"Conde" (Contén)

Mostrando 20 resultados de 167.

    1. Clase e extensión dunha pena.

    2. Parte decisoria da sentenza na que se lle impón ao acusado unha obriga. No procedemento civil, a sentenza consiste no acollemento total ou parcial das pretensións dunha das partes e na obriga de aceptalo pola parte contraria. No procedemento penal, a sentenza declara que unha persoa é responsable do delito que se lle imputa e que está obrigada a cumprir unha pena.

    3. Pronunciamento da sentenza que obriga a un dos litigantes a facerse cargo dos gastos xudiciais orixinados polo procedemento. As custas procesais debe abonalas aquel que a sentenza declara que actuou con temeridade ou mala fe.

    4. Suspensión do cumprimento da pena imposta ao delincuente coa condición de que o suxeito non volva delinquir ou cumpra unha serie de requisitos ou cargas legalmente previstas. Se o acusado cumpre a devandita condena, a responsabilidade queda extinguida ao remate do período de suspensión.

    5. Posicionamento en contra de algo.

    6. Suplicio que hai que soportar.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Que merece ou que pode ser condenado.

    VER O DETALLE DO TERMO
    1. Acción e efecto de condenar ou condenarse.

    2. Castigo do inferno.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • de condenar ou condenarse.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Que ou quen condena.

    VER O DETALLE DO TERMO
    1. Declarar a alguén culpable por sentencia, impoñéndolle unha pena ou castigo.

    2. Declarar unha cousa merecedora de condena.

    3. Manifestar unha opinión contraria sobre algún asunto.

    4. Forzar a algunha cousa penosa.

    5. Declarar a un enfermo irremediablemente próximo á morte.

    6. Reducir unha cousa á inactividade pola súa falta de funcionalidade.

    7. Ser unha persoa a causa da súa pena ou castigo.

    VER O DETALLE DO TERMO
    1. Que condena ou serve para condenar.

    2. Pronunciamento dun xuíz ou tribunal que condena a un acusado ou que lle manda cumprir unhas obrigas.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Calidade de condensable.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Que se pode condensar.

    VER O DETALLE DO TERMO
    1. Acción e efecto de condensar ou condensarse.

    2. Paso dunha substancia do estado de vapor a un estado condensado, é dicir, ao estado líquido ou sólido; no primeiro caso, é a transición contraria á vaporización e, no segundo, é contrario á sublimación. Pode estar causada por compresión ou arrefriamento e nos dous casos o vapor libera calor, coñecido como calor latente de condensación. A condensación pode producirse sobre unha superficie máis fría ca o vapor en cuestión, e ten lugar cando a presión de vapor é máis grande ca a presión de vapor saturante das fases líquida ou sólida da substancia á temperatura da superficie sobre a que se produce a condensación. A condensación sobre unha superficie pódese producir de dúas maneiras. Na condensación en película fórmase sobre a superficie fría unha película cun grosor que depende das características físicas do fluído condensado, da forma xeométrica da superficie e da velocidade de condensación. Na condensación en gotas fórmanse gotas que se desprenden...

    3. Aumento de densidade.

    4. Reacción na que se unen as dúas moléculas reaccionantes, a miúdo en presencia de catalizadores (con formación de auga) ou doutras substancias. Entre as máis coñecidas están a condensación de Claisen-Schmidt e a reacción de Friedel e Crafts.

    5. Segundo a psicanálise, proceso inconsciente producido durante o sono que consiste nunha refundición de pensamentos ou contidos latentes nun só contido manifesto.

    6. Proceso que ten lugar durante a división celular e que leva ao empaquetado da cromatina interfásica en cromosomas metafásicos.

    7. Corpúsculos, xeralmente moi higroscópicos, sobre os que se inicia a condensación de vapor de auga atmosférica en forma de gotas, cando o grao higrométrico é suficientemente alto pero non chega á saturación.

    VER O DETALLE DO TERMO
    1. de condensar ou condensarse.

    2. Estado da materia no que os átomos están moi próximos, e que se manifesta por fortes accións intermoleculares, como no caso dos sólidos, dos líquidos e dos gases comprimidos. A física da materia condensada encárgase do seu estudio.

    VER O DETALLE DO TERMO
      1. Que condensa.

      2. Relativo ou pertencente á condensación.

      1. Dispositivo formado por dous condutores ou armaduras separadas por un dieléctrico, caracterizado por posuír unha capacidade determinada que depende da superficie das armaduras, da súa separación e do tipo de dieléctrico. O primeiro tipo de condensador ideado foi a botella de Leiden, que se perfeccionou posteriormente. Os condensadores empregados actualmente son de tipos moi diversos: segundo o seu dieléctrico hai condensadores de aire, de papel, de tántalo, de mica, cerámicos, electrolíticos, etc; segundo a súa forma ou disposición, poden ser planos, cilíndricos, de disco, etc; e, segundo o valor da súa capacidade, poden ser fixos, variables ou axustables. Nos circuítos electrónicos os condensadores cumpren diversas funcións; así, hainos de filtración, de paso, de sintonía, de bloqueo, etc.

