"To" (Contén)

PERSOEIRO

Eclesiástico. Foi cóengo e xuíz do Fuero (1550) en Mondoñedo. Da súa produción destaca Descripción del Reino de Galicia y de las cosas notables en él (1550), dividido en cinco partes que recollen datos xeográficos, históricos, artísticos, ditos populares, tradicións e lendas.

PERSOEIRO

Escritor e xornalista. Estivo moi vinculado ás actividades culturais das asociacións galegas da capital arxentina, onde entrou en contacto con intectuais galegos, e Galicia sempre foi un tema recorrente na súa obra. Destacado poeta, ensaísta e articulista, das súas obras destacan Itinerario gallego (1958), Latitud Finisterre (1961), Canto a las provincias gallegas (1967) e El perfil en la sombra (1970). Foi membro correspondente da Real Academia Galega (1962) e recibiu o Premio Fernández Latorre (1968).

1. Relativo ou pertencente ás mollicutas.

2. Microorganismo da clase das mollicutas.

3. Clase de microorganismos diminutos e desprovistos de paredes celulares. Son saprófitos, parasitos ou patóxenos de animais e dalgunhas plantas. Pódense cultivar en medios acelulares, pero o desenvolvemento dos parasitos é normalmente extracelular. O xénero máis importante desta clase é o Mycoplasma.

1. Espazo de tempo mínimo ou extremamente curto.

2. Tempo preciso en que ocorre algo.

3. Tempo oportuno para facer algunha cousa ou para que se faga realidade un desexo, un propósito.

4. Espazo de tempo máis ou menos longo caracterizado polo seu contido.

5. Dada unha variable aleatoria X, e sendo f(x) a súa función de densidade, valor m r dado pola fórmula
   
   FORMULA
   m r = c ? -? (x - a) r   f(x) dx,
   
   en que a é un número real fixado e r é un número natural que determina a orde do momento.

6. alor determinado polo parámetro na representación paramétrica dunha curva. Este parámetro, en física, é sempre o tempo.

7. 1. momento angular respecto a un punto

      Dado unha partícula en movemento e un punto arbitrario A, momento do vector momento lineal da partícula respecto ao punto A. O momento angular denomínase tamén momento cinético e cantidade de movemento angular e, no caso dun sistema de partículas, defínese como a suma dos momentos angulares das partículas do sistema. A propiedade que fai interesante o movemento angular establécea o denominado teorema do momento angular, segundo o que, baixo condicións moi xerais, a derivada temporal do momento angular respecto a un punto A é igual ao momento resultante, respecto ao punto A, do sistema de forzas exteriores que actúan. Un corolario inmediato deste teorema é o denominado teorema da conservación do momento angular, segundo o que o momento angular dun sistema de partículas é constante se sobre o sistema non actúa ningún momento exterior de forzas.

   2. momento de inercia

      momento de inercia.

   3. momento dipolar

      Dada unha distribución de cargas eléctricas en repouso, coeficiente do termo 1/r 2 que aparece ao desenvolver o potencial creado polas cargas nun punto do espazo en serie de potencias de 1/r. Analogamente, denomínase momento cuadripolar, octopolar, etc, aos respectivos coeficientes dos termos 1/r 3 , 1/r 4 , etc, desta serie. Un desenvolvemento análogo do potencial vector do campo magnético dá lugar aos momentos dipolares, cuadripolares, etc, magnéticos, coincidindo o primeiro deles co denominado momento magnético dunha espira.

   4. ...

PERSOEIRO

Promotor, realizador cinematográfico e editor. Montou espectáculos de variedades en París, Londres ou Los Angeles e dirixiu filmes como Hombres contra hombres (1935), La hija del mar (1953) ou Il gladiatori invincibile (1961), que tamén produciu.

1. Estado e profesión de monxe que se caracteriza por un certo afastamento material da sociedade e por unha vida de ascese e pregaria. Deixando á parte o Islam, que non ten vida monástica propiamente dita, as tres grandes correntes son o monacato cristián, o hindú e o budista. O monacato cristián, vivido por homes e mulleres, ten a orixe nos ascetas e nas virxes que vivían radicalmente a súa fe cristiá nas cidades. No s III xa había anacoretas en Siria, Palestina, Mesopotamia e, sobre todo, en Exipto. No s IV dúas grandes figuras marcaron a norma para o futuro: santo Antón Abade, chamado pai dos anacoretas, e san Pacomio, chamado pai dos cenobitas. San Basilio o Grande, no mesmo s IV, cos seus escritos monásticos, sobre todo coa regra de san Basilio, marcou o desenvolvemento ulterior do monacato. En Occidente, cara a 360, san Martiño de Tours fundou en Ligugé o primeiro mosteiro occidental do que se ten constancia. En Hispania documéntase no s III cunhas características propias,...

2. Institución monástica.

PERSOEIRO

Filólogo italiano. Foi investigador de filoloxía románica e publicou unha coidada edición diplomática dun dos dous códices mandados transcribir a comezos do s XVI por Angelo Colocci, Il Canzoniere portoghese della Biblioteca Vaticana (1875).

MONTES

Monte situado na parroquia da Covelas (Ribadeo). O seu cumio acada os 570 m de altitude.

MONTES

Monte situado entre as parroquias de Riodolas (Carballeda de Valdeorras) e Vilanova (A Veiga). O seu cumio é A Moneda, que acada os 1.526 m de altitude.

PERSOEIRO

Naturalista. Coñecido como cabaleiro de Lamarck, foi discípulo de Bernard de Jussieu, e en 1778 publicou a súa obra Flore française, onde utilizou por primeira vez unha clave dicotómica para clasificar as plantas. O conde de Buffon, interesado polo seu traballo, confioulle unha misión científica por Europa central para enriquecer as coleccións de plantas do Jardin du Roi. En 1794 foille concedida a cátedra de zooloxía do museo de ciencias naturais, co cargo de clasificar as coleccións de animais inferiores. Da súa obra destacan Philosophie zoologique (1809), onde expuxo as súas ideas sobre os seres vivos e formulou a primeira teoría positiva sobre a evolución, e Histoire naturelle des animaux sans vertèbres (1815-1822), onde recolleu os seus coñecementos sobre invertebrados e puxo os fundamentos da súa clasificación sistemática.

PERSOEIRO

Xornalista. De personalidade controvertida, practicou un nacionalismo internacionalista mesturado cun propagandismo anticlerical profundamente relixioso. Aliado de Garibaldi nas súas ideas unitarias, editou Il secolo (1867-1895) e fundou o xornal La vita internazionale (1898). Recibiu o Premio Nobel da Paz (1907).

REXIÓNS

Rexión histórica de Piemonte, Italia, comprendida case totalmente na actual provincia de Alessandria. É unha rexión esencialmente agrícola que produce viños rosados de boa calidade. Os centros máis importantes son Asti e Alba. Foi un marquesado (1000?) posuído pola familia Aleramici ata que, en 1305, pasou aos Paleólogo. Ao morrer Xoán Xurxo Paleólogo (1533), sen fillos, a sucesión foi disputada polos Gonzaga e polos Savoia. O emperador outorgoulla aos primeiros (1536). En 1575 foi convertido en ducado por Maximiliano II. Os Savoia aproveitaron a morte dos duques Francisco IV de Mantua (1612) e Vicente II de Mantua (1627) para disputar o ducado, que polo Tratado de Cherasco (1631) pasou aos Gonzaga. En 1707 o emperador outorgoullo aos Savoia, e desde aquel momento quedou vencellado á historia de Piemonte.