"Roi" (Contén)

PERSOEIRO

Pintor francés. Membro dunha familia de debuxantes e artesáns, parece que foi fillo natural de Talleyrand. En 1815 ingresou na École des Beuax-Arts, onde foi alumno de Pierre-Narcisse Guérin e compañeiro de Théodore Géricault. Ao mesmo tempo, acudía ao Musée du Louvre onde copiaba as obras dos grandes mestres. Foi o abandeirado do romanticismo pictórico francés e un fervente defensor da liberdade do artista fronte aos canons clasicistas: opúxose ao emprego do modelo, feito que contribuíu a que a súa obra, vigorosa e dinámica, fose a miúdo imperfecta. Estudiou a Il Veronese, buscou un equilibrio cromático baseado na complementariedade das cores e abriu o camiño a posteriores experiencias impresionistas e divisionistas. Baixo a influencia de Géricault cultivou a pintura de historia e pintou nun estilo similiar ao da súa obra Dante e Virgile (Dante e Virxilio, 1822), coñecida tamén como a Barca de Dante e que presentou no Salon dese ano. Realizou obras de temas de historia...

FILOSOFOS

Filósofo e psicólogo. Profesor da Sorbonne, dedicouse ao estudo do misticismo en obras como Essai sur le mysticisme spéculatif en Allemagne au XIVe siècle (Ensaio sobre o misticismo especulativo en Alemaña no s XIV, 1900), Histoire et psychologie du mysticisme: les grands mystiques chrétiens (Historia e psicoloxía do misticismo: os grandes místicos cristiáns, 1908) e La religion et la foi (A relixión e a fe, 1922).

PERSOEIRO

Pintor francés. Coñecido como Henri-Edmon Cross, foi un dos fundadores do Salon des Indépendants (1884). Compañeiro de Signac, empregou un puntillismo de pincelada ampla e influíu en Matisse, con quen traballou en 1904. Entre as súas obras destaca Les îles d’or (As illas de ouro, 1892).

PERSOEIRO

Política. Destacou polo seu labor en favor das mulleres. Compartiu as ideas de Saint-Simon, uniuse á escola de Fourier, foi membro da Liga dos Comunistas de Marx e Engels, e participou na Revolución de 1848. Fundou os xornais La Politique des Femmes e L’Opinion des Femmes e, xunto a Pauline Roland, o Club d’Emancipation des Femmes. Publicou Almanach des femmes (Almanaque das mulleres, 1851-1854).

CIDADES

Cidade do estado de Michigan, EE UU, á beira do río Detroit, que comunica os lagos Erie e Saint Clair (1.000.272 h [1997]). É a setima cidade dos EE UU, cun 75% da poboación afroamericana, un 21% descendente de europeos e o 2,8% de orixe hispana. A industria do automóbil é o sector máis destacado da economía, e conta con importantes compañías como General Motors, Ford e Chrysler. Tamén cómpre salientar as empresas de transporte e o comercio. Nos últimos anos do s XX, converteuse nun dos centros financeiros máis destados do país, feito que provocou que a maior parte da poboación se concentrase no sector terciario. Entre as principais institucións culturais salientan The Detroit Institut of Arts e o Henry Ford Museum & Greenfield Village. Fundada no ano 1701 polo francés Antoine de la Mothe Cadillac co nome de Fort Pontchartrain du Detroit, foi conquistada en 1760 polos ingleses e incorporada aos EE UU no ano 1796.

PERSOEIRO

Dominicano. Profesor de teoloxía en Alcalá, en 1698 foi nomeado confesor de Carlos II. Procesado por difundir a idea de que o rei estaba enfeitizado, pasou longos períodos en cárceres inquisitoriais ou recluído en diversos conventos. Declarado inocente baixo a influencia de Filipe IV (1704), foi nomeado bispo de Ávila, pero morreu antes de ocupar o cargo. O seu proceso publicouse entre 1787 e 1788.

PERSOEIRO

Pintor flamengo. Membro da Segunda Escola de Fointainebleau, foi pintor de Maria de Medici e pintor de cámara de Enrique IV. Realizou unha obra de características manieristas. Entre as súas obras destaca a decoración do Château de Fointainebleau.

1. Festa ou farsa propia do Entroido.

2. Broma pesada e de mal gusto que se lle fai a alguén.

3. Situación ou reunión seria que semella unha festa propia do Entroido polas cousas grotescas que nela se dan.

1. Divertirse celebrando o Entroido.

2. Facer burla ou chancearse de alguén no Entroido.

1. Período que, no calendario regulado polos ciclos da liturxia cristiá, precede e introduce a época de austeridade e de penitencia da Coresma. O seu inicio varía moito segundo as tradicións e os costumes locais. Adoita comezar despois da Epifanía, pero estritamente considérase Entroido os tres días anteriores ao mércores de cinsa, data que marca o tempo de vixilia coresmal. Na tradición oral recóllense ditos como: “Entroido, á raxeira; Pascua, á lareira. Día de Entroido e domingo de Pascua, cada larpeiro na súa casa. Pascuas, con quen quixeres; entroidos, coas túas mulleres”. OBS: Normalmente, escríbese en maiúscula.

2. Divertimentos públicos que se adoitan celebrar neste período, no que se manifestan, dun xeito mesturado e confuso, costumes e festas moi antigas e heteroxéneas. Caracterízase por presentar un mundo ao revés, que afecta a todos os aspectos da vida cotiá (oficios, ritos relixiosos, música, etc), e permite exteriorizar o máis oculto e reprimido que garda cadaquén ao longo do ano, sobre todo os pecados carnais; por iso no Entroido reina a gula, a luxuria, o xogo, a diversión e a preguiza fronte aos ideais cristiáns e a Coresma que lle segue, marcada pola abstinencia e o xaxún. Non obstante , de xeito paradóxico, o Entroido ten un fin didáctico e moralizador, que é o de censurar e ridiculizar os comportamentos libertinos opostos ás normas e, consecuentemente, probar a validez do xeito de vida tradicional. A despedida da carne acompáñase tamén con bailes, comparsas, mascaradas e fogueiras, ademais doutros tipos de actos lúdicos e festivos. É unha festa de orixe medieval que inclúe elementos herdados...

3. Persoa que se disfraza nesta celebración.

4. Persoa que viste de maneira descoidada e cunhas combinacións que resultan ridículas e estrafalarias.