"sec" (Contén)

MUNICIPIOS

Municipio da comarca do Bierzo, integrado na provincia de León, Castela e León, e situado á beira do Camiño Francés de peregrinación a Santiago (769 h [2001]). Na entrada do termo atópase o santuario das Angustias, de finais do s XVIII. As súas portas foron forradas de ferro xa que existía o costume entre os peregrinos de levar unha estela como recordo.

1. Que dura moitos séculos.

2. Que ten moitos séculos.

PERSOEIRO

Comediógrafo. Foi o creador dun tipo de teatro denominado astracanada, de estrutura dramática moi simple, con predominio de xogos de palabras e ocorrencias fáciles. Moi prolífico, da súa produción destacan as parodias La venganza de don Mendo (1919), Anacleto se divorcia (1921), Los extremeños se tocan (1926) e Calamar (1927), e as sátiras antirrepublicanas La oca (1931) e Jabalí (1932).

1. Secreción que producen as terminacións nerviosas.

2. Substancia secretada pola terminación nerviosa de certas células do cerebro ao torrente sanguíneo que provoca a liberación de hormonas trópicas do lóbulo anterior da hipófise.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Chandrexa de Queixa baixo a advocación de santa María.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Quiroga baixo a advocación de san Marcos.

PERSOEIRO

Escritor, historiador e diplomático ecuatoriano. Formou parte do grupo de Guayaquil, xunto con D. Aguilera ou José de la Cuadra. A súa obra, marcada polo realismo, avanza na caracterización dos personaxes, na composición dos diálogos e nas reflexións monologadas, mentres que os temas reflicten a historia e a sociedade do seu país. Da súa produción destacan El muelle (1933), Hombres sin tiempo (1941), La hoguera bárbara (1944) e La Manticora (1974). Escribiu tamén os ensaios Thomas Mann y el nuevo humanismo (1956) e Ensayos de ensayos (1981). Recibiu o Premio Nacional de Cultura Eugenio Espejo (1979).

PERSOEIRO

Trobador portugués. Membro dunha familia da pequena nobreza da Beira Alta, no centro de Portugal, estivo activo no derradeiro cuarto do s XIII na corte de Afonso III, e probablemente tamén na de don. Denís. Apareceu no Livro de Linhagens do conde Pedro como fillo de Mem Gonçalves da Fonseca e hai referencias nun documento do mosteiro de Pendorada (1275) e da súa relación coa liñaxe dos Aboim e dos Portel. Consérvanse seis composicións da súa autoría, recollidas no Cancioneiro da Biblioteca Nacional e no Cancioneiro da Biblioteca Vaticana: cinco cantigas de amor (con xogos de repetición nos versos anteriores ao refrán) e unha de escarnio (“Chegou Paio de maas artes”).

1. Acción de perseguir.

2. Conxunto de actos violentos exercidos contra os cristiáns en tempos do Imperio Romano. Suetonio lembra unha primeira persecución, arredor do ano 50, cando Claudio I expulsou os xudeus de Roma, porque alborotaban en nome dun tal Chrestus. Pero foi a partir do incendio de Roma cando Nerón comezou a persecución (64). A mesma actitude foi adoptada polos emperadores Domiciano (94), Traxano (111), Antonino Pío (138-161) e Marco Aurelio (161-180). Ata este momento as persecucións eran parciais e afectaron, excepto a de Traxano, preferentemente á área romana. Séptimo Severo (202-211) decretou a persecución contra os catecúmenos, e Máximo Tracio (235-238) contra os cregos e dirixentes das comunidades. Con Decio (249-251) a persecución estendeuse a todo o imperio, como reacción ao favor dispensado aos cristiáns por Filipe o Árabe, e ante a organización da Igrexa. O mesmo camiño seguiu Valeriano (257-258) e sobre todo Diocleciano (303), decretando a máis universal e cruenta de todas as persecucións....