"Jos" (Contén)

PERSOEIRO

Economista castelán. Foi o introdutor da obra de A. Smith e doutros clásicos, basicamente como tradutor.

PERSOEIRO

Xurista e político. Foi profesor axudante na Facultade de Dereito da Universidade de Santiago de Compostela (1967-1969). Nomeado director xeral de Tributos e Política Financeira (1982-1985), foi conselleiro de Economía e Facenda desde 1990 e deputado no Parlamento de Galicia polo PP (1997-2001). Escribiu varios artigos en revistas especializadas de economía, entre os que destacan “Administración autonómica e control externo público” (2000) e “O futuro da economía galega” (2000).

PERSOEIRO

Biólogo. Foi decano da Facultade de Bioloxía de Universidade de Santiago de Compostela. Especializado no estudo dos coleópteros, é autor de numerosos artigos e comunicacións para congresos, tanto a escala nacional como internacional. Foi investigador dos proxectos Fauna Ibérica I e II e Fauna Italiana. Membro de Seminario de Estudos Galegos, é tamén vogal do comité executivo da Asociación Europea de Coleopteroloxía.

GALICIA

Xurista. Avogado do estado ante o Tribunal Supremo, durante o Franquismo foi un dos fundadores do grupo Tácito. Foi director xeral de Política Interior (1975-1976), subsecretario técnico do presidente Adolfo Suárez (1976-1977), ministro da Presidencia (1977-1979) e ministro de Educación (1979-1980). Promoveu o decreto de incorporación da lingua galega ao sistema educativo. Deputado pola UCD e polo PP (1979-1993), en 1982 fundou o Partido Demócrata Popular. Colaborador en diversas publicacións, escribiu Reformas de la Asesoría Jurídica de las Administraciones tributarias (1974), La administración financiera del Estado como sujeto de relaciones jurídico-obligacionales (1978), Nuestra democracia puede morir (1987), Educación: una incógnita en el cambio actual (1998) e Fundamentalismos enmascarados (2001). Recibiu a Gran Cruz das ordes de Carlos III, Isabel La Católica e Alfonso X el Sabio.

PERSOEIRO

Escritor e dramaturgo mexicano. Influído polos poetas clásicos, como Horacio ou Virxilio, consolidouse como autor nunha liña paralela ao modernismo mexicano. Da súa obra destacan El himno de los bosques (1891), La noche rústica de Walpurguis (1897), Poemas rústicos (1902) e Idilio salvaxe (1905).

GALICIA

Xornalista e empresario, irmán de Agustín Ricardo e Alexandre Outeiriño. Membro fundador do xornal Ferrol Diario, vicepresidente da Agrupación de Editores de Diarios Españoles e conselleiro da axencia EFE, foi presidente do Grupo La Región e de Rías Baixas Comunicación, editora de Atlántico Diario e La Región. Cofundador da Axencia Galega de Noticias e fundador da axencia Imagen Press e da empresa publicitaria 24 Diarios, os seus intereses empresariais levárono a crear a estación de esquí de Manzaneda (Ourense) e o Centro Comercial Paseo de Ourense. Foi membro da orde do Mérito Civil, do Instituto Internacional de Prensa e da Asociación de Empresarios Gallegos en Madrid.

PERSOEIRO

Militar, conde de La Bisbal. Xeneral durante a Guerra da Independencia, foi rexente do reino durante a ausencia de Fernando VII e venceu a Schwartz en La Bisbal (1810). Capitán xeneral de Andalucía (1814), preparou unha conspiración liberal xunto co xeneral Lacy, que fracasou. Apoiou o levantamento de R. del Riego de 1810 e durante o Trienio Liberal foi capitán xeneral de Castela a Nova. Tras a chegada dos Cen Mil Fillos de San Luís (1823), exiliouse en Francia.

PERSOEIRO

Escritor. Caracterizouse pola singularidade da súa visión lírica e pola multiplicidade de formas poéticas, tradicionais e modernas. Da súa obra destacan a novela Morirás lejos (1967), os libros de poesía No me preguntes cómo pasa el tiempo (1969, Premio Nacional de Poesía Mexicana), El principio del placer (1972), Irás y no volverás (1974), Islas a la deriva (1976), a recompilación Ciudad de la memoria (1989) e Siglo pasado (desenlace) (2000). Recibiu o Premio Iberoamericano de las Letras José Donoso (2001) e o Premio Octavio Paz (2003).

PERSOEIRO

Compositor. Autor de zarzuelas, como La Mayorala e La Giralda, pasou a súa xuventude en Arxentina, onde compuxo tangos como “El taita del arrabal”. Logrou a fama coas cancións “Valencia”, “El relicario” e “La violetera”.

