"AGN" (Contén)

1. Acción de diagnosticar.

2. 1. diagnose diferencial

      Determinación da enfermidade que sofre un paciente despois do estudio comparativo dos seus síntomas e dos signos biolóxicos e clínicos, xunto cos das diversas afeccións de sintomatoloxía similar que poderían aflixilo.

   2. diagnose prenatal

      Conxunto de técnicas diagnósticas practicadas durante o embarazo para determinar algunha malformación ou anomalía que puidese producir un defecto no seu desenvolvemento, en especial alteracións cromosómicas ou metabólicas.

   3. Coñecemento do estado psicofísico do organismo adquirido a través da observación de diversos signos diagnósticos. Este coñecemento obtense por medio do interrogatorio do enfermo, da súa observación clínica e do seu estudo analítico. O interrogatorio do enfermo é o que en termos clínicos se denomina historia clínica. A observación clínica do enfermo pode ser ocular, por palpación, por percusión e por auscultación. Os estudios analíticos poden ser biolóxicos, anatómico-patolóxicos ou radiolóxicos. A través dos datos conseguidos da clínica e destas exploracións especializadas, é posible determinar non só o tipo de enfermidade, senón tamén definir o seu estado evolutivo. A catalogación da enfermidade ten lugar da comparación que o médico fai cuns prototipos de enfermidade preestablecidos. Pódese dispoñer actualmente do uso de aparatos electrónicos que recollen, ordenan e seleccionan datos que lles foron proporcionados, ao mesmo tempo que ofrecen imaxes de comparación que permiten ao...

   4. diagnose topográfica

      Diagnose que determina o lugar onde está a enfermidade.

3. Descrición concisa dos caracteres dun organismo ou dun grupo taxonómico.

4. Estudio do estado do tempo mediante as relacións existentes entre todos os elementos que o determinan. Os observatorios meteorolóxicos plasman diariamente a súa expresión gráfica a través dos mapas sinópticos. A diagnose sucesiva do estado do tempo permite determinar o prognóstico ou predición do tempo.

1. Facer a diagnose dunha enfermidade.

2. Determinar algo despois de analizar a súa situación.

1. Relativo ou pertencente á diagnose.

2. Acción e efecto de recoñecer a natureza dunha enfermidade polos seus síntomas e signos.

3. Formulación dunha hipótese a partir da observación de certos indicios.

4. Diagnóstico que reúne diversos métodos e actividades que examinan a acción pedagóxica nos seus efectos. Aplica coñecementos do diagnóstico psicolóxico, como poden ser as diferencias individuais e cuestiona, por exemplo, as causas do éxito ou fracaso na aprendizaxe. Polo xeral, os diagnósticos pedagóxicos pasan por catro fases: descrición (recompilación de xuízos sobre o estado de coñecementos, as condicións de aprendizaxe e historial do alumno); interpretación (interpretación dos determinados resultados da aprendizaxe); prognóstico (predicir o futuro éxito da aprendizaxe) e control (o diagnóstico pedagóxico axuda tanto ao autocontrol do discente coma ao enxuizamento por parte de terceiros, base para mellorar as alternativas didácticas).

5. Diagnóstico que reúne os métodos de determinación das diferencias inter e intraindividuais respecto das distintas variables psicolóxicas. Francis Galton (1822-1911), que defendía o estudo sistemático da problemática psicolóxica e que sentou as súas bases, foi o seu iniciador. O diagnóstico psicolóxico pode aplicarse de diferente maneira: preparación e regulación de medidas destinadas a producir un cambio de conduta na que o ensino, a aprendizaxe ou o asesoramento poden influír nos cambios de determinadas disposicións individuais, selección e clasificación pola que debe decidirse se un suxeito pode ser admitido ou non nun “determinado esquema de tratamento” (treatment ‘escola’) previamente dado, ou ben en cál dos distintos tratamentos posibles debe ser remitido para acadar un maior éxito; investigación científica, as pecularidades que se detecten nos diagnósticos psicolóxicos poden ser importantes para o desenvolvemento de teorías psicolóxicas e os test como medios auxiliares do...

1. Relativo ou pertencente ao diamagnetismo.

2. Que presenta diamagnetismo.

PERSOEIRO

Físico e oceanógrafo. Profesor na Universidade de Lund (1910-1939), centrou os seus estudios na dinámica das correntes oceánicas. A súa obra permitiu ofrecer unha explicación cualitativa da distribución das correntes oceánicas e tivo unha gran repercusión na meteoroloxía.

