"Bor" (Contén)

1. Acción e efecto de subordinar ou subordinarse.

2. Estado de dependencia dunha persoa ou cousa con respecto a outra.

3. Relación que se establece entre dúas ou máis oracións dentro dunha oración composta, cando unha delas (oración subordinada) depende lóxica e gramaticalmente da outra (oración principal).

1. de subordinar.

2.   Que presenta unha relación de subordinación con respecto a algo ou alguén.

3. Que ou quen depende xerarquicamente de alguén.

1. Que subordina.

2. Aplícase ao elemento gramatical que subordina outro, como a oración principal nunha composta subordinada, ou que expresa formalmente a relación en subordinación, como algunhas conxuncións.

1. Pór baixo a dependencia de algo ou alguén.

2. Clasificar algo como inferior en orde respecto a outra cousa.

3. Supeditar a realización dunha cousa ao cumprimento doutra.

4. Facer que unha palabra ou un grupo de palabras dependa doutra.

5. Poñerse unha persoa ou cousa baixo a dependencia de algo ou alguén.

1. Acción e efecto de subornar.

2. Cousa con que se suborna.

PERSOEIRO

Escritora polaca. Das súas obras destacan Busco a palabra (1945), o poemario Por iso vivimos (1952), Preguntas formuladas a unha mesma (1954), todas elas na liña do realismo socialista. Escribiu tamén Sal (1962), Xente en el puente (1986) ou Fin e principio (1993). Recibiu o Premio Nobel de Literatura en 1996.

REXIÓNS

Rexión de Tanzania (76.151 km2; 846.000 h [2002]). A súa capital é Tabora (93.362 h [2002]).

PARROQUIA

Parroquia do concello de Tomiño baixo a advocación de san Miguel.

1. Relativo ou pertencente aos taboritas.

2. Seguidor da á radical husita, organizada por Jan Zižka na praza forte de Tabor (Bohemia) en 1420. Baixo a guía do seu sucesor Procopio o Rapad, en 1424 asediaron Nuremberg e obrigaron a Federico de Hohenzollern a asinar o Tratado de Heheimstein (1429-1430). En 1434 foron derrotados en Lipant, preto de Cesky Brod.

1. 1. Grupo de instrumentos membranófonos de percusión formados por unha ou máis membranas vibratorias estendidas nunha ou máis aberturas dunha caixa de resonancia de materiais e formas diversas.

   2. Calquera dos diversos instrumentos membranófonos de percusión, provistos de caixa cilíndrica, formada por tres pezas xuntas por medio de dous círculos que fixan as peles. O instrumento é percutido na súa membrana superior con dúas baquetas, unha redondeada, que produce un son xordo, e outra máis lixeira, que produce un son feble. No que respecta ás dimensións, comprenden desde a caixa clara ata o redobrante, pasando polo timbal.

   3. Músico que toca este instrumento.

2. 1. Obxecto cilíndrico, especialmente baleiro, por analoxía cos tambores ou timbais.

   2. Dispositivo empregado para bordar a man no que o tecido se mantén tirante sostido por un círculo ou por unha correa.

   3. Peza do revólver, de forma cilíndrica, onde se aloxan as balas.

   4. Cilindro xiratorio sobre o que actúa a espiral dun mecanismo de reloxaría.

   5. Cilindro baleiro, fixo ou xiratorio, de diferentes tamaños, que forma parte de diversas máquinas ou electrodomésticos.

   6. ...

1. Instrumento tradicional galego de percusión. Forma parte, igual ca o bombo, dos instrumentos de percusión bimembranófonos e a súa orixe está nas culturas antigas do Mediterráneo, desde onde se introduciu en Galicia. Inicialmente empregábase como base rítmica en distintas danzas e ritos máxicos, ata que comezou a utilizarse como acompañamento. Ata a aparición dos cuartetos tradicionais a principios do s XX o tamboril era o acompañamento case exclusivo e indispensable dos gaiteiros solistas. A catedral de Santiago de Compostela tiña un tamborileiro titular xa desde o s XVIII. Como instrumento de percusión é un dos encargados de marcar non só o ritmo, senón tamén as divisións rítmicas do fraseo dos instrumentos que tocan a melodía. Está formado por un corpo cilíndrico central, de madeira, máis longo ca ancho, e dous parches de pel de cabrito que cobren os extremos do cilindro. Os dous parches de pel axústanse ao corpo central con dous bastidores circulares de madeira que están unidos entre...

2. Peixe mariño, de ata 50 cm de longo, co corpo afusado, sen escamas e na rexión ventral ten de 15 a 20 ringleiras de pequenas espiñas. Pode inchar o seu corpo con aire ou auga. Amosa color azulada co ventre e os lados prateados.