"To" (Contén)

IGREXAS

Igrexa do concello de Cabana que aínda conserva algúns restos de orixe románica: o arco triunfal de medio punto, apoiado sobre columnas con capiteis vexetais, algúns con caras humanas. Polo exterior, atópanse varios canzorros no beiril. O edificio debeu ser construído cara ao final do s XII.

1. Que impide a ovulación.

2. Substancia que impide a ovulación, utilizada por motivos terapéuticos ou para evitar a fecundación ante unha eventual presenza de espermatozoides nos órganos xenitais femininos. O anovulatorio máis coñecido, a chamada pílula, basea a súa acción na administración continuada de proxesterona para inhibir a secreción de gonadotropinas e, xa que logo, da ovulación. En xeral, a proxesterona leva asociada unha pequena cantidade de estróxeno para manter o equilibrio hormonal do organismo feminino. Adminístrase en forma de comprimidos por vía oral, tomados diariamente durante vintecinco días do ciclo menstrual. Algunhas investigacións intentan desenvolver diferentes produtos hormonais con efectos de varias semanas ou meses tras unha única inxección.

1. Acción e efecto de anquilosar ou anquilosarse.

2. anquilose.

PERSOEIRO

Arcebispo de Hamburgo (831) e de Bremen (848). Monxe nas abadías de Corbie (Picardía) e Korvey (Westfalia), recibiu de Gregorio IV a legación misioneira do norte de Europa, onde o seu ministerio lle valeu o sobrenome de Apóstolo do Norte. A súa festa celébrase 3 de febreiro.

ENTRADA LARGA

Anselmo
.

PERSOEIRO

Eclesiástico italiano. Bispo de Lucca dende 1071, abandonou o bispado para entrar no mosteiro de Polirone. Gregorio VII, embarcado nas loitas das investiduras, insistiu para que se reincorporase á súa sé. Desde alí interveu activamente na redacción dunha Collectio canonum e dun Liber contra Guibertum et sequaces eius, dirixido contra o antipapa nomeado por Enrique IV. A súa festa celébrase o 18 de marzo.

ENTRADA LARGA

Teólogo e filósofo. Ensinou Teoloxía na abadía bieita de Bec, Normandía (1059-1093). Pasou a Inglaterra e foi arcebispo de Canterbury desde 1093. Enfrontado coa monarquía pola súa defensa dos intereses da Igrexa de Roma, viuse obrigado a exiliarse durante tres anos. As súas obras máis importantes,
Monologium
(1077),
Proslogion, De veritate, De libertate arbitrii, Cur Deus homo?
, tratan de xustificar racionalmente as principais verdades da Revelación, de acordo coa tese de que é necesario partir dunha fe viva que incite á razón a entender aquilo que xa cremos (fides quaerens intellectum). A súa orixinalidade resalta na famosa proba apriorística da existencia de Deus, coñecida posteriormente por argumento ontolóxico, contida no Proslogion: “aquel que na súa mente ten a idea de Deus, non pode negar a súa existencia, porque esta é unha nota esencial no concepto do Ser Supremo”. Tamén defendeu a Inmaculada Concepción nunha época en que moitos teólogos a negaban....

PERSOEIRO

Foi un dos santos galegos da Rivoira Sacrata, no val do Sil. Bispo de Ourense, a tradición atribúelle milagres e o don da profecía. De familia nobre, doou a san Rosende, abade de Celanova, a igrexa de Santa María de Bonata. Nos últimos anos de vida, retirouse ao mosteiro de Santo Estevo de Ribas do Sil. A súa festa celébrase o 26 xaneiro.

MONTES

Monte da parroquia de Pedroso (concello de Rodeiro) no límite coa de Parada (concello de Lalín). Ten 593 m de altitude.

PERSOEIRO

Escultor e arquitecto lombardo. Centrou a súa actividade en Parma, onde esculpiu o Descendemento da Cruz da Catedral (1178), realizou a portada do baptisterio (1196) e, xunto cos seus discípulos, principiou a decoración do seu interior. Tamén realizou a fachada da Igrexa de Santo Andrés de Vercelli (1223). As súas composicións, dotadas de volume e dun sólido modelado, exerceron unha ampla influencia no nacemento do Gótico italiano.