"Das" (Contén)

1. Persoa con calidades para buscar a mellor maneira de vivir.

2. Persoa interesada en coñecer a vida dos demais.

GALICIA

Canteiro. Foi membro da Federación de Sociedades de Forcarei e fundador e director do xornal Acción Social, onde publicou algúns artigos baixo o pseudónimo de Canta-Claro; ademais, colaborou nos xornais Umia e no arxentino Lérez.

CUMIOS

Cumio da vertente oriental da serra de San Mamede, situado no límite entre as parroquias (e concellos) de Castro de Laza (Laza) e Gabín (Montederramo). Acada os 1.453 m de altitude.

PERSOEIRO

Político. Foi profesor de dereito administrativo na Universidade de Lisboa dende 1933. En 1929 iniciou a súa colaboración con António Oliveira de Salazar, quen o nomeou ministro das Colonias entre 1944 e 1947, momento no que impulsou a integración política, administrativa e económica coa metrópole. Exerceu tamén como ministro da Presidencia entre 1955 e 1958, cando foi nomeado reitor da Universidade de Lisboa. En setembro de 1968, logo de que Salazar tivera que abandonar o poder, ocupou a presidencia do goberno ata que foi deposto o 25 de abril de 1974, exiliándose no Brasil. Entre 1947 e 1950 presidira, ademais, a União Nacional, única formación política autorizada baixo a ditadura de Salazar. Así mesmo, foi autor do Código Administrativo de 1936. Publicou obras de historia e de dereito, como son História Breve das Constituções (1965) e História do Direito português, 1140-1495 (1981).

GALICIA

Comarca do O da Comunidade Autónoma de Galicia, integrada polos municipios de Caldas de Reis, Catoira, Cuntis, Moraña, Pontecesures, Portas e Valga. Limita ao N coa comarca do Sar, concellos de Dodro e Padrón, e de Tabeirós-Terra de Montes, no concello da Estrada, coa que tamén limita polo L; polo S coa comarca de Pontevedra, concellos de Campo Lameiro e Barro; e polo O coa do Salnés, concellos de Meis, Vilanova de Arousa e Vilagarcía de Arousa. Nela obsérvase unha gradación dende as áreas litorais do Baixo Ulla e a ría de Arousa cara ás terras de transición entre as Rías Baixas a as áreas montañosas da Dorsal Galega. Trátase dunha comarca tradicional vinculada estreitamente á vila de Caldas de Reis que, cunha situación privilexiada no Eixo Atlántico e na transición entre o litoral do Salnés e o seu pospaís, exerce de núcleo reitor e cabeceira. A comarca abrangue unha superficie de 288,68 km2, nos que reside unha poboación de 35.514 h (1998). Descendendo á escala municipal, Caldas...

DEPARTAMENTOS

Departamento de Colombia (7.888 Km2; 925.358 h [1997]). A capital é Manizales (358.194 h [estim 1997]). Situado no val do Cauca, caracterízase pola súa variedade xeomorfolóxica, presentando cinco rexións naturais ben diferenciadas: o val da Magdalena, con zonas selváticas, a vertente oriental da Cordillera Central, a Cordillera Central, co gran macizo volcánico, o val do Cauca e a Cordillera Occidental. A súa economía baséase na agricultura, como primeiro produtor de café do país, na gandería (gando vacún, porcino e ovino) e na explotación dos seus recursos minerais (carbón e petróleo principalmente). No sector industrial destaca, sobre todo, o calzado, a madeira, o sector téxtil e o coiro.

1. Apelido de orixe toponímica. Está moi espallado por todo o noso territorio o topónimo Caldas procedente do sintagma latino (aquas) calidas, que fai referencia á existencia de mananciais de auga quente. Documéntase no s XII: “Arias Diaz Caldas” (doc ano 1239 en E. Rivas Quintas Onomástica persoal do noroeste hispano, 1991, p 535). O diminutivo deste apelido é Caldelas.

2. Liñaxe leonesa, natural do lugar homónimo, no partido xudicial de Murias de Paredes, desde onde se estendeu a Galicia e Portugal. As armas dos de Galicia levan escudo acuartelado: primeiro e cuarto cuartel, en campo de ouro, cun oso empinado da súa cor natural; segundo e terceiro cuartel, en campo de prata, cunha aguia de sable. Os das montañas de León levan, en campo de prata, dous cabaleiros acosando a un oso pardo que vai acubillarse nun penedo. Os de Portugal empregan, en campo de prata, cinco cipreses de sinople, postos en aspa.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Caldas de Reis baixo a advocación de santa María.

GALICIA

Concello da comarca de Caldas, situado na provincia de Pontevedra no O da comunidade autónoma, a 42° 36’ de latitude N e 8° 38’ 30’’ de lonxitude O. Limita ao N co concello de Valga, ao L cos de Moraña e Cuntis, ao S cos de Portas (todos eles da comarca de Caldas) e Vilanova de Arousa (O Salnés) e ao O cos de Catoira e Vilagarcía de Arousa, (O Salnés). Abrangue unha superficie de 68,2 km 2 cunha poboación de 9.796 h (2007), distribuídos nas parroquias de Arcos da Condesa, Bemil, Caldas de Reis (San Tomé e Santa María, e Santa María) Carracedo, Godos, Saiar, San Clemente de Cesar e Santo André de Cesar . capital é a vila de Caldas de Reis, na parroquia de San Tomé e Santa María de Caldas de Reis. Dista 38 km de Santiago de Compostela e 21 km de Pontevedra. Cabeza da comarca e de partido xudicial, está adscrito á arquidiocese de Santiago. A parroquia de Arcos da Condesa constitúe unha entidade local menor.
Xeografía física
O territorio municipal de Caldas...

PARROQUIA

Parroquia do concello de Caldas de Reis baixo a advocación de san Tomé e santa María.

IGREXAS

Igrexa parroquial situada en Caldas de Reis. Datada na segunda metade do s XII, ten unha soa nave e unha ábsida rectangular. O arco triunfal é semicircular e apóiase sobre semicolumnas acaroadas. A porta principal está formada por arquivoltas semicirculares que se sustentan sobre columnas acobadadas, o tímpano está decorado polo Agnus Dei. Presenta un conxunto de canzorros románicos. No atrio consérvanse o coroamento do antigo baldaquino pétreo de finais do s XV, realizado en estilo oxival e que consta de tres arcos conopiais xunto a outros lobulados. En 1974 atopouse no atrio unha fábrica de ladrillos e tégulas da época romana.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Ourense baixo a advocación de Santiago.

PERSOEIRO

Xeógrafo e naturalista colombiano. Estudiou a vexetación de Colombia e Ecuador, e participou na expedición de Humboldt e Bonpland. Colaborou na expedición de J. C. Mutis por Perú e Nueva Granada, e dirixiu o observatorio astronómico de Santa Fe. Debido ao seu illamento científico tivo que construírse os seus propios instrumentos de observación e inventou o hipsómetro. Participou como coronel na Guerra da Independencia, na que foi apresado e fusilado polas tropas realistas. As súas obras máis importantes son Memoria sobre la nivelación de las plantas que se cultivan en la vecindad de Ecuador (1801) e Estado de la geografía del virreinato de Santa Fe de Bogotá (1807).