"Blanco" (Contén)

GALICIA

Empresario. Licenciado en Ciencias Económicas pola Universidad de Bilbao (1972), comezou a súa carreira profesional como analista de sistemas na firma viguesa Gispert SA (1973-1976). En 1979 accedeu ao consello de administración do grupo CUPIRE-PADESA, do que se converteu en director xeral, e no 2001 foi nomeado conselleiro-delegado. Baixo a súa dirección, o grupo valdeorrés, tradicionalmente dedicado en exclusiva á elaboración de lousa para a construción, iniciou un proceso de expansión comercial que o levou a ser o primeiro produtor mundial de pedras ornamentais, grazas á apertura e consolidación de novos mercados de exportación para a lousa e á súa introdución noutros sectores, como o graniteiro. Forma parte das xuntas directivas das principais asociacións profesionais do ramo, como a Asociación Gallega de Pizarristas, a Federación Nacional de Pizarra e a Federación Nacional de Piedra Natural, e presidiu a delegación española no grupo de traballo de cubertas de lousa do Comité Europeo...

PERSOEIRO

Pedagogo. Doutorouse en Pedagoxía (1998) coa tese Avaliación da calidade do programa Preescolar na Casa. Profesor titular da facultade de Ciencias da Educación, desde 1972 a 1988 organizou e animou varios grupos e asociacións xuvenís como Solpor, Sementeira ou Eira Nova e experiencias de educación infantil e xuvenil no tempo libre. Nesta época tamén impulsou a Escola Alento de Educadores no Tempo Libre, da que foi o primeiro director. Como mestre e pedagogo destaca o seu traballo formando parte do equipo do programa Preescolar na Casa (1977-1988). Contribuíu á creación do movemento de renovación pedagóxica Nova Escola Galega. Foi director da Escola Universitaria de Maxisterio (1991-1994) e vicedecano da facultade de Ciencias da Educación da Universidade de Santiago de Compostela (1997-2001). É vicepresidente do Consello Municipal de Educación de Santiago de Compostela, vicepresidente do padroado da Fundación Preescolar na Casa-Antonio Gandoy e secretario do padroado da Fundación Meniños....

PERSOEIRO

Relixioso. Estudiou no colexio dos Xesuítas de Monterrei e na Universidad de Salamanca, onde solicitou o seu ingreso na orde dos franciscanos. No 1586 ingresou no convento de San Francisco de Villalpando, onde realizou os seus votos (1587) e permaneceu como novicio. No 1588 trasladouse ao convento de San Francisco de Pontevedra. Destinado a misións no convento de Churubusco en México (1593), ampliou os seus estudios e foi ordenado sacerdote (1596). Trasladouse a Filipinas e pasou a Xapón no mesmo ano, onde foi destinado ao convento de Miyako, pero os enfrontamentos da súa orde cos xesuítas provocaron a súa prisión. Morreu martirizado xunto con outros compañeiros. Beatificado no 1627 polo Papa Urbano VII foi canonizado en 1862 polo Papa Pío IX. A súa reliquia principal, a súa caveira, consérvase na capela de Outarelo (O Barco), onde anualmente se realiza un solemne novenario e unha romaría. A súa festa celébrase o 5 de febreiro.

GALICIA

Debuxante e dramaturgo. Coñecido co pseudónimo de Dudi. Publicou as súas primeiras ilustracións en Ferrol Diario en 1976. Posteriormente, colaborou en Diario de Galicia, onde realizou a serie “Sweet home”. En El Correo Gallego publicou a serie semanal “La leyenda de papel”. Ademais, participou nos cómics El Patito Feo, Fat City e Portanova. Como dramaturgo escribiu textos como La posada del Arenal (1990), Pareja de damas (1992), La silla voladora (1994) ou Mujeres frente al espejo (1996). Autor de diversos estudios sobre literatura, tamén editou o estudo Reflexiones en torno a una política teatral (1995). En 1996 foi nomeado Subdirector Xeral de Teatro, departamento dependente do Ministerio de Educación e Ciencia.

PERSOEIRO

Escritor e erudito. Estivo en prisión e viviu no exilio debido á súa actividade política como liberal. Das súas obras, que critican os preceptos neoclásicos e basean a literatura en fundamentos historicistas, destacan Dicionario criticoburlesco (1811), Letras de cambio a los mercachifles literarios (1834) e Ensayo de una biblioteca española de libros raros y curiosos (1863-1869).

GALICIA

Escultor. Restaurador no Museo do Pobo Galego, foi profesor en diversas escolas taller. Realizou, entre outros, os monumentos á Tuna compostelá, ao Emigrante en Silleda, a Don Bosco en Santiago, a Juanito Acuña na Coruña, a Quixeira en Arzúa, a Camilo José Cela en Bandeira, e outras esculturas públicas en Francia, Alemaña, Italia, Suíza, Arxentina, República Dominicana, Venezuela e Nova York.

