"AN" (Contén)

PERSOEIRO

Escritor francés. Precedesor de Samuel Beckett e do nouveau roman, a súa obra inicial inclúese na estética surrealista; posteriormente pasou a ser máis intimista e a basearse nas súas vivencias persoais. Como poeta publicou Le hollandais volant (O holandés voador, 1936), Poèmes de la nuit et du brouillard (Poemas da noite e da néboa, 1945) e Poésie-Journal (Poesía-Xornal, 1969-1980); no eido da narrativa é autor, entre outras obras, de Le froid du soleil (O frío do sol, 1963), Histoire de la mer (Historia do mar, 1973) e Histoire du ciel (Historia do ceo, 1979). Escribiu tamén numerosas novelas, guións de cine e curtametraxes. Dende 1973 é membro da Académie Goncourt.

PERSOEIRO

Diplomático e político. Foi embaixador español en Constantinopla (1820-1823), Londres (1824), Dresden (1825-1827) e, de novo, Londres (1827-1832). Alternou a política exterior cun breve período como secretario de Estado (1824-1825) pero abandonouna definitivamente o 1 de outubro de 1832, tralos sucesos de La Granja, cando María Cristina lle encargou a formación do novo goberno. Confirmado no cargo á morte de Fernando VII, en setembro de 1833, continuou a súa política encamiñada a manter as institucións introducindo reformas liberais. Martínez de la Rosa substituíno en xaneiro de 1834.

PERSOEIRO

Historiador e crítico de arte. Cultivou o debuxo e a pintura no taller de Juan Espinal en Sevilla e despois con Rafael Mengs en Madrid. Animado por Jovellanos, dedicouse á investigación. Publicou Dicionario de los más ilustres profesores de bellas artes en España (1800), Noticias de los arquitectos y la arquitectura en España (1829) e un gran número de estudios e monografías. Foi membro da Real Academia de Historia, da Real Academia de Bellas Artes de San Fernando e da Academia San Luis de Zaragoza.

PERSOEIRO

Militar. En 1833 ingresou no corpo de garda de corps. Participou en diversas campañas contra os carlistas, na Guerra de Marrocos e na represión do movemento republicano en Andalucía (1868). Durante a Primeira República nomeárono capitán xeneral de València (1873) e dirixiu as operacións contra os cantonalistas de Cartagena e València. Durante a Restauración foi capitán xeneral en Euskadi, ministro de Guerra (1875-1879), con Cánovas del Castillo, e axudante de campo de Afonso XII, quen lle concedeu o título de marqués de Torrelavega en 1876.

GALICIA

Pintor e debuxante. Licenciado en Belas Artes, estudiou na Académia de Belles Arts de San Carles de València. Foi profesor na Escola de Artes e Oficios Mestre Mateo de Santiago de Compostela e subdirector xeral de Promoción e Difusión Cultural da consellería de Educación e Cultura. A súa pintura caracterízase polo xeometrismo e o colorido das composicións. Recibiu a Medalla de Prata da cátedra de Historia da Arte no seu cincuenta aniversario e unha mención na Trienal de Santiago de Compostela. Realizou exposicións individuais e participou en diversas mostras colectivas.

GALICIA

Pintor e debuxante. Participou no I Curso Nacional de Artes Plásticas celebrado en Madrid en 1957. Foi un dos fundadores dos grupos pitóricos ferroláns Dos Sete, Salón de Maio e O Grilón. A súa obra é unha interpretación próxima á nova figuración, dotada dunha visión onírica ou simbólica na que se mesturan diferentes estilos. Participou nos principais certames pitóricos galegos, como a Bienal de Pontevedra de 1974 ou a X Exposición Siglo XX, Plástica Gallega, organizada pola Caja de Ahorros de Vigo en 1981. Entre os galardóns que recibiu destacan o segundo premio do I Certame de Pintores Noveis (1959) e a medalla e segundo premio do Certame Nacional El Mar (1961).

PERSOEIRO

Diplomático, conde de Fuenclara. Vicerrei de Nueva España (1742-1746), ao seu regreso a España nomeárono embaixador en Viena e xestionou o matrimonio do rei de Nápoles, futuro Carlos III, coa princesa María Amalia, filla do rei de Polonia.

