"Marin" (Contén)

IGREXAS

Igrexa parroquial situada en Arteixo. Construída en estilo románico a finais do s XII ou principios do s XIII, ten planta de nave única e ábsida rectangular. O arco de triunfo é apuntado e a porta principal está formada por arquivoltas, a máis externa decorada.

GALICIA

Editor e impresor. Iniciou a súa actividade profesional coa edición de diversos folletos, como “Informe sobre el cólera morbo asiático” (1848), de Nicolás Taboada Leal. A partir do 3 de novembro de 1853 a súa imprenta dedicouse case exclusivamente á edición do Faro de Vigo, fundado polos xuristas Xosé Carvajal Pereira e Xosé Mª Posada. Co tempo pasou a ser da súa propiedade e chegou a exercer como director, cargo no que foi relevado polo seu fillo Eladio de Lema Martín.

PERSOEIRO

Compositor e instrumentalista. Especialista na viola da gamba, actuou na corte de Luís XIV (1676-1715) e Luís XV (1715-1725). Realizou as óperas Alcide (1693), en colaboración con Lulli, e Sémelé (1709), ademais de 650 pezas instrumentais.

PARROQUIA

Parroquia baixo a advocación de santa María do Porto que dá nome ao concello de Marín, onde se localiza a capital municipal, no lugar homónimo.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Marín baixo a advocación de san Xián.

GALICIA

Concello da comarca do Morrazo, situado ao O da Comunidade Autónoma de Galicia e no centro-oeste da provincia de Pontevedra, a 42° 23’ de latitude N e a 8° 42’ de lonxitude O. Limita ao N co concello de Pontevedra (Pontevedra) e coa ría de Pontevedra, ao L cos concellos de Pontevedra e Vilaboa (Pontevedra), ao S cos de Bueu e Moaña (Morrazo) e ao O coa ría de Pontevedra. Abrangue unha superficie de 36,7 km 2, cunha poboación de 25.885 h (2007), distribuída nas parroquias de Ardán, O Campo, Marín (San Xián), Marín (Santa María do Porto), Mogor, San Tomé de Piñeiro e Seixo. a capital é Marín. Está adscrito á arquidiocese de Santiago e ao partido xudicial de Marín.
Xeografía física
Sitúase no centro da península do Morrazo, nun bloque elevado de dirección SO-NL que separa as rías de Pontevedra e Vigo. Emprázase na vertente setentrional da ría de Pontevedra e conta cunha lonxitude de costa de 10 km. Presenta un ascenso lonxitudinal nas súas altitudes desde...

SEMANARIOS

Semanario editado en Marín entre o 16 de febreiro de 1913 e o 14 de novembro de 1915. Impreso nos obradoiros da Viúva de Landín e C.Peón (Pontevedra), subtituíu a El Fustazo. Vinculado ao presidente da Deputación de Pontevedra, Antonio Pazos, dirixiuno Raimundo J.Vidal e incluíu información local, crónica política, literatura e manifestou un fondo interese polo problema da emigración.

GALICIA

Pintor e humorista gráfico. É un dos artistas máis representativos do cómic en Galicia, e principal impulsor, xunto con Reimundo Patiño, da banda deseñada galega. Promotor e director do Museo do Humor de Fene e director da revista Sapoconcho, desde a década de 1970 comprometeuse na defensa do uso da lingua galega no cómic e nos medios de comunicación. En 1975 editou con R. Patiño 2 Viaxes, o seu primeiro álbum. Tamén cómpre salientar outros traballos como Gaspariño (1978), Alcacén para gaitas (1980), Dos pés á testa (1986), O ABC do cómic (1995), Feito a man (1997) e Malfeito bufón (2003), ademais da súa colaboración en obras doutros autores.   Colaborador de numerosos medios de comunicación como Can sen dono, Chan, La Codorniz, Diario16, Golfiño, El Ideal Gallego, Das Kapital, Luzes de Galicia, A Nosa Terra, Teima e, desde 1988, en La Voz de Galicia, realizou exposicións en distintas vilas de Galicia, en Madrid e Barcelona, e noutras cidades europeas como Lorient. Coa crise do Prestige,...

PERSOEIRO

Atleta. Especialista na proba de marcha, conseguiu a mellor marca mundial en 1979 na proba de 30 km. Foi campión de Europa en 20 km e subcampión en 50 km en Atenas (1982).

