"AN" (Contén)

Mostrando 20 resultados de 28709.

  • cántiga
    Escoitar
  • Cantiga nova que se chama riveira
    Escoitar

    Un dos primeiros libros poéticos de Álvaro Cunqueiro (1911-1981) editado, xunto con Poemas do sí e non, en Santiago de Compostela en Ronsel polo alacantino Arturo Cuadrado en 1933. Neste poemario recolle vinte cantigas que o autor declarou ter escrito “en Compostela por Páscoa Frolida do mil novecentos trinta e tres” cando ademais estreaba “nunha primavera feliz, un corazón novo do trinque”. Ao parecer os poemas foron polo menos soñados nunha mesma xornada e levados ao papel en poucos días. O autor sentiuse influenciado polo que denominou “aquel fermosísimo vento da nosa literatura medieval”, un vento que mobilizou a outros escritores da súa época e que estaba en sintonía con importantes edicións dos anos 20 e 30 das cantigas de amor e de amigo, e tamén coas aulas que impartía o catedrático Armando Cotarelo Valledor. A pesar disto, o propio autor renegaba de ser reducido como poeta á categoría de neotrobadoresco, aínda que a súa poesía sempre se considerou fresca e lixeira, desprovista...

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Cántigas da Terra
    Escoitar

    Agrupación cultural fundada na Coruña o 28 de decembro de 1916. A primeira formación, composta exclusivamente por homes, debutou no teatro Rosalía de Castro da Coruña en 1917 baixo a dirección de Mauricio Farto Parra. Pouco despois o grupo incorporou voces femininas. O seu primeiro presidente foi Eladio Rodríguez González. Composto por unhas 40 voces mixtas, posúe corpo de baile, grupo de gaitas e de percusión, e tamén grupo de teatro. Ao longo da súa historia traballou no labor de recoller, difundir e conservar a cultura galega, tanto no campo da música instrumental como no eido da canción, baile ou escenificación teatral. O seu repertorio musical componse de centos de alalás, foliadas, muiñeiras, alboradas, etc. O seu cadro dramático estivo estreitamente vinculado a Leandro Carré e Galo Salinas. O primeiro foi director do grupo e proporcionoulle pezas da súa autoría para o repertorio; eran pezas costumistas e maiormente cómicas entre as que destacaron Pra vivir ben de casados...

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Cantigas e Agarimos, Agrupación Folclórica
    Escoitar

    Agrupación cultural compostelá fundada en 1921 e impulsada por Salvador Cabeza de León, Camilo Díaz Baliño, Enrique S. Guerra e Bernardo del Río. Representou No quinteiro, de Xesús San Luís Romero, e O Alalá, de Francisco Porto Rey (1922); Axúdate, de Charlón Arias e Sánchez Hermida (1923); A lenda de Montelongo, de Rey Pose e Buhigas Alavarrieta, e Vaites...vaites!, de Frade Giráldez (1924); e Antón de Freixide de Manuel María González (1925). Despois dun parón na súa actividade, achegouse de novo ao teatro trala Guerra Civil. En 1959, R. López Veiga-Ponte asumiu a dirección do grupo, que puxo en escena, entre outras, Unha noite no muíño (1959) e O fidalgo (1967), ambas as dúas de San Luís Romero; Os vellos non deben de namorarse, de Castelao (1961); Catuxa de Houlihan, de W. B. Yeats (1966); A noite vai coma un río, de Cunqueiro (1966); As bágoas do demo, de Valenzuela (1967); A...

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Cantigas e Aturuxos
    Escoitar

    Agrupación cultural lucense que formaba parte da Juventud Antoniana de Lugo e que se presentou ao público en 1916. O seu cadro dramático escenificou entre 1919 e 1925 pezas de Nan de Allariz, Manuel Lugrís Freire, Galo Salinas, Avelino Rodríguez Elías, e as zarzuelas Carmela e Amor na cume. Xa en 1943 puxo en escena Non chores Sabeliña, de José Trapero Pardo, en colaboración co coro Frores e Silveiras.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • cantil
    Escoitar

      1. Instrumento de carpintería empregado para entallar dúas pezas de madeira, de xeito que quede enganchada a peza que ten unha parte saínte con outra que presenta un entrante do mesmo tamaño.

