"AVI" (Contén)

PERSOEIRO

Bailarina e profesora de danza. Iniciou a súa carreira profesional no corpo de baile do Liceo, e ascendeu a primeira bailarina en 1939. Foi nomeada profesora do Instituto de Teatro da Deputación de Barcelona e en 1954 abriu un estudo de danza clásica en Zaragoza para dedicarse plenamente ao ensino. En 1982 fundou e dirixiu o Ballet Clásico de Zaragoza. Entre 1983-1987 foi directora do Ballet Nacional de España. En 1989 creou o Joven Ballet de María de Ávila, e ese mesmo ano o Ministerio de Cultura concedeulle a medalla de ouro das Belas Artes.

SERRAS

Aliñamento montañoso da provincia de Ávila, que forma parte da serra de Gredos e que ten unha dirección L-O. É un horst granítico, separado da serra de La Serrota pola fosa tectónica de Amblés-Corneja.

1. Facer que alguén adquira maneiras de vilán.

2. Converterse en vilán.

PERSOEIRO

Realizador cinematográfico norteamericano. Traballou como asistente de dirección, director de fotografía e produtor asociado. No seu cine obsérvase un intento por profundizar na realidade social americana, tal é o caso de Joe (1970), acompañado doutro estilo no que acción é calidade básica, con títulos tan coñecidos como Karate Kid (O neno karateka, 1984) e Rocky (1976), filme co que gañou un Oscar e a súa consagración como realizador. Dirixiu tamén Turn on to love (Cambio no amor, 1967), Neighbours (Veciños, 1982), Power of one (O poder do un, 1992) e Eight seconds (Oito segundos, 1994).

MUNICIPIOS

Municipio da Comunidad Autónoma de Asturias, na costa cantábrica e na ribeira da ría de Avilés (85.696 h [1996]). Nó de comunicacións -ferrocarril de viaxeiros e mineiro- e centro comercial, pesqueiro e industrial, é a sede dunha importante industria siderúrxica, que ten a súa orixe no establecemento da Real Compañía Asturiana de Minas (1858). En 1940 instalouse Cristalería Española e en 1946 a siderúrxica ENSIDESA. Máis tarde diversificaríase a súa produción industrial nos sectores químico, alimentario, téxtil e de maquinaria.

PERSOEIRO

Militar e heraldista castelán. Marqués de Avilés. Tenente coronel de dragóns do exército de Filipe V en Catalunya. É autor do tratado: Ciencia heroica reducida a las leyes heráldicas del blasón (1725).

PERSOEIRO

Militar e funcionario. Marqués de Avilés, fillo de José de Avilés e Iturbide. Marchou a América para exercer o cargo de tenente coronel de dragóns (1769). Tomou parte na represión do alzamento de Tupac Amaru (1780-1781). Chegou a ser gobernador de Chile (1796), e vicerrei do Río da Prata (1799) e do Perú (1801).

1. Relativo ou pertencente a Ávila ou aos seus habitantes.

2. Natural ou habitante de Ávila.

1. de aviñar.

2. Que está mesturado ou impregnado de viño.

3. Aplícase a quen perdeu o dominio de si mesmo por beber excesiva cantidade de viño.

4. Dise da froita que xa está madura.

1. de avinagrar ou avinagrarse.

2. Que sabe a vinagre. Aplícase á bebida alcólica, especialmente o viño, que se volve agre.

3. Aplícase á persoa de carácter rudo e áspero, caracterizada por ser negativa e que manifesta esa actitude.

4. Dise da persoa que se anoxou, que está de mal humor.

5. Alteración do viño producida polo desenvolvemento dunha fermentación acética. Contrólase empregando gas sulfuroso, que mantén as condicións anaeróbicas necesarias para este tipo de reacción.

1. Tornar agre un viño ou outro líquido.

2. Facer que unha persoa ou o seu carácter se tornen agres.

3. Tornarse agre o viño ou calquera outro líquido.

4. Tornarse irritado e alporizado o carácter de alguén.

1. Pisar o bagazo cando sobe durante a fermentación.

2. Impregnar ou mesturar con viño.

3. Inxerir excesiva cantidade de viño, coa conseguinte perda das facultades.

4. Madurar a froita.

1. de avir ou avirse.

2. Que se axustou a unha norma ou acordo.

CIDADES

Cidade da Provenza, capital do departamento francés da Vaucluse, situada na ribeira do Ródano (86.939 h [1990]). Centro de veraneo. A situación da cidade influíu notablemente na súa historia. Aliada de Roma e profundamente romanizada, a pequena Avennio acadou unha grande importancia no tempo das invasións xermánicas debido á súa situación privilexiada, doadamente fortificable. Ao declinar o Imperio Romano de Occidente pasou ao dominio dos burgundios (413). Pertenceu sucesivamente aos reis da Borgoña Cisxurana, de Arlés, das Dúas Borgoñas e finalmente aos condes da Provenza. En setembro do 1125 foi repartida entre o conde de Barcelona Ramón Berenguer III, esposo da herdeira da Provenza, e Afonso Jordà, conde de Tolosa. Próspero centro comercial, a cidade desenvolveu cedo unha poderosa clase burguesa consciente dos seus dereitos que, dende 1198, lle deu un goberno amplamente autónomo. En tempos da cruzada albixense, Aviñón púxose ao carón da casa de Tolosa, e no 1226, logo dun curto...