"Andra" (Contén)

Empresa editorial fundada en Pontevedra o 2 de abril de 1998. Desde un principio especializouse na edición de libros e contos infantís, caracterizados por unha coidada presentación e contidos novidosos. Presenta as coleccións: “Tras os montes”, “Demademora”, “Os contos do trasno”, “Biblioteca de Panteno”, “Maremar”, “Sondeconto”, “Minilibros para soñar”, “Seteleguas”, “Tiramillas” e “MAKAKIÑOS”. Entre outros galardóns, recibiu o Premio Nacional de Ilustración polas obras O coelliño branco (1999) e Onde perdeu Lúa a risa? (2001).

Colectivo teatral creado en 1989 por Antón Lamapereira, Manuel F. Vieites e varios alumnos da Aula de Teatro da Escola de Maxisterio de Pontevedra. Entre os seus espectáculos destacan Tripi, Trapa e o pirata Malapata (1990), con dirección de Manuel F. Vieites, Lisquemos, Marqués, lisquemos (1991), con dirección de Antón Lamapereira, O ponche (1992), con dirección de Emilio Goyanes, O hobbit (1993), con dirección de João Luíz ou Narnia (1994), con dirección de Manuela Rodríguez Lorenzo. Posteriormente, a compañía centrou as súas actividades na realización de traballos de animación á lectura, de intervención escénica en diversas celebracións ou de promoción da tradición oral para, finalmente, potenciar a creación da editorial homónima.

(Peterburgo 1872 - Moscova 1952) Revolucionaria rusa. Tralo triunfo da Revolución de Outubro foi comisaria do pobo para a Asistencia Pública, cargo desde o que desenvolveu un traballo en prol de reformas sociais e institucionais, especialmente no que respecta á situación social e familiar da muller. Membro do Comité Central do PCUS (1918), foi apartada da política activa en 1924 por reclamar a democratización interna do partido e unha maior participación dos traballadores. Desde aquela dedicouse a exercer funcións de embaixadora no estranxeiro.

(Kide 1925) Realizador cinematográfico húngaro. A súa obra afronta a problemática intelectual socialista en obras como Nehéz emberek (Os intratables, 1964), Falak (Os muros, 1968), Oktoberi vasárnap (Un domingo de outubro, 1979) e A vörös grófnö (A condesa vermella, 1985).

Froito do carballo e doutras árbores da familia das fabáceas, como a aciñeira e a sobreira, cuberto por unha casca dura rematada por un carapucho polo que está unido á árbore.

Alandra.

Nome que reciben as plantas do xénero Mandragora, da familia das solenáceas.

Xénero de plantas herbáceas perennes, da familia das solanáceas, que presentan as raíces napiformes e dispostas e as follas simples, oblongas, lanceoladas e roseta basal. As flores son campanuladas, pedunculadas e de cor violácea, e o froito en baga amarela ou alaranxada. Teñen propiedades narcóticas. Comprende dúas especies, M. officinarum, de Dalmacia, e M. autumnalis, da parte sudoccidental da Península Ibérica e doutras rexións mediterráneas.

Ponte situada na parroquia de Mandrás, no concello de San Cristovo de Cea, sobre o río Barbantiño. Construíuse para dar continuidade ao Camiño Real de Ourense a Santiago. Ten un só van, de arco de medio punto de cantería.

Liñaxe que trae por armas un escudo acuartelado en cruz: primeiro e cuarto cuarteis, en campo de ouro, cun grifón de goles; segundo e terceiro cuarteis, en campo de azul, cunha faixa de ouro.

Liñaxe galega que se asentou en Mondoñedo.

Liñaxe con orixe en Betanzos. Trae como armas, en escudo partido: primeira partición, en campo de ouro, unha aguia, ao natural, voando, coroada de ouro, e seguda partición, en campo de sinople, dúas cabezas de dragóns, de ouro, engolando unha banda do mesmo metal; bordo de prata, coa lenda “Ave Maria gratia plena”, en letras de sable. Outros traen, en campo de goles, unha cruz flordelisada, de ouro.