"llo" (Contén)

1. Lámina cortante que cae guiada por dous carrís verticais, empregada para decapitar os condenados a morte. Este instrumento de suplicio foi proposto no ano 1789 por Joseph-Ignace Guillotin á Asemblea Nacional francesa, como a medida de suplicio única a fin de evitar sufrimentos aos condenados. Adoptada en 1792, quedou en desuso cando foi abolida a pena de morte en Francia (1981).

2. Máquina para cortar papel, cartón, madeira ou outra cousa, formada por unha coitela grande que baixa verticalmente.

1. Aplicar a pena capital mediante a guillotina.

2. Cortar con guillotina.

PERSOEIRO

Investigador e crítico literario. Cofundador e director da revista Literatura, publicou, entre outras obras, Las secretas galerías de Antonio Machado (1958), Galdós, novelista moderno (1960), El último Juan Ramón (1968) e La novela lírica (1984). En 1989 recibiu o Premio Príncipe de Asturias de las Letras.

1. Denominación de varios insectos coleópteros, da familia dos curculiónidos, que se caracterizan por presentar unha cabeza que remata en pico onde se atopa a boca. Son moi daniños porque atacan os grans de cereais e legumes.

2. Insecto coleóptero que ataca a semente do trigo.

PERSOEIRO

Político, diplomático e militar, segundo conde de Olivares, fillo de Pedro de Guzmán y Zúñiga. Ao servizo de Carlos I, acompañou ao futuro Filipe II na embaixada a Inglaterra que concretou o casamento do infante con María I de Inglaterra (1554). Participou na Batalla de Saint-Quentin (1557) e foi embaixador en Roma (1582-1590) e vicerrei de Sicilia (1591-1594) e Nápoles (1595-1599). De volta a Madrid, foi membro dos consellos de Estado e de Guerra e presidente da Cámara de Contas de Castela.

CAPITAIS

Capital do estado de Sonora, México, situada á beira do río Sonora (609.829 h [2000]). Importante centro agrícola e comercial, é o segundo produtor de trigo de México. Fundada en 1700 polos xesuítas, a cidade recibiu en 1828 o nome do xeneral insurxente J. Mª. González Hermosillo.

PERSOEIRO

Neurofisiólogo inglés. Realizou numerosos traballos sobre a fisioloxía nerviosa fundamental. En 1939 perfeccionou as técnicas para a medida directa de potenciais celulares (células nerviosas xigantes). Das súas obras destaca Condución do impulso nervioso (1964). Recibiu, xunto con Eccles e Huxley, o Premio Nobel de Fisioloxía e Medicina (1963).

PERSOEIRO

Poeta e crítico literario. O seu primeiro volume, Poems (1954), estivo influído polo grupo poético The Mouvement, do que se independizou en Planet of Winds (1977). Tamén publicou crítica literaria, como Narrative and Struture (1979) e The Slumber of Apollo (1983).

MUNICIPIOS

Municipio da área metropolitana e da provincia de Barcelona, Catalunya (239.019 h [2001]). Vinculado historicamente á cidade de Barcelona, o seu desenvolvemento económico e urbano está en estreita relación co da capital, pois debido ao seu carácter limítrofe converteuse nunha das primeiras áreas de expansión residencial e localización industrial periférica. Esta expansión desembocou nunha auténtica conurbación; malia todo, puido manter a súa identidade municipal, incluso cando en 1974 se integrou na entidade supramunicipal da área metropolitana de Barcelona. Do seu patrimonio cultural destacan as ermidas románicas de Santa Eulàlia de Provençana e de Bellvitge e as construcións industriais modernistas Can Serra e Can Espanya, declaradas Ben de Interese Cultural (1975).

1. Lugar onde nace auga.

2. Terreo moi húmido.

3. Orificio do mión onde encaixa o eixe da roda do carro.

MONTES

Monte que constitúe a máxima elevación da serra de Illoa, situado na parroquia de Lama, no concello de Láncara. O seu cumio acada os 624 m de altitude.

SERRAS

Pequena aliñación montañosa situado entre os concellos de Láncara e Baralla. A súa liña de cumes sitúase ao redor dos 600 m de altitude, e culmina no monte de Illoa, de 624 m.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Vedra baixo a advocación de santo André.