"AN" (Contén)

PERSOEIRO

Política e escritora. Ocupou diversos cargos gobernamentais e en 1929 converteuse na primeira muller que foi conselleira de Estado. Foi tamén presidenta do Comité Nacional de Mujeres. Entre as súas publicacións destacan Rosario de prosa lírica e Oración maternal.

PERSOEIRO

Pedagogo. Foi o fundador da Escuela Normal de Huesca e director da de Barcelona. En 1849 foi nomeado inspector xeral de instrución primaria e despois, ata 1868, xefe deste negociado no ministerio de Fomento. Desempeñou diversos cargos dende onde organizou, entre outros traballos, os servicios de estatística escolar, redactou os regulamentos (1850 e 1864) para o exame dos aspirantes ao maxisterio, aumentou o número de escolas públicas, creou as escolas normais de mestres, redactou un proxecto de Lei de Instrución Pública (practicamente reproducido en 1857), redactou o regulamento do colexio de xordomudos (1863) e un proxecto sobre escolas de adultos (1868). Foi un coñecedor directo da organización docente doutros países europeos e divulgador das correntes pedagóxicas do momento. Ademais foi redactor e director da Revista de Instrución Primaria (1849-1853) e dos Anales de Enseñanza (1858-1880) e, co seu colaborador Xoaquín Avendaño, publicou o periódico ilustrado La...

PERSOEIRO

Pintor, arqueólogo e escritor. Discípulo de Maella e José Madrazo, viviu en Italia entre 1822 e 1831, onde adquiriu sona como retratista. A súa obra caracterízase por un neoclasicismo de carácter realista pero con elementos de sensibilidade romántica que plasmou en El príncipe de Anglona. Entre os seus escritos destacan Iconografía Española (1855-1864) e diversos artigos sobre Goya e en defensa do romanticismo. Foi membro da Academia de San Fernando e da Academia de Historia.

PERSOEIRO

Pintor. As súas composicións son heteroxéneas, cheas de rostros humanos, elementos caligráficos e inscricións. Estivo relacionado co Grup Parpalló e formou parte dos grupos plásticos Crónica de la Realitat e Intrarealisme. Entre as súas obras salientan: Retaules de la gent (Retablos da xente, 1956), Massacres (Masacres, 1967) e Naufragis (Naufraxios, 1979). En 1971 obtivo o premio de debuxo Ynglada-Guillot.

PERSOEIRO

Sociólogo e político. Profesor da Universidade de São Paulo, exiliouse tralo golpe de Estado de 1964. Traballou en Francia, Arxentina e Chile como director adxunto da Comisión Económica para América Latina (1964-1969). Xa de volta no seu país, fundou o Centro Brasileiro de Planificación e Análise (CEBRAP), do que foi director desde 1969 a 1982. Entre 1983 e 1992 foi representante por São Paulo no Senado brasileiro. En 1988 fundou o Partido da Social Democracia Brasileira (PSDB). Como ministro de Facenda (1993-1994), promoveu un plan de estabilización económica cunha nova unidade monetaria (o real), dolarizou a economía brasileira e reduciu a taxa de inflación mensual do país. Nas eleccións de 1994 foi elixido presidente da República e durante o seu mandato Brasil adheriuse ao Tratado de Non Proliferación de Armas Nucleares (NPT). Foi reelixido presidente en 1998. Entre outras obras, publicou: Dependência e desenvolvimento en América Latina (1969), Política e desenvolvimento em América Latina...

IGREXAS

Igrexa parroquial situada en Sobrado. Foi construída ao redor de 1220 en estilo románico. Ten unha nave e unha ábsida de planta rectangular á que se engadiu a sancristía. Da obra medieval consérvase só o testeiro, o muro norte da ábsida, e o arco triunfal dobrado e apuntado.

PERSOEIRO

Ceramista e pintor portugués. Formouse na Academia de Belas Artes de Lisboa. Comezou a expoñer en 1949. A mediados dos anos cincuenta iniciouse na pintura. Entrou en contacto con Vieira da Silva e Arpad Szenes, que se interesaron pola súa obra de tendencia abstracta. Na década dos sesenta trasladouse a París e conectou cos artistas portugueses e coas novas correntes artísticas. A súa pintura evolucionou cara a unha abstracción xeométrica que o conduciu ata experiencias minimalistas. Na súa obra ten unha presenza importante a práctica da pintura sobre azulexo. Entre as súas obras destacan os Paneis do Jardim de Almada (Lisboa, 1956), os azulexos do Instituto Franco Portugués (1984) e os da Estación do Colexio Militar/Luz do metro de Lisboa (1987). En 1954 acadou o Premio Nacional de Cerámica.