GALICIA

Profesor. Doutorouse en Filosofía e Letras (1907) pola Universidad de Madrid, onde foi alumno de Giner de los Ríos. Foi funcionario de estatística en Albacete e Lugo, onde tamén foi profesor no seu Instituto. Escribiu artigos para o periódico El Norte de Galicia que, ás veces, asinaba con pseudónimos (Manuel da Torre e outros) e algunha colaboración para El Progreso. Publicou un opúsculo de 30 páxinas titulado Consideraciones sobre la decadencia y la rehabilitación de la lengua gallega (1912), en que defende o uso do galego no ensino, e un folleto de 36 páxinas, Estudio geográfico y toponímico de la provincia de Lugo (1940), en que galeguiza algúns topónimos castelanizados e propón a súa etimoloxía (aínda que non sempre acertadamente).

PERSOEIRO

Futbolista. Xogador do Real Madrid Club de Fútbol, debutou co primeiro equipo en 1994. Gañou 4 ligas, 3 Copas de Europa, 1 Supercopa de Europa, 3 Supercopas de España e 2 Copas Intercontinentais. Máximo goleador da selección, conseguiu 31 goles en 59 partidos. Foi Trofeo Pichichi e gañador da Bota de bronce Europea na tempada 1998-1999.   

PERSOEIRO

Pintor. Trasladouse coa súa familia a Santiago de Compostela, onde comezou a súa formación con Ánxel Bar, Uxío Villar, Josep Maria Fenollera e Tito Vázquez. Contou coa protección de Manuel Otero Acevedo e comezou a traballar en Madrid no estudo de Fernando Alberti Barcelau. No eido do gravado formouse con Ricardo Baroja e no do debuxo no Círculo de Bellas Artes. En 1911 trasladouse a Ávila, onde traballou con Eduardo Chicharro. Entre 1912 e 1914 viaxou por Palestina, Exipto, Italia e Grecia. O comezo da Primeira Guerra Mundial sorprendeuno en Turquía e trasladouse a Venecia ata que Italia entrou na guerra. En 1919 participou na Bienal de Venecia e na Exposición do Petit Palais. Viaxou a Cuba e Nova York e en 1925 instalouse en Santiago de Compostela pero dous anos máis tarde trasladouse a Cádiz, onde foi catedrático de Anatomía Pitórica na Escuela de Artes y Oficios e foi nomeado membro da Real Academia de Bellas Artes (1928). En 1930 obtivo unha bolsa da Junta de Ampliación de Estudios...

PERSOEIRO

Militante anarcosindicalista. Participou na Revolución de Asturias (1934) e fuxiu a Francia. Instalouse na Coruña (1935) e colaborou na CNT local. En 1936 fuxiu ata Gijón co sindicato El Despertar Marítimo, enrolouse no Batallón 219 Galicia e militou na Agrupación Confederal Galaica. Despois da Guerra Civil Española traballou pola reorganización da CNT en Galicia. Na década de 1940 foi detido e encarcerado.

GALICIA

Escritor. Entre 1924 e 1925 desempeñou o cargo de secretario político do conde de Valellano. En 1930 exerceu como catedrático de Historia en Noia, onde se distinguiu polas súas campañas a prol da galeguización do ensino universitario, así como polo labor de difusión e promoción cultural entre os máis novos, como mostra a publicación de Verbas aos mozos galegos. O momento universitario (1933). En 1932 fundou, xunto con outros galeguistas como Fermín Bouza-Brey, a organización xuvenil galeguista Ultreya que, a través de viaxes culturais, promovía o estudo e coñecemento dos costumes e do folclore galego. En 1933 creou a agrupación independentista Vanguarda Nacionalista Galega e en 1934 o boletín de cultura galega Alento. Tamén nestes anos foi director da Biblioteca de Estudios Gallegos. En 1936, baixo a súa dirección e a de Carlos Villar, editáronse trece pequenos libros didácticos, a colección “Renascencia”, nos que se trata a historia, a xeografía e a literatura galegas,...

GALICIA

Actor, dramaturgo e director de teatro. Dirixiu a agrupación teatral Ditea (1960-1990) e publicou obras como Alias Pedro Madruga, A lenda de Xoán Bonome (1993) ou Os rebertes (Premio Álvaro Cunqueiro de Teatro 1990). Recibiu o Premio María Casares ao labor teatral en 1997.

