"RM" (Contén)

REXIÓNS

Rexión de Francia, que comprende os departamentos do Eure e Sena Marítimo (12.317 km2; 1.776.980 h [estim 1995]). A capital é Rouen.

PERSOEIRO

Poeta israelí. É autor de poemas moi populares polas súas interpretacións polémicas de acontecementos políticos e sociais. Obtivo o Premio Bialik 1958, coa obra Ir ha-yonà (A cidade da pomba), que explica a historia do pobo xudeu a partir da dualidade destrución-renacemento.

PERSOEIRO

Décimo oitavo conde de Savoia (1383-1391). Fillo de Amadeo VI de Savoia e de Bona de Borbón. Loitou ao carón de Carlos VI de Francia en Flandres contra os ingleses (1383). Deulle a Savoia unha saída ao mar coa adquisición de Niza (1388), que lle foi entregada polos súbditos nisardos.

PERSOEIRO

Bailarina de familia xitana que debutou xunto co seu pai en 1917. No ano 1929, formando parte do Trío Amaya, actuou en París. Tamén realizou algunhas películas: La hija de Juan Simón (1934) e Los Tarantos (1962).

1. Individuo da orde dos ambliopsiformes.

2. Orde de peixes da clase dos osteitios integrado por individuos moi semellantes aos da orde dos ciprinodontiformes, pequenos, de boca grande e non protráctil e o ano situado baixo a gorxa, diante das aletas pectorais; a maioría son despigmentados e teñen os ollos atrofiados. Son cavernícolas e viven na parte central dos EE UU. A orde consta dunha soa familia, a dos ambliópsidos.

1. Que pertence á orde dos amiformes.

2. Peixe da orde dos amiformes.

3. Orde de peixes da subclase dos actinopterixios considerados de transición entre os condritios e os osteitios.

GALICIA

Ingresou na Compañía de Xesús en 1762 e, cando se produciu a   expulsión desta orde de España en 1767, marchou xunto a eles a Boloña. Publicou o poema latino Carmen patrium sive Pontevedra (1787). Xoán Manuel Pintos reproduciu este poema na foliada cuarta de A gaita gallega (1853) e fixo do mesmo unha tradución libre en lingua galega que, co título Canto á miña terra ou sea Pontevedra, reproduciu na foliada sexta do mesmo libro.

PERSOEIRO

Escritor e publicista inglés. Foi deputado (1931) do partido laborista e moi activo a favor das ideas pacifistas programadas en The Great Ilusion (A grande ilusión, 1910), que obtivo moita difusión. En 1933 foille concedido o Premio Nobel da Paz.

RIOS

Río de Suecia, tributario do golfo de Botnia, no mar Báltico (450 km). O seu curso esténdese pola rexión de Norland e deu nome á antiga provincia de Ångermanland, incluída nos läner de Vasterbotten e Vasternorrland.

PERSOEIRO

Pintor. Pertenceu ao paso entre o Modernismo e o Novecentismo. Estudiou en Barcelona e París. Expuxo en Barcelona en 1900; en Venecia, en 1903 e 1905 (ano en que foi nomeado Mestre da Bienal) e en 1907; en Bos Aires (1910) e en Roma (1911). Tomou parte na exposición do Instituto Carnegie (1924) e na Exposición Internacional de Barcelona (1929). O comezo da súa obra sitúase nunha órbita postimpresionista, pero derivou cara a un preciosismo retórico no que abundaban os temas folclóricos. A partir dos anos vinte dedicouse á paisaxe, especialmente á de Mallorca. Ao morrer, a súa casa de Pollença foi convertida en museo.

ILLAS

Arquipélago da costa NO de Francia no Canal da Mancha, pertencente administrativamente a Gran Bretaña (195 Km2; 148.000 h [estim 1995]). Constitúen unha prolongación do macizo da Armórica, e ten un relevo con costas altas e escarpadas. O arquipélago comprende as illas de Guernesey, Jersey, Alderney, Sark, Herm e outras máis pequenas. As principais poboacións son Saint Peter Port en Guernesey e Saint Helier en Jersey. As illas foron ocupadas polos alemáns dende 1904 ata finais de 1945. O dereito baséase no Grand Coutumier de Normandía, elaborado no s XIII, con engadidos posteriores de leis inglesas. As linguas oficiais son o francés en Jersey e o inglés en Guernesey, aínda que no campo se fala un dialecto francés.

1. Relativo ou pertencente aos normandos que quedaron en Inglaterra despois da conquista normanda e aos seus descendentes. Aplícase ao reino inglés e ao ducado de Normandía baixo a mesma soberanía.

2. Individuo orixinario de Normandía establecido en Inglaterra a consecuencia da conquista do país (1066) por Guillerme o Conquistador, duque de Normandía.

3. ariante antiga da lingua de oïl, transplantada a Inglaterra despois de ser conquistada polos normandos (1066). Á base lingüística normanda, sobreponse unha capa anxevina, mestura que fai a miúdo que se disolvan os trazos específicos pola imitación do francés continental e a influencia da lingua literaria.

4. Literatura importada a Inglaterra no 1066 coa invasión dos normandos e que, escrita no seu dialecto, perdura ata finais do s XIV. A pesar da introdución de elementos ingleses considérase unha variante da literatura francesa. Coñécense máis de 400 textos anglonormandos. Cultiva a canción de xesta (Waldef, Horn e Rimenhild, Bovon de Hanstone), o lai (Havelok, Désiré, Du cor) e a novela cabaleiresca (Amadas et Ydoine). Tamén se conservan obras históricas (Estoire des Eingles, de Geoffrey Gaimar, s XII), relixiosas, didácticas, morais e unha lírica practicamente descoñecida.