"Vic" (Contén)

PERSOEIRO

Eclesiástico e escritor ruso. Foi un dos abandeirados do movemento relixioso que se opuxo ás reformas que Nikon introduciu na Igrexa rusa. É autor dunha autobiografía (1672-1675), considerada a primeira manifestación deste xénero en Rusia, e un dos máis senlleiros monumentos literarios anteriores a Pedro o Grande.

PERSOEIRO

Novelista ruso. As súas novelas tratan sobre as dificultades da vida rural da posguerra: Kaval’er zolotoj zvezdy (O cabaleiro da estrela dourada, 1947-1948) e Zvet nad zeml’oj (Luz na terra, 1949-1950). Posteriormente escribiu Synovnij bunt (A revolta dos fillos, 1961), Stanica (1976) e Privol’e (Liberdade, 1978).

PERSOEIRO

Novelista ruso. As súas novelas tratan sobre as dificultades da vida rural da posguerra: Kaval’er zolotoj zvezdy (O cabaleiro da estrela dourada, 1947-1948) e Zvet nad zeml’oj (Luz na terra, 1949-1950). Posteriormente escribiu Synovnij bunt (A revolta dos fillos, 1961), Stanica (1976) e Privol’e (Liberdade, 1978).

PERSOEIRO

Escritor ucraíno, de orixe xudía. Describiu a vida da pequena burguesía xudía e episodios da revolución e da guerra civil. Entre as súas obras destacan: Sol (O sal, 1923) ou Odesskije rasskazy (Contos de Odessa, 1931). Mestre da narración curta, pasou dun estilo preciosista e romántico a outro máis preciso e axustado. Tamén escribiu teatro.

PERSOEIRO

Escritor ucraíno, de orixe xudía. Describiu a vida da pequena burguesía xudía e episodios da revolución e da guerra civil. Entre as súas obras destacan: Sol (O sal, 1923) ou Odesskije rasskazy (Contos de Odessa, 1931). Mestre da narración curta, pasou dun estilo preciosista e romántico a outro máis preciso e axustado. Tamén escribiu teatro.

PERSOEIRO

Médico e microbiólogo. Demostrou a penetración de diversas bacterias a través dos tegumentos animais. Descubriu os esporozoos parasitos dos glóbulos sanguíneos aos que lles deu nome (xénero Babesia).

PERSOEIRO

Médico e microbiólogo. Demostrou a penetración de diversas bacterias a través dos tegumentos animais. Descubriu os esporozoos parasitos dos glóbulos sanguíneos aos que lles deu nome (xénero Babesia).

PERSOEIRO

Diplomático e historiador. Foi gobernador de Cagliari e da Gallura. Partidario activo dos dereitos de Filipe V sobre Sardeña (1708-1709), obtivo como recompensa o título de marqués de San Filipe (1709). Destacou como ministro en Xénova (1714) e contribuíu a organizar a ocupación de Sardeña (1717) e Sicilia (1718). En 1725 foi nomeado embaixador español na Haia. Como escritor cultivou a poesía en Los Tobías (1709), poema autobiográfico en oitavas, pero sobre todo é coñecido polas súas obras teórico-políticas e históricas: Palacio de Momo (1714), Monarquía hebrea (1787), Comentarios de la guerra de España desde el principio del reinado del rey Felipe V hasta la paz general del año 1725 (1725?). Tamén se lle atribúe unha Description géographique, historique et politique du royaume de Sardaigne (Descrición xeográfica, histórica e política do reino de Sardeña, 1725).

PERSOEIRO

Escritor, iniciador da literatura chechena. Destacou como autor de novelas e contos como: A fame (1930), onde ataca os principios feudais da relixión, e O departamento político (1930), contra a burocracia. Cultivou tamén o teatro e a poesía.

PERSOEIRO

Militar, membro da familia real armenia. Como xeneral do exército ruso participou na campaña de 1799 contra Francia e, posteriormente, nas guerras de Polonia, Italia e Suíza baixo as ordes de Suvorov. Ás ordes de Kutúzov, acadou para a Terceira Coalición (1805-1807) o éxito nas Batallas de Austerlitz, Eylau e Friedland. Así mesmo, foi comandante en xefe nas guerras contra Suecia (1808) e Turquía (1809). No 1812, cando a invasión napoleónica de Rusia, asumiu a dirección do segundo exército occidental.