PERSOEIRO

Xornalista. Estudiou filosofía na Universidad Complutense de Madrid e graduouse na Escuela Oficial de Periodismo en 1963. Nese mesmo ano fundou a revista Cuadernos para el diálogo e traballou como redactor xefe no xornal Pueblo. En 1968 incorporouse como redactor xefe ao xornal Informaciones. Foi conselleiro delegado do grupo PRISA e de Canal+, e vicepresidente de Sogecable. Dirixiu os servicios informativos da primeira cadea de TVE e, en 1976, formou parte do equipo fundacional do diario El País, que dirixiu ata 1988. Publicou, entre outros libros, La prensa y la calle (1980), La isla del viento (1990) e La agonía del dragón (2000). Recibiu, entre outras distincións, o Premio Nacional de Periodismo (1983) e o Premio Internacional Trento de Periodismo y Comunicación (1987). En 1996 foi nomeado membro da Real Academia Española.

GALICIA

Sacerdote e profesor. Licenciado en Ciencias Sociais, Filosofía e Teoloxía, foi profesor de doutrina social da Igrexa, ética e socioloxía no seminario maior de Santiago e profesor de ensino secundario no instituto compostelán Arcebispo Xelmírez. Foi delegado episcopal de socioloxía e estatística do arcebispado de Santiago, consolidario diocesano da xuventude obreira católica e delegado episcopal de Caritas en Santiago de Compostela. Foi coautor de El trabajo manual del clero (1968) e Encuesta R.M.A. (religiosa, axiológica, moral): a jóvenes de 14-15 a 19-20 años (1985). Publicou unha serie de guías turísticas entre as que destacan Santiago (1971), Santiago y Galicia: Guía turística (1976), Guía para visitar los santuarios marianos de Galicia (1989) e Santuarios de Galicia (1991). Entre os seus estudios destacan Prostitución y Sociedad (1977), Juventud gallega: actitudes religioso-morales (1987), Una escuela para...

GALICIA

Sindicalista e propagandista libertario. Comezou traballando no Instituto coruñés e posteriormente se vinculou á escola laica da Antorcha, na que se dedicou á súa reorganización e a impartir clases. En 1898 fundou a Sociedad Cooperativa de Obreros e mantivo unha intensa actividade como asesor e inspirador de diversas sociedades de resistencia e do primeiro agrarismo nos arrabaldes da Coruña. Como secretario da Sociedad de Oficios Varios acusárono de ser o principal responsable dos sucesos de maio de 1901 e condenárono a 12 anos de cadea. Indultado no 1902, fundou o cadro de declamación do Centro de Estudios Germinal.

PERSOEIRO

Pintor, ilustrador e humorista gráfico. Coñecido como Julio Cebrián, a súa carreira profesional comezou no mundo do xornalismo. Foi debuxante de La Codorniz e crítico de arte de La Gaceta del Arte.

1. Relativo ou pertencente a Cebu.

2. Natural ou habitante de Cebu.

3. Lingua de Oceanía da familia austronésica, do grupo de linguas malatyo-polinesias occidentais. Procede do visayo e conta cuns 9.000.000 de falantes.

PERSOEIRO

Guionista de cine, filla de Emilio Cecchi. Traballou para Luigi Zampa en Vivere in Pace (Vivir en paz), Vittorio de Sica en Ladri di biciclette (Ladrón de bicicletas) e para Luchino Visconti en Bellissima (Belísima), Senso (Sentido), Rocco e i suoi fratelli (Rocco e os seus irmáns), Il Gattopardo, Ludwig e L’innocente (O inocente). Escribiu o guión I picari (Os pícaros, 1987) e Il male oscuro (O mal escuro, 1990), de M. Monicelli e de Occi ciorni (1987), de N. Mikhalkov.

PERSOEIRO

Pintor, escultor e teórico da arte. En Florencia formou parte do grupo dos macchiaioli, do que chegou a ser un dos seus teóricos. Realizou obras de pequeno formato nas que representou aspectos da vida cotiá. Na súa obra Notas críticas, defendeu a libre expresión do artista.

IGREXAS

Igrexa parroquial situada en Redondela e realizada por Fernando Casas, quen contratou o proxecto no ano 1743 para reedificar un templo tardogótico do s XVI. A planta presenta unha nave rectangular de dous tramos, cuberta con bóveda de crucería e precedida dun coro alto amodo de nártice ou vestíbulo. Na cabeceira están o cruceiro, pouco desenvolvido e cuberto cunha bóveda nervada, e o presbiterio de grandes dimensións. No interior conserva o retablo maior e os laterais de estilo barroco. A fachada presenta un corpo prismático enmarcado entre dúas pilastras, no que se tentou destacar o eixe central rematado en espadana, o que aumenta a sensación de verticalidade. Está decorada con motivos xeométricos. Entre 1880 e 1884 realizáronse obras de restauración.