"endo" (Contén)

Relativo ou pertencente á endolinfa.

endomorfismo.

Relativo ou pertencente ao endometrio.

Membrana mucosa que tapiza   a parede interna do útero dos mamíferos. Ten unha capa superficial de células ciliadas e secretoras de moco, que é a que se escama durante a menstruación, e unha capa basal, formada por tecido conxuntivo. A súa estrutura sofre variacións periódicas, de acordo co ciclo menstrual, con hipertrofia progresiva durante o ciclo, e con isquemia dos vasos e eliminación ao exterior ao final do ciclo, se o óvulo fecundado non se implantou. Se o óvulo se implanta, transfórmase e adquire unha nova estrutura que recibe o nome de decidua.

Ectopía do tecido endométrico. Pode ser interna, se o endometrio crece cara ao interior do miometrio, na parede do mesmo útero ou na trompa de Falopio; ou externa, se crece fóra do útero, por exemplo no ovario, na vexiga ou no peritoneo. Pode ocasionar esterilidade, embarazos ectópicos, dismenorrea ou dores pelvianas.

Proceso inflamatorio de orixe infecciosa que se localiza no endometrio. Pode evolucionar dando lugar a complicacións locais graves, como absceso uterino, metrorraxia, flebite pelviana ou salpinxite, ou distantes, como a peritonite ou as septicemias. No ser humano pode estar causada por patóxenos oportunistas como a Pseudomona aeruginosa, Klebsiella pneumoniae ou especies do xénero Streptococcus.

Tipo de micorriza na que as hifas do fungo, da orde das glomais, penetran ata as células da codia da raíz a través de haustorios de forma ramificada ou de vesículas que non causan cambios na forma da raíz nin danan o tecido vascular das plantas. Os fungos que dan lugar ás endomicorrizas non son específicos de ningunha planta, polo que se asocian de xeito máis ou menos indistinto. Ademais das anxiospermas e ximnospermas, presentan endomicorrizas fentos e brións. O fungo recibe azucres da planta hospedeira e esta obtén unha mellora na absorción de fosfatos e nutrintes como nitróxeno, cobre e cinc. Máis do 97% das fanerógamas presentan endomicorrizas.

Proceso de duplicación do número de cromosomas, sen formación do fuso, nin movementos cromosómicos, nin alteracións da membrana nuclear, de xeito que nin a célula nin o núcleo cheguen a dividirse. Ten lugar, de forma habitual, nas glándulas salivares das moscas do xénero Drosophila, e orixina os chamados cromosomas xigantes ou politénicos.

Aplícase ao biotipo humano que se corresponde coa clasificación de Sheldon, que presenta un notable desenvolvemento do aparello dixestivo e das vísceras, membros curtos con relación ao corpo e un aspecto xeral redondeado. Na terminoloxía de Kretschmeré é semellante ao tipo pícnico.

endonártice.

Nártice interior dunha basílica paleocristiá.

Revestimento máis interno dos nervios composto por tecido conxuntivo laxo, que envolve cada axón individualmente e que serve para o seu sostemento.

Aplícase ao parasito que vive no interior do seu hospedeiro. Recibe o nome de endófito se o hospedeiro é un vexetal, e de endozoo se é un animal. Habita nas cavidades internas do corpo que están en comunicación co exterior, como o tubo dixestivo, a vexiga ou o sistema respiratorio, ou ben na cavidade xeral. Tamén se denomina parasito endófago.

Enzimas da clase das hidrolases que catalizan a escisión de unións peptídicas en posicións internas da cadea polipeptídica que constitúe a proteína.