"eo" (Contén)

PERSOEIRO

Arqueólogo francés. Conservador xefe das antigüidades orientais do Musée du Louvre (1928), participou en campañas arqueolóxicas en Sūsah e Ṣ aydā (Sidón). Director da Encyclopédie d’archéologie orientale (Enciclopedia de arqueoloxía oriental, 1914-1957), foi autor, entre outras obras, de La civilisation assyro-babylonienne (A civilización asirio-babilónica, 1922), La civilisation phénicienne (A civilización fenicia, 1926) e Manuel d’archéologie orientale (Manual de arqueoloxía oriental, 1914-1957).

1. Relativo ou pertencente ás convolvuláceas.

2. Planta da familia das convolvuláceas.

3. Familia de árbustos, árbores e herbáceas da orde das solanais que comprende 50 xéneros con 1.800 especies, de distribución principalmente tropical e subtropical, como as patacas doces e as correolas.

PERSOEIRO

Arqueólogo alemán. Director do Instituto Arqueolóxico Alemán (1887) e profesor na Universidade de Berlín, participou en campañas arqueolóxicas en Samotracia (1875-1880) e Pérgamo (1880-1886). As súas publicacións incluíron, por primeira vez, fotografías. Escribiu, entre outras obras, Investigacións arqueolóxicas en Samotracia (1875-1880), Antigüidades de Pérgamo (1880-1886) e Descrición das esculturas antigas dos museos de Berlín (1891).

PERSOEIRO

Físico. Estudiou na Columbia University, onde se doutorou en 1954. Profesor en diversas universidades dos EE UU e membro das principais sociedades científicas internacionais, realizou notables investigacións sobre física teórica e publicou numerosos artigos. Os seus traballos sobre a supercondutividade, realizados en colaboración con J. Bardeen e J. R. Shrieffer, que constitúen a denominada teoría BCS, valéronlle a concesión do Premio Nobel de Física no ano 1972, que compartiu cos seus dous colaboradores. A el débeselle o descubrimento das parellas de Cooper.

1. Relativo ou pertencente ás coprináceas.

2. Fungo da familia das coprináceas.

3. Familia da orde das agaricais á que pertencen os xéneros Coprinus, Lacrymaria e Psathyrella.

1. Relativo ou pertencente ás coralináceas.

2. Alga da familia das coralináceas.

3. Familia de algas vermellas, a máis importante da orde das criptonemiais. Comprende especies moi calcificadas, de cores brancas ou rosadas, que forman cotras preto do nivel onde baten as ondas, como os xéneros Lithophyllum e Lithothamnium, ou frondes rectas con moitas ramificacións divididas en artigos, como as dos xéneros Corallina e Jania.

1. Relativo ou pertencente ás cordaitáceas.

2. Planta da familia das cordaitáceas.

3. Familia de plantas da orde das cordaitais que pertence ao xénero Cordaites.

1. Arte de compoñer ballets ou danzas anotando as figuras e os pasos dos solistas e dos grupos, harmonizados coa música e outros elementos do espectáculo. A primeira notación coreográfica -moi rudimentaria-, da que se ten noticia, apareceu no Llibre Vermell de Montserrat. A primeira escola xurdiu en Milán, formada por mestres de danza profesionais (Pompeo, Diobono, mestre de Negri e de Belgioioso, Martire, Tetoni e Legnano) que difundiron por toda Europa os principios da danza italiana. Na fin do século XVI destacou Fabrizio Caroso co seu tratado Il ballarino (1581). O primeiro que inventou un sistema de notación coreográfica foi Jehan Tabourot. No s XVII sobresaíron diversos coreógrafos, como Balbi ou Bocan. A aparición do tratado Choréografie ou l’art de décrire la danse (Coreografía ou a arte de describir a danza, 1699), de Feuillet, significou un avance nesta arte. Nos dous primeiros decenios do s XVIII houbo un predominio do ballet cunha coreografía de tipo...

2. Conxunto de figuras, pasos e movementos que compoñen un ballet ou danza.

1. Relativo ou pertencente ao coiro.

2. De textura semellante ao coiro.

1. Relativo ou pertencente ás coriariáceas.

2. Herba ou arbusto da familia das coriariáceas.

3. Familia de herbas ou arbustos da orde das ranunculais, integrada por media ducia de especies de follas simples, enteiras, opostas ou verticiladas, con flores actinomorfas, unisexuais ou hermafroditas, pentámeras e solitarias ou dispostas en acios, e froitos en drupa. Propia de zonas temperadas ou cálidas, comprende só o xénero Coriaria.

1. Director do coro na traxedia grecorromana. Os diálogos entre o corifeo e o coro teñen a súa orixe nos que se establecían entre o xefe do coro de cantantes e o propio coro nas celebracións rituais das festas de Dioniso: o texto cantado polo solista, que adoptaba a forma do ditirambo, recibía como resposta uns ritornellos ou “refráns”. Considérase que a figura do primeiro actor xorde no momento en que o corifeo se independiza do coro. Este papel atribuíuse tradicionalmente a Tespis, que conxugaba as funcións de actor e autor de traxedia.

2. Guía ou mentor dun partido ou dunha secta.