      2. condensador electrolítico

        Condensador constituído por dous electrodos de aluminio ou de tántalo -un destes recuberto polo seu óxido- e por un electrólito. Os condensadores electrolíticos teñen unha capacidade moi elevada, pero presentan algúns inconvenientes: desgaste co tempo, corrente de fugas importante, capacidade pouco estable, etc. Ademais, están polarizados, é dicir, deben ser conectados en circuítos de corrente continua coa polaridade correcta. Hai algúns tipos especiais que funcionan con corrente alterna.

      3. condensador variable

        Condensador constituído por un grupo de armaduras metálicas móbiles que poden desprazarse ou xirar en relación con outro grupo de armaduras fixas. Con este movemento, conséguese facer variar a capacidade entre uns certos límites polo feito de variar a superficie entre armaduras. Empréganse en radiotécnica para modificar a frecuencia dun circuíto oscilante co fin de sintonizar unha onda; neste caso chámanse condensadores de sintonía.

    1. Sistema óptico converxente que concentra sobre o obxecto os raios luminosos procedentes da fonte luminosa co fin de iluminalo uniforme e suficientemente. Empregado normalmente nos aparellos de proxección, nos microscopios e nas ampliadoras, está constituído por unha lente ou asociación de lentes convexas ou plano-convexas, para procurar que a aberración de esfericidade sexa mínima.

    2. Aparello utilizado para condensar un vapor. Segundo o sistema físico empregado, hai dous tipos de condensadores: condensador de mestura, no que o fluxo ascendente de vapores que se teñen que condensar se salpica cun líquido frío, xeralmente auga, e no que á saída deste líquido arrastra o condensado; e condensador de superficie, aparello no que o vapor a condensar e o fluído frío están separados por unha parede.

    VER O DETALLE DO TERMO
    1. Facer máis denso un fluído.

    2. Licuar un vapor.

      1. Facer máis concisa a expresión do pensamento.

      2. Introducir moita información nun libro, nun discurso, etc, dunha maneira comprimida.

    3. Concentrar ou reunir elementos dispersos.

    4. Facerse máis denso un fluído.

    5. Licuarse un vapor.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Construción defensiva situada no val da Maía, erixida polo conde de Altamira tralas Revoltas Irmandiñas. Só se conservan restos das murallas e das torres sobre un outeiro rochoso. O recinto tiña planta poligonal con torre de homenaxe no patio central e cuarteis, pozos, almacéns e capela. Neste castelo pasou o arcebispo Alonso de Fonseca algún tempo como reo.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • ou pazo de Anceis Situado en San Xoán de Anceis (Cambre), foi construído no s XVII en estilo barroco por Xoán Becerra Piñeiro, señor xurisdicional da parroquia. No exterior destacan diversos brasóns. Na capela, pegada á fachada, consérvase unha lápida que fai referencia á estancia do primeiro colexio dos xesuítas de Galicia (1874), despois da súa expulsión no s XVIII. Foi declarado Ben de Interese Cultural en 1981.

    VER O DETALLE DO TERMO
    1. Acción e efecto de condescender.

    2. Disposición de carácter que inclina a condescender ou a ser excesivamente tolerante con algo ou alguén.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Que mostra condescendencia.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Dignarse a consentir algunha cousa a alguén, accedendo á súa vontade por cortesía ou amabilidade.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Dignidade palatina e, máis tarde, militar, derivada do comes stabŭli ou ‘xefe da cabalería’ dos emperadores romanos do Baixo Imperio. Adoptada polos reis merovinxios, e despois polos carolinxios e os capetos, Filipe Augusto converteu o condestable en xefe supremo da cabalería real (1191). A dignidade foi suprimida polo cardeal Richelieu en 1627. Na Península Ibérica, Xoán I de Castela instituíu a dignidade de condestable no 1382 seguindo o modelo francés e atribuíulle a máis alta xerarquía do exército real despois do monarca, con xurisdición civil e militar sobre os compoñentes do exército real. Dende o goberno dos Reis Católicos, este oficio quedou vinculado á liñaxe de Pedro Fernández de Velasco ata comezos do s XVII, cando o título tiña só un carácter honorífico. Os reis de Navarra e Portugal estableceron este cargo durante o s XV.

    VER O DETALLE DO TERMO
  • Cargo e dignidade de condestable.

    VER O DETALLE DO TERMO