"Van" (Contén)

PERSOEIRO

Magnate húngaro e príncipe de Transilvania (1605-1606). Calvinista, dirixiu a resistencia de Transilvania contra a política católica dos Habsburgo.

PERSOEIRO

Impresor italiano. Foi director da Stamperia Reale de Parma (1768) e impresor real de Carlos III (1782). Escribiu o Manuale tipografico (Manual tipográfico, 1818), cunha colección de 291 caracteres tipográficos romanos e itálicos. Déuselle o seu nome a un tipo de letra.

PERSOEIRO

Actor cinematográfico coñecido como Dick Bogarde. Iniciou unha colaboración exitosa con Joseph Losey en The Servant (O servo, 1936) e Modesty Blaise (A modesta Blaise, 1965). Outras películas son La caduta degli dèi (A caída dos deuses, 1969) e Morte a Venezia (Morte en Venecia, 1971) de L. Visconti. Despois de Despair (Desesperación, 1978) de R. W. Fassbinder, retirouse temporalmente do cine, ata 1990, cando protagonizou Daddy Nostalgie (Querida nostalxia), de B. Tavernier.

PERSOEIRO

Escultor neerlandés. Establecido en Francia, foi coñecido como Martin Desjardins. Dende o ano 1670 traballou para a corte en Versailles. Entre as súas obras destaca Diana cazadora (1680).

PERSOEIRO

Escritor e crítico italiano. Os seus escritos iniciais foron de carácter místico-relixioso. É autor de Il peccato ed altre cose (O pecado e outra cousa, 1914).

PERSOEIRO

Pintor. Formado en Florencia, onde foi un dos macchiaioli, estivo influído polos retratistas ingleses dos ss XVIII e XIX e chegou a ser o gran retratista da aristocracia e da intelectualidade (O conde Robert de Montesquieu). A súa pintura caracterízase polas pinceladas longas e elegantes, as tonalidades rechamantes e, a miúdo, por unha sutil ironía. Existe un museo dedicado á súa obra en Ferrara.

PUBLICACIÓNS

Publicación mensual aparecida na Coruña en abril de 1935 e que desapareceu en xullo de 1936 (só se publicaron oito números). Francisco Díaz Sánchez, mestre na escola de Iñás, foi un dos seus impulsores. Nel tamén colaboraron, entre outros, Xosé Toba Fernández, Manuel Díaz Rozas e Xosé Peinado Altabre. Foi o órgano de prensa da Sociedad de Renovación Pedagógica Vanguardia Pedagógica (1934). Nas súas páxinas recollíanse artigos de opinión, de información e orientación pedagóxica, e referencias á dinámica educativa na provincia da Coruña e á política educativa republicana.

PERSOEIRO

Campesiño insurrecto ruso. Converteuse no líder dunha revolta que se estendeu por toda a Rusia centromeridional, a primeira da cadea de levantamentos que tiveron lugar nesta zona nos ss XVII e XVIII. Morreu asasinado trala derrota de Tula.

PERSOEIRO

Pintor. Discípulo de Leonardo da Vinci, posuía un notable vigor expresivo. As súas obras están debuxadas e modeladas cunha enorme precisión. É autor da Madonna Casio (1500), A nai de Deus e o neno e Narciso na fonte. Destacou tamén como un bo retratista.

PERSOEIRO

Cisterciense. Foi nomeado cardeal en 1660 e escritor liturxista italiano. Entre as súas obras destacan Rerum liturgicarum libri duo (Segundo libro sobre as cousas litúrxicas, 1671) e Principia et documenta vitae christianae (Principios e documentos da vida cristiá, 1673).

PERSOEIRO

Compositor e violoncelista. Traballou en Boloña ata 1691, trasladándose en 1692 a Roma onde compuxo obras escénicas como Il trionfo di Camila (O triunfo de Camila, 1696). Despois dunha estancia na corte de Viena, marchou a Londres como compositor na Royal Academy of Music, onde as súas óperas acadaron máis sona ca as de Haendel. Compuxo obras escénicas, pezas sacras e un gran número de cantatas.

PERSOEIRO

Matemático, físico e médico. Condiscípulo de Torricelli, profesor de Matemáticas en Messina e en Pisa, creou, en Medicina, a escola iatromecánica. Na súa obra fundamental De motu animalium (Sobre o movemento dos animais, 1680-1681), intentou por primeira vez aplicar métodos matemáticos ao estudo dos problemas da mecánica do movemento dos animais.

PERSOEIRO

Político holandés. Foi gobernador xeral das Indias Orientais Holandesas (1830-1833) e ministro de colonias (1834-1839). Escribiu a obra Posesións holandesas en Asia, América e África (1818).

PERSOEIRO

Economista, político e sacerdote. Secretario de Carlo Borromeo, publicou Della ragione di stato (Da razón do estado), onde critica as doutrinas de Maquiavelo e fai da relixión a base do estado.

PERSOEIRO

Pintor e gravador italiano. Coñecido polos seus gravados á augaforte Bizzarrie di varie figure (Extravagancias de varias figuras, 1624). Foi revalorizado polos surrealistas, xa que para compoñer as formas humanas utilizaba elementos xeométricos, mecánicos ou naturais.

FILOSOFOS

Filósofo inglés. Profesor de Filosofía Moral nas universidades de Cambridge (1928-1953) e Knightsbridge (1953-1967). Analizou a estrutura das teorías físicas e aplicou a teoría dos xogos aos problemas morais. É autor de Theory of Games as a Tool for the Moral Philosopher (Teoría dos xogos como unha ferramenta para a Filosofía Moral, 1951), Scientific Explanation. A Study of the Function of Theory, Probability and Law in Science (Unha explicación científica. Estudio sobre a función da teoría, probabilidade e lei na ciencia, 1953) e An Empiriscist’s View of the Nature of Religious Belif (Visión empirista da natureza da crenza relixiosa, 1955).

PERSOEIRO

Enxeñeiro italiano, autor de Le macchine, volume nuovo e di molto artificio da fare effetti meravigliosi (A máquina, novo e artificioso volume, para conseguir efectos marabillosos, 1629), onde describe unha primitiva turbina de acción que non tivo realización práctica. Foi o arquitecto da Casa de Loreto.

PERSOEIRO

Político, economista e teórico marxista. Membro do partido bolxevique dende 1906, exiliouse en 1910 ata que en 1912, entrou en contacto con Lenin. En 1916 dirixiu en Nova York o diario bolxevique clandestino Novy Mir (Novo Mundo). Volveu a Rusia trala Revolución de febreiro de 1917 e participou activamente na Revolución de outubro (7.11.1917). Dende o ano 1920 publicou varias obras nas que defendía a necesidade obxectiva do comunismo de guerra e formulaba a diferenza entre o modo de produción socialista e o modo de produción do período de transición ao socialismo. Apoiou as posicións de Trotskij e Jevgenij Preobraženskij ata mediados dos anos vinte, pero no 1924 enfrontouse a esté último e sostivo a tese dunha necesaria correspondencia entre a industria e a agricultura defendendo as realizacións da Nova Política Económica (NEP). Malia que en 1924 iniciou un proceso de moderación nas súas actitudes, foi elixido presidente do Kommintern en 1926. Caeu en desgraza en 1928 e, destituído...