PERSOEIRO

Militar e político hondureño. Estudiou dereito na Universidade Central e, logo de exercer a avogacía, ingresou na Academia Militar de Tegucigalpa. Participou na guerra contra Nicaragua en 1907 e ao ano seguinte foi elixido xefe militar da zona norte do país. Participou na fundación do Partido Nacional en 1923 e desempeñou o cargo de presidente da República (1932-1949), dende o que exerceu unha ditadura co apoio do exército. Sufocou revoltas liberais (1936-1937) e en 1941 declarou a guerra ao Eixe.

GALICIA

Pedagogo. Doutor en Pedagoxía, é profesor de pedagoxía social na Universidade de Santiago de Compostela. Entre 1984 e 1986 foi vicedecano de Investigación da facultade de Filosofía e Ciencias da Educación. De 1980 a 1981 foi cofundador e primeiro presidente do Colectivo de Pedagogos de Galicia e cofundador da Sociedad Ibérica de Pedagogía Social, constituída o 22 de setembro de 2000 en Pontevedra. Realizou varios estudios sobre o sistema educativo galego e a súa influencia no medio rural, a Educación Ambiental e a Educación Social, entre outros. Director da revista Adaxe dende maio do 2000, forma parte dos consellos editoriais e científicos das revistas: Perspectiva Educacional, Innovación educativa e Revista Interuniversitaria de Pedagogía Social. Colaborador, entre outras, nas revistas Cuadernos de Realidades Sociales e Temps d’Educació, TE, cómpre destacar as súas publicacións: A educación en Galicia. Informe cero (1988), A educación...

PERSOEIRO

Escritor. Licenciado en Bioloxía pola Universidade de Santiago de Compostela, exerceu como profesor de ensino medio. Colaborador en distintos medios de comunicación como La Voz de Galicia, Faro de Vigo e O Correo Galego, entre outros, e redactor de publicacións culturais en galego e castelán (Bisbarra, Revista das Letras, Ánimal+L, Dorna, etc), comezou a súa andaina literaria como poeta en 1986 co libro Paisaxe de verde chuvia. Publicou os poemarios Todo quanto há no mundo (1989), Cerne das labaredas (1994) e Flor no deserto (Premio de Poesía Cidade de Ourense, 1995), e como narrador Os ollos da noite (1990), Crónica de sucesos (1991), Soños eléctricos (Premio Blanco Amor, 1992), Lumefrío (1994), Perigo vexetal (Premio Merlín de Literatura Infantil, 1995), Ameaza na Antártida (1997) e Sarou (Premio Café Dublín, 1997).

PERSOEIRO

Economista e erudito italiano. Escribiu Sulle monete (Sobre as moedas, 1751-1759), dentro da liña do cuantitativismo e do mercantilismo, e Del Commercio Libero dei grani (Sobre o comercio libre do trigo, 1771), onde se manifestaba contrario aos principios da fisiocracia e ao libre comercio do trigo. Tamén escribiu Antichità italiche (Antigüidades itálicas, 1788-1790).

PERSOEIRO

Mordomo do palacio real dos francos (741-747). Primoxénito de Carlos Martel, que lle asignou Austrasia, Alemaña e Turinxia. Actuou xunto ao seu irmán, Pipino o Breve, contra as revoltas de Grifón, dos duques de Aquitania, de Alemaña e de Baviera, e no restablecemento do Rei Khilperico IV. Foi o principal impulsor da reforma e evanxelización de san Bonifacio no 745 e fundou a abadía de Fulda. No 747 renunciou ao poder en favor do seu irmán e entrou no mosteiro de Mont-Soracte, e no 750 en Montecassino.

PERSOEIRO

Rei de Francia (879-884), fillo de Luís o Tatexo. Sucedeuno xunto ao seu irmán máis vello, Luís III. No 880 os dous irmáns repartíronse o reino e a Carlomán correspondeulle Aquitania e Borgoña coas súas marcas. Cando morreu o seu irmán no 882 converteuse en único rei.