"RAM" (Contén)

PERSOEIRO

Médico. Foi catedrático de Patoloxía Cirúrxica na Universidade de Santiago de Compostela e escribiu Galicia médica. Apuntes para servir al estudo de la geografía médica de Galicia (1867), onde estableceu a necesidade dun código hixiénico para Galicia e propuxo que debía coñecerse a etioloxía, a patoloxía, a climatoloxía e a riqueza termal de cada país que se pretendese estudar. Nesta obra expuxo tamén que os estudos médicos fosen acompañados de estudos antropolóxicos e históricos. Tamén publicou Llave de Patología general y especial quirúrgica doctrinal y clínica en alivio del estudiante (1872) e Vicisitudes y progreso de la medicina como ciencia y arte en relación con los demás conocimientos (1872).

GALICIA

Escritor. Membro do grupo Nós, consolidou a prosa galega, especialmente a novelística, e foi o iniciador dun novo teatro en Galicia. Era fillo do médico e deputado provincial Enrique Otero Sotelo e de Eladia Pedrayo Ansoar. A súa familia pertencía a unha antiga fidalguía rural que se acomodaba naqueles anos nunha rúa típica da incipiente burguesía ourensá dedicada a profesións liberais e cun nivel cultural alto. O seu avó materno exercera como avogado de prestixio na cidade, mentres que o paterno fora un militar próximo a Espartero desterrado a Barbantes. Curiosamente, o pai de Otero Pedrayo defendera ao mesmo Curros Enríquez dos ataques dos sectores máis conservadores da cidade. Por outra banda, o seu fogar foi sempre punto de encontro para o debate e a conversación de diversas figuras intelectuais da época, como Emilia Pardo Bazán. As referencias fidalgas da familia manifestábanse na casa que os seus parentes tiñan en Trasalba, preto da capital das Burgas, e que, xunto á propia cidade...

GALICIA

Historiador da arte. Foi decano das facultades de Filosofía e Letras (1967-1974) e Xeografía e Historia (1975-1980) da Universidade de Santiago de Compostela e catedrático de Historia da Arte desde 1963 ata a súa xubilación. Colaborador en diversas publicacións, das súas obras destacan El escultor Ferreiro: [(1738-1830)] (1957), El escultor Francisco Asorey (1959), Arte barroco italiano (1964), Felipe Criado (1969), La catedral de Santiago de Compostela. La Edad Contemporánea (1977) e El Coro del Maestro Mateo (1990). Pertence á Real Academia de Bellas Artes de Nuestra Señora del Rosario, á Real Academia San Fernando de Madrid e á Real Academia de Bellas Artes de Santa Isabel de Hungría de Sevilla. Recibiu a medalla de ouro da Facultade de Filosofía e Letras da Universidade de Santiago de Compostela (1974).

PERSOEIRO

Músico e mestre de capela. Despois de traballar en diversas capelas catedralicias, foi nomeado en 1826 mestre de capela da catedral de Santiago de Compostela. Neste posto desenvolveu un intenso labor musical que deu como resultado unha inxente produción, da que destacan sete misas, 36 motetes, 21 salmos e nove vilancicos.

PERSOEIRO

Arquitecto. En 1892 comezou os seus estudos na Escuela de Arquitectura de Madrid, que rematou cun proxecto de palacio arcebispal (1900). Recibiu unha formación arquitectónica ecléctica, en que tiña relevancia a ornamentación clasicista, e tivo un amplo coñecemento da arquitectura española. Tiña unha concepción grandiosa da arquitectura e partiu do seguimento dos postulados académicos pero evolucionou cara ao modernismo, con influencias do rexeneracionismo de comenzos do s XX, do modernismo vienés e da Escola de Chicago. Revalorizou o granito do Porriño, que ata o momento se utilizaba na pavimentación, e empregouno pulido. Asociouse con Joaquín Otamendi Machimbarrena e obtiveron o primeiro premio no concurso dunha ponte monumental para Bilbao (1901), a segunda medalla na Exposición Nacional de Bellas Artes polo proxecto dunha ponte sobre o Urumea en Donostia (1904) e un dos premios do concurso para a construción do Casino de Madrid (1903-1904). En 1904 gañaron o concurso para a construción...

