"BAL" (Contén)

PERSOEIRO

Arquitecto e deseñador. Cofundador do estudo PER (1964). Asociado con Òscar Tusquets ata 1984, remodelou o Palau de la Música Catalana (1982). Xunto a Ignacio Paricio Ansuátegui, realizou as instalacións da Vila Olímpica de Barcelona (1989-1992). Recibiu o Premio FAD de interiorismo en 1965 e 1971, e o de arquitectura en 1975.

1. 1. Relativo ou pertencente ao cobalto.

   2. Que contén cobalto.

2. Aplícase ao composto de cobalto no que este ten un número de oxidación +3.

1. 1. Elemento de transición do bloque d, situado entre os elementos do bloque s e os do bloque p da táboa periódica, de número atómico 27 e peso atómico 58,933. Ten un único isótopo natural, o núclido 59, e 10 núclidos artificiais 54, 55, 56, 57, 58 e 58 m, 60 e 60 m, 61 e 62. É un metal branco, dúctil e maleable, descuberto por Georg Brandt en 1735. Ten graos de oxidación +3, +2, único estable para os sales simples en solución, +1, sinalado por Planchot en 1926 e por outros investigadores, e +4, que se dá seguramente no óxido CoO 2 e nalgúns complexos. Hai dúas variedades halotrópicas: a variedade α, que cristaliza no sistema hexagonal compacto, e a variedade β, do tipo cúbico de caras centradas. O cobalto é ferromagnético e ten punto de Curie aproximadamente a 1.150°C. Inalterable nunha atmosfera de aire seco ou húmido a temperaturas ordinarias, oxídase lentamente en estado incandescente e recóbrese dunha capa de óxido salino, Co 3...

   2. carbonato de cobalto(II) [CoCO 3 ]

      Composto que se presenta en cristais vermellos, obtidos mediante quentamento de carbonato de sodio e unha solución de sal de cobalto(II), dentro dun tubo pechado. Preséntase na natureza no espato cobalto e na esferocobaltita. Emprégase en cerámica e na elaboración de pigmentos.

   3. cloruro de cobalto(II) [CoCl 2 ]

      Composto que se presenta en láminas azuis pálidas, obtidas por acción do cloro sobre o cobalto. Forma un hexahidrato [Co(CH 2 O) 4 ]Cl 2 ·2H 2 O, dicloruro de tetraaquocobalto(II) que cristaliza no sistema monoclínico e é bastante soluble en auga. Emprégase como indicador de humidade.

   4. fluoruro de cobalto(III) [CoF 3 ]

      Composto que se presenta en forma de cristais hexagonais de cor marrón. É un dos sales simples de cobalto(III) máis estables e emprégase como axente de fluoración na industria dos derivados fluorados.

   5. nitrato de cobalto(II) [Co(NO 3 ) 2 ]

      Composto que se presenta en forma de cristais vermellos, obtidos como hexahidrato. Emprégase na manufactura de pigmentos e de tintas invisibles.

   6. óxido de cobalto

      Cada un dos compostos binarios que forma o cobalto co osíxeno. Prepárase o óxido de cobalto(II), CoO, por deshidratación do hidróxido ou por disociación do carbonato en recipiente pechado. Trátase duns pos grises cristalinos que funden a 1.900°C sen disociarse. De cor azul, ás veces matizado de verde, en solución sólida con outros óxidos básicos pode dar outras cores, como verde de Rinmann (CoO+ZnO) ou rosa de cobalto (CoO+MgO). O óxido cobaltoso-cobáltico salino, Co 3 O 4 obtense industrialmente; e o óxido de cobalto(III), Co 2 O 3 , obtense por oxidación prolongada do hidróxido de cobalto(II).

2. bomba de cobalto.

PUBLICACIÓNS

Publicación en galego que comezou a editarse no Carballiño no ano 1998. Pertenceu inicialmente ao grupo de comunicación Filmagal, ata que en maio de 2001 pasou á mans da empresa La Capital, editora de El Ideal Gallego, Diario de Arousa, Deporte Campeón e Diario de Ferrol. Dirixida por Antón Xil Alcántara, contén información de carácter xeral que abrangue os concellos da comarca do Carballiño e o Ribeiro como Carballiño, Cea, Boborás, Beariz, Piñor, Punxín, O Irixo, Leiro, Cenlle, Arnoia, Cortegada, Beade, Melón, Carballeda de Avia, Avión, San Amaro, Maside, Castrelo de Miño e Ribadavia. Dedica unha sección a cada concello e insire os apartados “Deportes”, “Servicio Galego de Colocación” e “Breves”. Inclúe reportaxes de actualidade e diversos especiais dedicados ao mundo da decoración, do fogar, do motor e da construción, entre outros.

GALICIA

Pintor e gravador. Iniciou estudios de dereito e químicas na Universidade de Santiago de Compostela, pero dedicouse á pintura a partir dos anos sesenta. Como gravador creou unha técnica nova que lle permitiu facer os seus motivos pitóricos sobre unha folla de plástico cuberta cunha capa de pintura de látex e trasladar o resultado a unha prancha de cobre coa que realizaba a impresión. A súa temática centrouse na descrición da vida cotiá dos mariñeiros, das mulleres, dos emigrantes, das festas populares, da paisaxe urbana, da flora e fauna galegas, dos temas históricos e dos motivos etnográficos. Realizou tamén gravados inspirados na obra de Valle-Inclán, entre os que destacan, Luces de Bohemia, La etnografía gallega en Valle-Inclán e Divinas palabras. Afastouse dos tópicos rexionalistas e achegouse á pureza expresiva non exenta dunha mirada comprometida. A súa obra pictórica aproximouse ao expresionismo. No xornal La Región realizou os debuxos da sección...