"PL" (Contén)

GALICIA

Escritor e xornalista. Iniciou os seus estudos de dereito en Santiago de Compostela e licenciouse en Oviedo. Colaborador de El Heraldo Gallego, director de La Ilustración Gallega y Asturiana, onde publicou algunhas poesías en galego, e fundador de varios xornais en Madrid, foi tamén director de La Europa e El Norte. Manifestou as súas ideas monárquicas como militante do partido reformista no folleto La izquierda dinástica, que asinou co pseudónimo de Mr. Wihg, e varios artigos e novelas curtas baixo o título de Juvenilia, con prólogo de Murguía, editados na Biblioteca Gallega en 1893.

GALICIA

Frade mercedario e escritor. Cofundador de Logos e colaborador de diversas publicacións, como Nós e Misión, e do Seminario de Estudos Galegos, relacionouse co círculo intelectual do galeguismo. Na súa obra tense ocupado de temas relacionados con Galicia e de autores como Airas Nunes, Pero d’Armea, Tirso de Molina e Rosalía de Castro. Publicou a recompilación da poesía de Francisco María de la Iglesia D’o mar e d’a terra (1930) e o estudo A espiritualidade do Cancioneiro da Vaticana (1936), así como o libro de poesías Algas (1959). É tamén autor do estudo biobibliográfico Fray Serafín de Freitas (1956), da biografía Fray Bartolomé de Olmedo, capellán de los conquistadores de Méjico (1961), da extensa Bibliografía mercedaria (1963 e 1968), da colección de artigos sobre Pontedeume Crónicas de mi rincón natal (1977) e do estudo Trahamunda, a santa de Poio (1990), en colaboración con Xosé S. Crespo...

1. Consentimento do poder civil a unha disposición ou promulgación da autoridade eclesiástica, nos países en que as relacións entre a Igrexa e o Estado se rexen por normas concordatorias.

2. Consentimento que un estado dá a outro, co que acepta como persoa grata o representante diplomático que se quere enviar. Posteriormente é necesario a entrega das cartas credenciais.

3. Fórmula de adhesión ou voto positivo nun concilio.

4. Aprobación favorable ou consentimento que se dá a algo ou a alguén.

PERSOEIRO

Relixioso beneditino. Fillo do patricio Tertulio, San Bieito mandouno a Sicilia, onde fundou os primeiros mosteiros da orde. Houbo de afogar no lago Subiaco pero foi salvado milagrosamente por san Mauro, a quen mandara san Bieito; por iso se considera patrón dos afogados. Segundo a lenda, uns corsarios mouros martirizárono xunto con outros monxes. Na súa iconografía viste o hábito negro dos beneditinos con báculo de abade e porta a palma do martirio; ocasionalmente tamén leva un corte no pescozo e sinala a boca cun dedo, xa que lle cortaron a lingua antes de degolalo. A súa festividade celebrábase o 5 de outubro, ata que o Concilio Vaticano II o eliminou do calendario litúrxico universal.

PARROQUIA

Parroquia do concello de Manzaneda baixo a advocación de Santiago.

1. Relativo ou pertencente aos placodermos.

2. Peixe fósil da clase dos placodermos.

3. Clase de peixes acoirazados provistos de mandíbulas, próximos evolutivamente aos condritios.

1. Relativo ou pertencente aos placodontes.

2. Réptil fósil do grupo dos placodontes.

3. Grupo de réptiles mariños do triásico, de dentes planos e co corpo curto e recuberto de placas óseas.

1. Relativo ou pertencente aos placozoos.

2. Organismo do filo dos placozoos.

3. Filo de organismos mariños con aspecto de ameba flaxelada, sen órganos nin tecidos diferenciados e co corpo formado por dúas capas de células separadas por unha matriz. As dúas capas celulares non son idénticas, de xeito que se pode diferenciar unha cara dorsal e outra ventral respecto ao substrato. Ten poucos representantes.

1. 1. Plano inferior dunha cornixa ou doutro corpo en beiril.

   2. Recheo ornamental feito na parte central dun ceo raso.

   3. Cada un dos artesóns ou taboleiros pechados cunha moldura.

   4. Cada un dos casetóns dun artesoado.

   5. Cada unha das pezas prefabricadas de xeso ou escaiola, que serven para a formación de ceos rasos.

   6. Porción de parede comprendida entre dúas aberturas ou dúas pilastras, formando un pechado rectangular gornecido cunha moldura.

   7. Plano resaltado, liso ou con molduras, que se aplica ou se deixa para adornar certas partes dun edificio.

2. Peza plana de madeira que nun moble ou nunha porta, tapa o espazo comprendido entre os montantes e os traveseiros.

3. lampada plana e translúcida que se sitúa pegada ao teito para mitigar ou protexer unha luz.

1. 1. Desgraza ou calamidade que afecta a unha comunidade ou pobo.

   2. Maldición que se lle bota a alguén.

   3. pragas de Exipto

      Castigo divino con que Moisés obrigou o faraón a deixar saír de Exipto ao pobo de Israel. Ao principio, posiblemente a tradición denominaba así só á morte do primoxénito do faraón, á que se uniron outros castigos como a lagosta, a sarabia e epidemias. A auga convertida en sangue, que era só un sinal, e o bastón convertido en serpe, conduciron ao número coñecido das dez pragas de Exipto.

2. 1. Cantidade abundante de animais ou plantas que causan algún dano.

   2. Proliferación dun organismo vivente que provoca a destrución doutros seres vivos ao invadilos. Pode ser causada por microorganismos patóxenos ou parasitos ou por organismos vexetais, aínda que sobre todo por organismos animais, invertebrados maioritariamente, especialmente ácaros e insectos.

3. Grande abundancia de algo que é nocivo ou molesto.