      2. Instrumento empregado polos canteiros para labrar as pedras e poder xuntalas.

      1. Escarpa rochosa de pendente bastante acusada, cortada na liña de contacto entre a terra e o mar e que constitúe a costa rochosa. É produto da erosión mariña, que socava a base do relevo na costa, retrocedendo por sucesivos derrubamentos.

      2. Escarpa vertical producida pola erosión ou pola tectónica.
    VER O DETALLE DO TERMO
  • cantilena
    Escoitar

      1. Composición poética breve destinada ao canto baseada na repetición do motivo temático principal, que adoita ser un lamento. Na métrica medieval francesa chámase cantilène e algúns filólogos franceses defenderon que era a precursora do cantar de xesta francés.

      2. Composición épico-lírica que deu lugar á formación dos cantares de xesta, segundo a crítica romántica.

      1. Canción monódica da Idade Media de melodía moi coñecida e que a miúdo tiña refrán.

      2. Composición vogal melodiosa e lenta.

      3. Parte superior dunha composición coral ou a parte que constituía a melodía principal.

      4. Xénero polifónico ou a unha voz con contrapunto instrumental.

    3. Aquilo que se repite moitas veces e causa molestia e fastío.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Cantillana
    Escoitar

    MUNICIPIOS

    Municipio da provincia de Sevilla, Andalucía, na marxe dereita do río Guadalquivir e atravesado polo río Viar (8.930 h [1996]). No seu termo está a lagoa e o encoro do mesmo nome. A economía é principalmente agrícola e destínase ao cultivo de cereais, laranxas, viño e pasas. Na industria destacan as fábricas de xabón, tecidos de la e augardente.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Cantillon, Richard
    Escoitar

    PERSOEIRO

    Economista inglés de orixe irlandesa. A súa obra Essai sur la nature du commerce en général (Ensaio sobre a natureza do comercio en xeral, 1720) foi considerada a primeira visión global do sistema económico. Afirmou que o valor provén da terra e do traballo e que se fixa polos seus custos. Analizou os efectos dun aumento da oferta monetaria e definiu os efectos diferenciais do case automático aumento de prezos que comporta, o que denominou efecto Cantillon.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • cantimplora
    Escoitar

    asilla para levar auga, xeralmente en viaxes e excursións, aplanada e co colo estreito como o dunha botella; normalmente recóbrese de coiro, aínda que as máis modernas son de aluminio e recubertas de feltro ou de plástico.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • cantina
    Escoitar

    Lugar público que xeralmente forma parte dun cuartel, dunha estación, dunha universidade ou doutro establecemento, no que se venden bebidas e algúns comestibles.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • cantineira
    Escoitar

    Muller que tiña por oficio servir bebidas aos soldados, mesmo durante as accións de guerra.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • cantineiro -ra
    Escoitar

    Persoa que ten ou atende unha cantina.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Cantinflas
    Escoitar

    Mario Moreno.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Cantiño
    Escoitar

    Liñaxe que leva como armas, en campo de goles, un merlo de sable.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • 1 canto
    Escoitar

      1. Acción e arte de proferir sons musicais coa voz, xa sexa vocalizando, cantaruxando ou articulando palabras. O seu valor artístico está condicionado pola respiración, a emisión da voz e o seu timbre, o fraseo e os matices expresivos. Segundo as épocas e os distintos pobos, concibiuse de xeitos diferentes (nasal, gutural, palatal, etc). Como forma de expresión humana, o canto uniu as denotacións de dous tipos de expresión: a linguaxe e a música, por iso tivo un papel cultural de grande alcance en moitas civilizacións (as orientais en xeral, a grecolatina e, aínda que con menos importancia, tamén a europea occidental) que lle concederon unha importancia pedagóxica de primeira orde. Entre os exipcios, os hebreos e os gregos cultivouse axiña profesionalmente. En Occidente, na liña da tradición culta, tivo moita relevancia na Idade Media o canto litúrxico das igrexas cristiás (canto plano). O nacemento da polifonía e a arte dos trobadores son outros testemuños medievais do cultivo do...