PERSOEIRO

Dirixente e pensador revolucionario anarquista. Fillo dunha familia de terratenentes de ideas liberais, abandonou o exército para estudar en Moscova (1835)   a filosofía de Fische e Hegel. En Berlín (1840), ao entrar en contacto coa esquerda hegeliana e especialmente influído por Feuerbach, asentou as bases do seu pensamento revolucionario. Entre 1842 e 1849 viaxou por Suíza, Bélxica e Alemaña e participou na revolución europea de 1848 en París, Praga e Dresden, onde foi prendido (1849) e condenado a morte. Entregado ás autoridades rusas, foi deportado a Siberia (1857), de onde fuxiu en 1861. Reside en Londres entre 1861-1864. Tralo fracaso da insurrección de Polonia trasladouse a Italia (1864); a partir dese momento comezou a considerar os obreiros, e non as minorías nacionais oprimidas, a principal arma para a revolución. En 1868 creou a Alianza da Democracia Socialista, que declarou a súa adhesión á Primeira Internacional, na que Bakunin ingresara persoalmente en 1867 e na que polarizou...

PERSOEIRO

Político e escritor. No ano 1865 participou na conspiración do xeneral Prim. Foi ministro de Fomento e de Ultramar durante o reinado de Amadeo I e na Restauración. Escribiu dramas históricos con intención nacionalista. Colaborou co diario El Constitucional e fundou o diario El Catalán (1849). A súa produción poética en catalán está recollida en Lo trobador de Montserrat (O trobador de Montserrat, 1861), Esperances i records (Esperanzas e recordos, 1866) e Los Pirineus (Os Pireneos, 1893), co que obtivo un grande éxito. Así mesmo, publicou Historia de Cataluña y de la Corona de Aragón (1850-1863) e Las calles de Barcelona (1865).

PERSOEIRO

Compositor e pianista. Influenciado por Liszt, Glinka espertoulle o sentimento nacionalista musical. Formou parte do grupo dos 5 con Cui, Borodin, Musorgskij e Rimskij-Korsakov. Escribiu oberturas, sinfonías, poemas sinfónicos, concertos con orquestra e obras vocais e para piano.

PERSOEIRO

Actor que formou parte do elenco do Teatro da Arte de Moscova entre 1906 e 1911. Na compaña de Nikolaj Tarasov creou o Teatro do Morcego (1908-1920), que constituíu unha das primeiras propostas de teatro de cabaré de Rusia. As súas funcións consistían en improvisacións e divertimentos escénicos nos que mesturaban números musicais con mimodramas, todo tipo de dramatizacións e parodias a partir de números de ópera ou sobre textos de Aleksandr Sergejevič Puškin, Mikhail Jurjevič Lermontov ou Nikolaj Vasil’evič Gogol’. En 1920 a compañía trasladouse a París co nome de Chauve-Souris e, posteriormente, realizou xiras polo Reino Unido, EE UU ou España, onde gozou do favor do público e de críticos tan dispares como José Ortega ou Luís Buñuel. En París instalouse no Teatro Fémina, local que visitou Castelao durante a súa viaxe de estudios por Europa e no que se inspirou para imaxinar un Teatro de Arte para Galicia asentado nas propostas da compañía rusa.

PERSOEIRO

Arquitecto francés. Utilizou estruturas de ferro, tanto para facer un estilo historicista, reflectido na igrexa parisina de Saint-Augustin (1860-1867), como para crear edificios funcionais, por exemplo os Halles Centrales de París (1853-1858). Traballou na restauración das igrexas de Saint-Germain-des-Prés e Saint-Nicholas-du-Chordonnet.

PERSOEIRO

Poeta. Foi un dos primeiros representantes da escola simbolista rusa, como manifesta a súa obra Tišina (Silencio, 1898). A súa obra, decadentista e exótica, exerceu moita influencia a finais de século: Sbornik stikhotvorenij (Escolma de poesías, 1890) e Pesni mstitel’a (Cancións do vingador, 1905). Traduciu tamén, entre outros, a Shelley, Edgar Poe, Walt Whitman, Calderón, Verlaine, Baudelaire e numerosos autores checos e polacos.

PERSOEIRO

Economista. Licenciado en Dereito pola Universidad CEU San Pablo (Madrid), centrou inicialmente a súa actividade nos investimentos en metais e outras materias primas, para logo dedicarse a sociedades de valores no Banco Hispano Americano nos anos 80 e no Grupo Banco Popular Español nos 90. Ademais da súa actividade financeira, publicou dúas novelas (Bucoleón e Traficantes, soñadores y náufragos) participou no programa Visión Global de Radio Intereconomía.