1. Relativo ou pertencente ás eleagnáceas.

2. Planta da familia das eleagnáceas.

3. Familia de árbores e arbustos, da orde das proteais, de follas enteiras e flores hermafroditas, actinomorfas e tetrámeras, que dan lugar a froitos en aquenio ou drupa. A familia está composta por unhas 50 especies, pertencentes aos xéneros Hippophae, Elaeagnus e Shepherdia, propias das zonas temperadas do hemisferio norte, da costa de Australia e das illas do sueste Asiático.

1. Relativo ou pertencente á electrodiagnose.

2. electrodiagnose.

1. Relativo ou pertencente ao electromagnetismo.

2. Que se produce por electromagnetismo.

1. Magnetismo producido por unha corrente eléctrica.

2. Parte da electricidade que estudia conxuntamente os fenómenos eléctricos e magnéticos, unificándoos nunha síntese teórica única. Historicamente, os resultados experimentais básicos conseguiunos cara ao 1820 H. C. Ørsted e A. M. Ampère, que descubriron os efectos magnéticos da corrente eléctrica e puxeron de manifesto a íntima relación existente entre os dous conxuntos de fenómenos. O efecto contrario, é dicir, a produción de corrente eléctrica a partir do magnetismo, coñecido como indución electromagnética, foi descuberto por M. Faraday no ano 1831. J. C. Maxwell conseguiu a síntese teórica de todo este labor experimental e resumiu o comportamento das accións electromagnéticas en catro ecuacións, coñecidas como ecuacións de Maxwell. O campo electromagnético componse de dúas entidades físicas, o campo electrostático E e o campo de indución magnética B . En cada punto do espacio están definidos os dous vectores E e B...

PERSOEIRO

Escritor e filósofo alemán. Estudiou literatura e filosofía e doutourouse cunha tese sobre C. Brentano. Membro do Grupo 47, viviu en Noruega, Italia, EE UU e Cuba. A súa obra inclúe poesía, ensaio, pensamento filosófico e científico, drama, reportaxe, reflexión política e narración. Colaborador do xornal El País, percorreu España durante tres meses e publicou as súas reportaxes en Cristales rotos de España (1985). Asesor da editorial Suhrkamp de Frankfurt dende 1960, a partir de 1965 editou a revista Kursbuch. Entre as súas obras destacan: Detalles (1969), Política e delito (1968), O afundimento do Titanic (1984), Europa, Europa! (1989), Perspectivas da guerra civil (1994), O diabo dos números: un libro para todos aqueles que temen as matemáticas (1997), Onde estiveches, Robert? (1999) e Diálogos entre inmortais, mortos e vivos (2001). Recibiu, entre outros, o Premio Büchner (1963), o Premio...

PERSOEIRO

Militar francés. Coñecido como Charles d’ Espagne, trala Revolución Francesa trasladouse cos seus pais ao Reino Unido e en 1792 a Mallorca. Loitou xunto aos exércitos españois durante a Guerra da Independencia, polo que recibiu o título de conde de España (1817). Apoiou a reacción absolutista de Fernando VII e durante o Trienio Liberal exiliouse a Menorca. Tralo restablecemento do absolutismo foi capitán en Aragón (1824), e en 1827 combateu en Catalunya a sublevación dos Malcontents. En 1832 foi nomeado capitán xeneral de Catalunya, onde destacou polos seus duros castigos. Pouco tempo despois foi substituído e tivo que fuxir a Italia ante a persecución popular. En 1838 adheriuse ao carlismo e foi nomeado capitán xeneral da zona carlista de Catalunya. Restableceu a orde con dureza, feito que lle valeu a súa destitución e posterior asasinato.

PERSOEIRO

Matemático italiano. Estudiou o problema da rectificación da elipse e da parábola, e na Opere mathematiche probou que, dada a diferenza de lonxitudes de dous arcos, existen infinitas solucións para determinalos sobre estas curvas. Leonard Euler baseouse nos seus métodos para a demostración do teorema de adición das integrais elípticas. Foi membro da Royal Society.

1. Relativo ou pertencente ao ferrimagnetismo.

2. Aplícase á substancia que presenta ferrimagnetismo.