SEMANARIOS

Semanario publicado en Vigo entre 1896 e 1897. Editado nos obradoiros tipográficos de Varela e caracterizado polo seu humor disparatado, elaborárono varios escritores como homenaxe a Xosé Antonio Fernández, alcumado o Merlo Blanco, un popular limpabotas de Vigo a quen fixeron constar como director da publicación.

PUNTA

Punta da ribeira dereita da ría de Corme e Laxe, entre a illa da Estrela e a praia de Enmedio, na parroquia de Cospindo (Ponteceso).

GALICIA

Pintor, ilustrador e ceramista. Formado na Escola de Artes e Oficios de Ourense (1970-1973), estudou a técnica do gravado con Hernández Quero en Madrid (1973-1975), e nos anos 1982-1985 realizou unha longa estadía formativa en Italia, principalmente en Roma. Foi profesor de plástica na Escola Obradoiro Auria (Ourense). Participou na restauración do Tucho-Volter, onde pintou un mural, e fixo o debuxo conmemorativo do milenario de san Rosendo en 2007, que fabricou Sargadelos. Das súas pezas cerámicas destacan principalmente as series de pombas, que xa empezara a facer cando vivía en Castromau. Ilustrou, xa no ano 1976, Dende Lonxe, unha obriña que se fixera en Ourense en homenaxe ao lexicógrafo P. Crespo e mais ao pintor ourensán Luis Trabazo. Dos últimos anos son as ilustracións de: En el límite de la escritura, Poesía última de J. A. Valente (2002), de A. López Castro, ou as de Palabras da montaña; e tamén colaborou en Volverlles a Palabra: Homenaxe aos represaliados...

PERSOEIRO

Filólogo, escritor e tradutor. Doutor en Filoloxía Galega e profesor na facultade de Filoloxía e Tradución da Universidade de Vigo. As súas principais investigacións filolóxicas céntranse no estudo da onomástica e da toponimia. Colaborador do Instituto Geográfico Nacional para a revisión da toponimia na cartografía de Ourense e Pontevedra (1984) e asesor de toponimia na Enciclopedia Galega Universal (EGU), pertence á Comisión de Toponimia da Xunta de Galicia e á Asociación Galega de Onomástica. Ademais, foi codirector do proxecto Toponimia de Galicia e coordinador da área de dicionarios de Edicións Xerais de Galicia. Colaborou coas revistas Vagalume e Dorna, elaborou a edición crítica de Longa Noite de Pedra (1990), de Celso Emilio Ferreiro, e realizou traducións de obras de Jack London, A chamada da selva (1982); Georges Perec, Robert Graves ou Conan Doyle; a versión ao galego da obra deste último autor O can dos Baskerville (1988) valeulle a concesión do Premio Ramón Cabanillas de Tradución...

PERSOEIRO

Economista e auditor. Foi socio de Deloitte&Touche, socio-director para Galicia de Ernst&Young e profesor asociado da Universidade de Vigo. Exerceu como decano e presidente do Ilustre Colexio de Economistas de Pontevedra, tesoureiro do Consejo General de Colegios de Economistas de España e vicesecretario da Unión Profesional de Galicia. Membro do Registro Oficial de Auditores de Cuentas, escribiu colaboracións para revistas especializadas como El Informe del auditor y la continuidad en la empresa (1998) e Riesgo y auditores (1998).

PERSOEIRO

Xornalista. Redactor de opinión de El Correo Gallego, foi xefe de prensa da Xunta de Galicia, presidente da Asociación da Prensa de Santiago, director da revista Abesana e cofundador de Teima. Foi tamén creador e impulsor dos programas Saber e xogar e Romarías e Etcétera (1989) da TVG, e da publicación Xornal Diario (1991). Participou na publicación de Cultura y medios de comunicación en sociedades dependientes (1982) e escribiu Disparos (1989), El Correo Gallego: Doce décadas de periodismo en Galicia (1991) e Sumud. Conversa con Palestina (2003). Recibiu o premio extraordinario Galicia de Xornalismo (1987).

GALICIA

Mestra e guerrilleira antifranquista. Coñecida como María Dolores, ou a Pasionaria lucense, ampliou os seus estudos de maxisterio en Madrid, onde exerceu como mestra e onde a sorprendeu o inicio da Guerra Civil Española. Incorporouse como miliciana de cultura na Brigada Móbil de Choque da 46 División. Dirixiu o hospital de Carabanchel e a Escuela Central de Milicias de la Cultura. Ao remate da Guerra Civil Española foi detida pero conseguiu fuxir e chegar ata Lugo. En Galicia coordinou a resistencia antifranquista ata que foi apresada en 1946. Condenada a morte, conmutáronlle a pena por 30 anos de reclusión e en 1965 acadou a liberdade. Recuperou o seu traballo de mestra en 1974. Fundou a Asociación de Veciños de Castroverde e a Asociación O Carriño.