      2. Actividade ou arte de cantar.

      3. Serie de sons musicais que se emiten cando se canta.

      4. Melodía principal nun fragmento ou nunha peza musical de diversas partes, situada xeralmente na máis aguda.
      5. canto de órgano

        Canto que se compón de notas con distinta duración.
      6. canto plano

        Canto monofónico da liturxia cristiá, orixinalmente sen acompañamento. O termo refírese en particular aos repertorios con textos latinos das liturxias cristiá-occidentais, e nun sentido máis restritivo ao repertorio do canto gregoriano.
      7. canto silábico

        Canto no que cada nota musical corresponde a unha sílaba.

    2. Composición poética en ton solemne destinada a ser cantada en honra ou louvanza de algo ou de alguén.

      1. ...
    VER O DETALLE DO TERMO
  • 2 canto
    Escoitar

    Pedra pequena que ten forma redonda e lisa polos efectos erosivos.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • 3 canto
    Escoitar

    1. Aresta dun ángulo que forman dúas caras contiguas dun obxecto poliédrico.

    2. Cara estreita dun obxecto delgado que ten unha dimensión moito máis pequena ca as outras caras e que delimita a súa forma.

      1. Ángulo que forman dúas paredes no lugar en que se unen.

      2. Esquina que se forma na parte interior dunha superficie, como resultado da unión de dúas paredes.

    4. As tres partes externas do libro que se opoñen ao lombo.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • 4 canto -ta
    Escoitar

    1. (Medina del Campo, Valladolid s XVII) Impresor. En Santiago de Compostela imprimiu en 1660 o libro Los Páramos, de Cazalans, e en 1683 o Espejo Seráfico, do P. Díaz. Coa axuda do seu irmán José del Canto y Sierra imprimiu en 1668 o Sermón fúnebre, predicado polo cóengo de Tui Antonio Tubia y Vallejo.

    2. Forma que expresa cantidade ou número e posúe variación de xénero e número (canto, canta, cantos e cantas). Pode ter como antecedente un substantivo, co mesmo significado ca a expresión todo o que (coas súas variacións de xénero e número); pero tamén pode aparecer reforzado por todo (

    3. Forma que pregunta polo número ou pola cantidade dalgunha cousa ou persoa, e que pode aparecer coas correspondentes variacións de xénero e número (

    4. Forma que expresa a cantidade ou o número que hai dalgunha cousa ou persoa. Tamén pode aparecer coas variacións de xénero e número correpondentes (

    5. Forma que expresa número indeterminado. OBS: Sempre se utiliza en plural e precedido de un, unhas (

    6. Forma que expresa a cantidade ou intensidade dunha acción (

    VER O DETALLE DO TERMO
  • 4 canto -ta
    Escoitar

    1. Forma que expresa cantidade ou número e posúe variación de xénero e número (canto, canta, cantos e cantas). Pode ter como antecedente un substantivo, co mesmo significado ca a expresión todo o que (coas súas variacións de xénero e número); pero tamén pode aparecer reforzado por todo (

    2. Forma que pregunta polo número ou pola cantidade dalgunha cousa ou persoa, e que pode aparecer coas correspondentes variacións de xénero e número (

    3. Forma que expresa a cantidade ou o número que hai dalgunha cousa ou persoa. Tamén pode aparecer coas variacións de xénero e número correpondentes (

    4. Forma que expresa número indeterminado. OBS: Sempre se utiliza en plural e precedido de un, unhas (

    5. Forma que expresa a cantidade ou intensidade dunha acción (

    VER O DETALLE DO TERMO