GALICIA

Delineante industrial e político. Alcalde de Melide (1991-2004) e senador polo PP desde 2000, foi secretario da asociación de empresarios da comarca de Melide.

1. ista dunha paisaxe que se realiza desde un punto determinado e que abrangue todo o horizonte.

2. aloración global ou en conxunto dun asunto ou circunstancia.

3. Perspectiva total ou parcial dunha escena ou dunha paisaxe proxectada circularmente no interior dunha rotonda onde o centro está ocupado polo espectador, que obtén nel a ilusión de realidade. Fundada na obra de Guidobaldo del Monte e na de J. A. Breysig, o primeiro panorama construíuno en 1793 en Edimburgo o pintor R. Barker. O matrimonio Thayer introduciuno en Francia e tivo moita divulgación ata que foi desprazado polos dioramas de Louis-Jacques M. Daguerre e Charles M. Bouton.

1. isión obtida desde unha distancia que permite captar o conxunto do que se quere considerar.

2. Fotografía que abrangue unha imaxe desde un punto de vista extenso.

3. Toma de imaxes que se realiza ao xirar a cámara cinematográfica sobre un eixe.

MUNICIPIOS

Municipio de Madrid, situado ao L da cidade de Madrid e regado polo Jarama (6.287 h [2001]). A súa economía baséase na agricultura, a gandaría e pequenas industrias químicas e metalúrxicas. En 1937, durante a Guerra Civil Española, produciuse o asasinato de presos nacionais por parte de milicianos repúblicanos.

GALICIA

Pintor. Membro da Xeración Doente, formouse na escola da Real Academia de Bellas Artes de San Fernando (1888-1893). Xunto cos debuxos e paisaxes académicos como Desnudo masculino, realizou os seus primeiros retratos, os dos seus pais, en 1891. En 1893 obtivo unha pensión da Deputación de Ourense para viaxar a Roma. Durante a súa estancia en Italia (1893-1894) a súa produción centrouse na figura humana, caracterizada polo emprego dos grandes volumes. Pintou Otra Elena pompeyana e Esclava romana de Nerón, nas que amosou a influencia da arte clásica, escenas alegóricas e paisaxes como Vista de Roma, onde se afastou da pintura académica. De regreso a España, cultivou diversos temas e técnicas como o espido, a paisaxe ou o retrato, e o óleo, a acuarela ou a augada. Destacan La mantilla, Retrato de don Manuel Feijóo e Autorretrato. Para a catedral de Ourense realizou os lenzos do altar de Santo Antonio e atribúeselle a decoración...

1. Relativo ou pertencente ao paralelogramo.

2. Que consiste nun paralelogramo.

1. Cuadrilátero que ten os lados opostos paralelos e, por tanto, iguais. As diagonais dun paralelogramo córtanse no seu punto medio, denominado centro do paralelogramo. Se un paralelogramo ten os catro lados iguais, denomínase rombo. Se os catro lados son perpendiculares, denomínase rectángulo. Os paralelogramos que son rombos e rectángulos denomínanse cadrados. A área dun paralelogramo resulta de multiplicar a lonxitude dun lado, que se denomina base, pola distancia que o separa do seu paralelo, denominada altura.

2. Regra práctica para sumar graficamente vectores, segundo a que a suma a + b de dous vectores a e b, non paralelos e con orixe común, é o vector que ten a mesma orixe común e que se determina pola diagonal correspondente do paralelogramo que os vectores a e b determinan.

1. Relativo ou pertencente ao paramagnetismo.

2. Que presenta paramagnetismo.

CAPITAIS

Capital de Surinam, situada a 32 km da desembocadura do río Surinam, que forma un distrito urbano (183 km2; 233.000 h [estim 1999]). É un centro político e económico que exporta bauxita e produtos forestais. O centro histórico da cidade foi declarado Patrimonio da Humanidade pola UNESCO (2002).