GALICIA

Xornalista. Delegado en Santiago de Compostela e Ferrol de El Ideal Gallego (1958), foi redactor en ABC (1966) e redactor xefe en Norte Express (1967) e La Voz de Galicia (1968). Dirixiu El Ideal Gallego (1985-1988) e foi xefe de prensa da Universidade da Coruña (1990-2004). Das súas obras destacan Los cinco años coruñeses de Pablo Ruiz Picasso (1991), Crunia: puerto de peregrinaciones (1993), La Coruña, sus barrios y sus calles (1997) e Pazo de Lóngora (2000). É membro correspondente da Real Academia de Bellas Artes e membro do Instituto José Cornide. Obtivo a Medalla de Galicia (1999).

PERSOEIRO

Médico e historiador, marqués de Villarreal de Araba e de Casa Palacio. Especializouse no tema dos xudeus valencianos relacionados con Colón, a Inquisición e a Biblia incunable de València. Publicou, entre outras obras, Contribución al estudo de los burgueses y ciudadanos honrados de Cataluña (1957).

PERSOEIRO

Militar. Capitán xeneral de Aragón, lexitimou o movemento popular antifrancés mediante a convocatoria das Cortes aragonesas e asumiu a defensa de Zaragoza, que foi asediada en dúas ocasións polos franceses (1808-1809). Dúas veces senador por Zaragoza con Fernando VII, en 1836 foi nomeado duque.

PERSOEIRO

Escritor. Representante do renacemento cultural en Catalunya coa fundación das revistas Poesia e Ariel, a partir da década de 1970 converteuse nun punto de referencia para a nova poesía catalá, sobre todo coa publicación de Poemes de l’Alquimista (1977) e Nous Quaderns de l’Alquimista (1983), onde se reflicte o seu erotismo e surrealismo. Escribiu pezas teatrais como Homenatge a Picasso (1972) e publicou, ademais de varios traballos sobre Picasso, Quaderns inèdits de l’Alquimista (1991), Contes despullats (1983) e Poesia al carrer (2001). Recibiu a Creu de Sant Jordi (1989), o Premio Nacional de Cultura (1996) e o Premi d’Honor de les Lletres Catalanes (1999). En 2003 inaugurouse a Fundació Palau, en que se exhiben máis de 200 obras artísticas, entre elas 70 de Picasso.

PERSOEIRO

Pintor e litógrafo. Instalouse en París en 1925 e relacionouse cos artistas bohemios da escola española, como Picasso, Bores ou Clavé, aínda que non chegou a desenvolver un estilo tan vangardista. Pintou El entierro (1945), Paisaje de la Ría de Pontevedra (1970) e Náutico de Bayona (1970). A súa obra está presente en numerosos museos e coleccións, como o Musée National d’Art Moderne de París.

PERSOEIRO

Político e xurista. Foi maxistrado na Audiencia da Coruña (1838) e maxistrado (1857) e presidente (1861) da primeira sala da Audiencia de Madrid (1857). Foi elixido deputado en nove lexislaturas entre 1837 e 1864 por Lugo e polos distritos de Mondoñedo e Vilalba.

GALICIA

Xurista e político. Foi senador por Lugo (1979-1982) e deputado no Congreso por Lugo (1977-1979) e por Pontevedra (1986-1989), e no Parlamento de Galicia (1981-1985) por UCD. Foi conselleiro de Ordenación do Territorio e presidente de Caixa Rural Galega. Pertenceu á Comisión dos 9, encargada de elaborar o novo Estatuto de Autonomía. Escribiu, entre outras colaboracións, Cooperativas de crédito (1997).

PERSOEIRO

Xastre e impresor. Fundou en Santiago de Compostela unha das imprentas máis importantes da súa época e traballou preferentemente con publicacións universitarias. Dos seus obradoiros saíron revistas como El Eco de la Verdad e El Porvenir, e diversos escritos ultraconservadores e carlistas.

PERSOEIRO

Xurista. Foi fiscal do xulgado de primeira instancia de Mondoñedo, maxistrado na Audiencia de Pontevedra e fiscal en Ourense, Palencia, Lugo e Madrid. Escribiu semblanzas biográficas e artigos relacionados coa historia e a cultura galega en diversas publicacións como o Boletín de la Real Academia Gallega e Galicia, revista en que iniciou a publicación da novela La nueva doncella (1887-1889). Pertenceu á Real Academia Galega (1907).

GALICIA

Historiador. Foi director do Teatro Nacional Universitario. Escribiu Historia de la ciudad de La Coruña (1985), El Ojo de Dios: historia y leyenda de la Torre de Hércules (1991) e A Galicia de alén mar: a aventura americana de 1600 a 1825 (1992). Recibiu o Oscar de Oro de la Comunicación ao mellor labor de divulgación histórica e o Premio Pérez Lugín (1991).

PERSOEIRO

Lingüista. Catedrático de Lingua Castelá, foi fundador e primeiro director da Revista de la Sociedad Española de Lingüística Aplicada. Publicou diversos estudos de historia do castelán, historiografía e filoloxía, e realizou investigacións sobre as traducións de obras italianas medievais. Dos seus traballos destaca o Dicionario crítico etimológico castellano e hispánico (1980-1991), escrito en colaboración con Joan Coromines. É membro correspondente do Institut d’Estudis Catalans e o 28 de xuño de 2001 foi elixido membro da Real Academia Española.