"Adá" (Contén)

1. Defensa que se facía cunha fileira de paveses ou escudos, especialmente arredor dunha nave.

2. Conxunto de bandeiras e gallardetes para ornamentar as embarcacións os días de festa.

3. Conxunto de taboleiros cravados na parte exterior da borda.

1. Que está en pecado.

2. Que non é feliz.

1. Comida para o gando, elaborada basicamente con auga, verzas e algún outro alimento.

2. Comida excesivamente caldosa e mal feita.

1. Acción de deitarse os cereais por mor do vento ou da auga.

2. Capa de esterco dunha corte.

1. Carga dun carro suxeita polo caínzo.

2. Cerrado feito con caínzas.

3. Arte de cerco para pescar muxes, constituído por dúas clases de redes; a peza de soltos, rede rectangular con armazón de cortizas e chumbos, duns 250 m de longo, e o trasmallo ou encanizado sen armazón, longo como a peza de soltos e duns 2 ou 3 m de largura, provisto de canas traveseiras dispostas paralelamente cada 50-90 cm.

MONTES

Monte da vertente setentrional da serra de San Mamede, que serve de límite ás parroquias de San Cosme de Montederramo e Gabín (no concello de Montederramo) coa de Castro de Escuadro (concello de Maceda). O seu cumio acada os 1.351 m de altitude.

1. Punto onde se produce o cruzamento de dous lugares ou camiños. O seu valor mítico pervive desde o tempo dos prerromanos. Segundo a tradición popular, nese lugar enterraban nenos mortos sen bautizar, por iso crese que durante a noite vagan por elas as almas dos condenados. Considéranse espacios perigosos onde roldan as almas ruíns e onde se pode levar a cabo a unión sexual co demo. Aínda hoxe, para realizar certos feitizos e curar algunhas doenzas atribuídas a meigallos, adóitase levar alí os enfermos. O cristianismo encargouse de agochar esta superstición e alí mesmo foron construídos cruceiros e petos de ánimas onde, ás veces, se pousaban os mortos antes de ser enterrados.

2. Situación difícil na que se atopa alguén que non sabe qué determinación debe tomar ou qué camiño seguir.

PUBLICACIÓNS

Publicación bimestral aparecida en Ferrol en febreiro de 1977 e subtitulada “Revista galega de pensamento cristián”. Fundada e dirixida por Andrés Torres Queiruga, editouse baixo o selo de SEPT. Tivo a súa orixe na revista pontevedresa Logos, próxima ideoloxicamente ao Partido Galeguista, que nesta nova andaina naceu con vocación independente, marcada pola súa liña cristiá e progresista, como proxecto aberto e integrador para a Igrexa en Galicia que, a través dos seus artigos, realiza unha profunda reflexión teolóxica e de pensamento. Informa sobre a teoloxía da liberación, as reflexións teolóxicas sobre o nacionalismo galego e diversos debates sobre a implantación da liturxia en galego, e analiza o papel da lingua galega na sociedade.