PERSOEIRO

Arquitecto e enxeñeiro. En 1751 substituíu a Pedro Martín Cermeño na planificación da Universitat de Cervera e foi enxeñeiro director en Catalunya.

PERSOEIRO

Pintor estadounidense. En París recibiu influencias do fauvismo e do cubismo (1905-1910) e en 1913 participou no Armory Show. Foi o principal representante do expresionismo dramático estadounidense e das súas obras destacan Lower Manhattan (1921).

GALICIA

Relixioso franciscano. Padre e comisario visitador da provincia franciscana de San Miguel, en 1785 elixírono ministro provincial da provincia franciscana de Santiago de Compostela. Atacou o probabilismo, a atrición servil, o rexicidio e o tiranicidio, e defendeu o tradicionalismo. Escribiu Sermón que en la solemnidad del smo. Sacramento,..., dijo el día 18 de septiembre de 1768 (1768).

1. Rexión de terra próxima ao mar.

2. Sector da costa máis ou menos accidentado e cuberto de vexetación.

3. Lugar onde se recolle auga do mar para extraer sal.

4. ariante do xénero paisaxístico que representa unha vista do mar, desenvolvida na pintura occidental e oriental. Os primeiros exemplos foron os frescos romanos e pompeianos, que tiveron a súa continuidade nas miniaturas medievais e durante o Renacemento. A mariña adquiriu plena independencia temática no s XVI, coa pintura holandesa (W. van de Welde e J. van Ruysdael) e a escola francesa (Claude Gellée). Durante o s XVIII foi cultivado pola escola veneciana (F. Guardi, Il Canaletto) e a francesa (J. Vernet), e durante o romanticismo a escola británica foi, con J. M. W. Turner, unha das máis importantes deste xénero. O impresionismo ocupouse deste tema (E. Manet, C. Monet), e tamén o puntillismo (P. Signac) e o fauvismo (A. Marquet, R. Dufy). Posteriormente foi empregado pola pintura naif e pola máis conservadora, malia que o hiperrealismo tamén a cultivou.

5. Ciencia que se dedica a estudar e ensinar as técnicas de navegación.

6. Conxunto de barcos que pertencen a un país e que teñen unha certa ordenación e un número mínimo de barcos cunha determinada capacidade. Pódense distinguir dúas clases de mariña: ;a mariña de guerra e a mariña mercante, aínda que existen outras especialidades, como a mariña de pesca, a deportiva e a científica. A mariña estivo tradicionalmente ligada co comercio, sobre o que influíu decisivamente e do que recibiu os principais impulsos. O continuo perfeccionamento técnico dos barcos e das instalacións portuarias deu lugar á especialización da mariña. Na organización administrativa dos diversos estados, a mariña é rexida polo ministerio correspondente.

7. Conxunto de persoas dedicadas aos traballos mariñeiros. Na mariña de guerra constitúe un corpo do exército, mandado xeralmente por un almirante, e na mariña mercante segue un esquema militarizado, en que o mando dun barco lle corresponde ao capitán.

8. Parte da flota dun estado, destinada a operacións militares. Durante moito tempo confundiuse coa mercante, pois ata o s XIX, cando as necesidades bélicas o esixían, todas as embarcacións dispoñibles eran empregadas para a batalla; a excepción constituírona Fenicia ou Roma, cunha flota dedicada exclusivamente á guerra. Os descubrimentos do s XV e as novas loitas comerciais en Asia e América obrigaron ás principais potencias a equipar flotas de guerra que defendesen as rotas comerciais e as súas costas. Durante a Primeira Guerra Mundial aínda se empregaron como corsarios algúns navíos mercantes armados, práctica que fracasou cando se volveu empregar durante a Segunda Guerra Mundial. Posteriormente, a rigorosa especialización da mariña de guerra eliminou definitivamente a función bélica dos mercantes, fóra dalgunha función auxiliar. OBS: Tamén se denomina armada.

9. Parte da flota dun estado destinada ao comercio marítimo e ao transporte de pasaxeiros. Case toda a mariña mercante mundial está equipada por compañías privadas de navegación, pero hai unhas leis internacionais que regulan as prácticas marítimas e que foron establecidas pola Organización das Nacións Unidas na I Conferencia sobre Dereito do mar (1958), en Xenebra. Un barco en alta mar sométese soamente ao dereito internacional e dentro das augas xurisdicionais, os barcos mercantes quedan sometidos ás leis do estado ribeirán, con excepcións e variantes.