña o estómago e o intestino groso; Qebašenuef, o falcón, a vesícula viliar e o fígado; Hapi, o babuíno, o intestino delgado; e Duamutef, o chacal, o corazón e os pulmóns.

1. Aplícase á ave que canta de forma melodiosa e agradable.

2. Aplícase á voz humana ou, en sentido figurado, á poesía ou á música que resulta harmónica e agradable ao oído.

1. Apelido orixinado nun topónimo abundancial, formado sobre cana: ‘lugar no que abundan as canas’. Documéntase no s XVIII: “Domingo Canosa” (doc ano 1752 en La Coruña 1752 según las Respuestas Generales del Catastro de Ensenada, p 193). A mesma orixe ten o apelido Canoso, aínda que non se pode descartar a posibilidade de que nalgún caso sexa unha castelanización do adxectivo cano; en tal caso, a súa orixe sería un alcume.

2. Liñaxe que leva como armas, en campo de prata, un castelo da súa cor, ameado e con cachotería de sable. Outros traen, en campo de prata, unha torre da súa cor, con dúas bandeiras de goles, saíndo polas troneiras.

ILLAS

Illa situada no esteiro do río Miño, dividida territorialmente entre as parroquias de San Miguel de Tabagón (concello do Rosal) e Salcidos (concello da Guarda). Formada por depósitos aluviais, a súa superficie varía en función das dinámicas fluvial e mareal. Carece de asentamentos de poboación e aprovéitase con fins gandeiros. Constitúe unha importante área de invernada para as aves migratorias.

GALICIA

Escritora. Realizou estudios de enxeñería de camiños, canais e portos na Coruña. Publicou Bramido maino (1997), A pedra de seixo (1997) e Á espreita na penumbra (1999). Ademais participou en varias obras colectivas como Dezaseis relatos (1995), Rumbo ás illas (1997), O trasno rebuldeiro (1997), Nós (1997) ou Mini-relatos (1999). Recibiu premios en diversos certames literarios, como os da A. C. Xermolos e O Facho, así como dúas mencións especiais no Premio Rúa Nova.

GALICIA

Avogado e economista. Estudiou na Escola de Comercio da Coruña, na Escuela Central Superior de Comercio de Madrid e na Universitat de Barcelona. Foi delegado do goberno na Bolsa libre de Barcelona, conselleiro do estado no Banco de España, director xeral de Banca e Bolsa e vicepresidente da delegación do goberno no Banco de Crédito Industrial. Publicou La intervención del Estado en la Bolsa libre e Historia menuda de un pueblo gallego. Exerceu tamén como membro correspondente da Real Academia Galega. Recibiu o Premio Pérez Lugín da asociación da prensa da Coruña en 1950 e a Cruz do Mérito Civil.

1. Termo do barallete, xerga dos afiadores e paraugueiros, que corresponde á voz ‘vara do paraugas’.

2. Termo da xerga dos telleiros que corresponde á voz ‘barba’.

3. Termo do latín dos chafoutas ou xerga dos albaneis que corresponde á voz ‘barba’.

1. Termo da xerga dos telleiros que corresponde á voz ‘barbeiro’.

2. Termo do verbo dos daordes ou xerga dos telleiros que corresponde á voz ‘barbeiro’.

1. Talo das plantas herbáceas, especialmente a da col e a do toxo.

2. 1. Talo do millo e doutros cereais que fica na terra tras apañalo.

   2. Parte do tronco dunha árbore que queda unida á raíz ao cortala polo pé.

3. 1. Eixe central da mazaroca do millo despois de debullala.

   2. Parte central das froitas que non teñen carabuña.

4. Pedúnculo groso e curto de certas inflorescencias e froitos.

5. Estado de formación da pluma das aves consistente nunha vaíña pequena e aguda que, chegado o momento, racha e permite o desenvolvementeo da plumaxe.

1. Talo das plantas herbáceas, especialmente a da col e a do toxo.

2. 1. Talo do millo e doutros cereais que fica na terra tras apañalo.

   2. Parte do tronco dunha árbore que queda unida á raíz ao cortala polo pé.

3. 1. Eixe central da mazaroca do millo despois de debullala.

   2. Parte central das froitas que non teñen carabuña.

4. Pedúnculo groso e curto de certas inflorescencias e froitos.

5. Estado de formación da pluma das aves consistente nunha vaíña pequena e aguda que, chegado o momento, racha e permite o desenvolvementeo da plumaxe.

1. Parte inferior do talo dos cereais que queda na terra despois de apañalo.

2. Nome que reciben as algas pardas do xénero Laminaria.

PERSOEIRO

Escultor italiano. É un dos máximos representantes da plástica neoclásica. Discípulo de Guiseppe Bernardi, a produción da súa primeira etapa en Venecia continúa a tradición italiana do settecento: Euridice e Orfeo (1773), Dédalo e Ícaro (1778). En 1779, despois dunha viaxe a Nápoles, Herculano, Pompeia e Roma, e influído por Johann Joachim Winckelmann, iniciou o seu período de madurez, dentro xa do neoclasicismo. En 1781 estableceuse en Roma e alí realizou, entre outras obras, Teseo e o Minotauro (1782), os mausoleos dos papas Clemente XIV (1783-1787), na igrexa dos Santos Apóstolos, e de Clemente XIII (1787-1792), en San Pedro, e Amor e Psique (1792?), ademais de exercer o seu maxisterio sobre artistas de diversos países. Durante a invasión francesa, estableceuse en Viena onde realizou na Augustinerkirche o mausoleo de María Cristina (1798). De regreso a Roma, esculpiu Perseo (1801) e Os loitadores (1802). En 1802 Napoleón...