"llo" (Contén)

PERSOEIRO

Escritor chileno. Influído polos naturalistas franceses, foi o primeiro en incorporar o proletariado na narrativa chilena, como nos contos Sub Terra (1904) e Sub Sole (1907).

IGREXAS

Igrexa situada en Oviedo. De estilo prerrománico, foi construída en tempos de Ramiro I. Orixinariamente tivo planta de tres naves separadas por columnas, cunha tribuna de cachotería aos pés, que tiña un uso rexio. Só se conserva o pórtico, con dúas cámaras aos lados, e o primeiro tramo das tres naves. Declarada Ben de Interese Cultural (BIC, 1885) é, xunto co resto dos monumentos de Oviedo e do Reino de Asturias, Patrimonio da Humanidade desde 1985.

PERSOEIRO

Ciclista. Cinco veces campión do mundo en pista (1996, 1998 e 2000 na proba de puntuación, e 1997 e 1999 na proba de americana), foi campión olímpico na proba de puntuación en Sydney 2000. En 2001 foi galardoado co Premio Nacional del Deporte Don Felipe de Borbón e co Premio Ramon LLull á actividade deportiva.

PERSOEIRO

Pintor. Estudiou debuxo na Escola de Artes de Vigo e diplomouse na Academia Panamericana de Nova York. O seu estilo é impresionista, non vinculado a escolas, e na técnica emprega tanto óleo como acuarela. Cultiva a paisaxe e as mariñas. Entre as súas obras destaca Ciudad de Tui.

PERSOEIRO

Antropólogo. Profesor de antropoloxía nas universidades de Hull, Sheffield e Londres, realizou traballos de campo en Barbados sobre a educación e o cambio social. Ocupouse tamén do estudo da historia das ideas antropolóxicas e o fenómeno do nacionalismo en Europa occidental. Publicou Hacia una historia de las ciencias sociales (1981), The God of Modernity. The Development of Nationalism in Western Europe (1994) e Manual de Antropología Social (1999).

RIOS

Río de Catalunya que nace no Pireneo Oriental e desemboca no Mar Mediterráneo, no Prat de Llobregat, 5 kms ao S de Barcelona, logo dun percorrido de 170 km en dirección N-S. Rega unha conca de 5.110 km2.

MUNICIPIOS

Municipio da provincia de València, Comunitat Valenciana, drenado polo río Magre (2.327 h [2001]). A zona forestal cobre dous tercios do territorio e está ocupada principalmente por matogueiras. A agricultura é predominantemente de secaño e a industria evolucionou cara á fabricación de obxectos de pel.

PERSOEIRO

Escritor. Influído polo realismo social, publicou La Literatura Moderna a les Balears (1965), Quinze poetes gallecs (1976), Poesia galaico-portuguesa (1984), Poesia gallega, portuguesa i brasileira moderna (1988) e Poemes de Luis Pimentel i Celso Emilio Ferreiro (1992). En 1982 recibiu o Premi d’Honor de les Lletres Catalanes e a Creu de Sant Jordi.

PERSOEIRO

Músico. Introduciu o seu sistema de ensino de rítmica e plástica en España. Da súa produción destacan Les cançons de nadal (1917), L’estiu efímer e Els cants de la passió (1928).

PERSOEIRO

Perruqueiro. Preocupouse sempre en destacar os aspectos creativos e artísticos da súa profesión. Dedicado tamén á escultura, escribiu Llongueras tal cual (2002), a súa biografía.

PERSOEIRO

Atleta. Gañou en Praga o campionato de Europa en 50 km marcha (1978), especialidade en que tamén conseguiu a medalla de prata nos Xogos Olímpicos de Moscova (1980).

PERSOEIRO

Soprano. Debutou no Gran Teatre del Liceu de Barcelona (1913) e no Teatro alla Scala de Milán con Die Walküre (1924). Retirada en 1945, estableceuse en Milán como profesora de canto. Discípulos seus foron Renata Scotto e Alfredo Kraus.

PERSOEIRO

Político e mestre. Exerceu na escola normal de Cuenca (1919). Afiliado ao PSOE, foi un dos animadores e fundadores da FETE e deputado socialista en 1931, 1933 e 1936. Director xeral de ensino primario (1931-1933), presidiu un ambicioso programa de construción escolar e foi un impulsor da renovación pedagóxica e defensor da escola pública e democrática de España. Despois da derrota republicana instalouse en Francia (1939) e presidiu o goberno da república no exilio, entre xaneiro e xullo de 1947. Como secretario xeral do PSOE (1951-1974) realizou un intenso labor de reorganización do socialismo no exilio e participou na reunión da oposición democrática española en Múnic (1962). En 1972 o partido escindiuse e Llopis constituíu o PSOE (Histórico), mentres Felipe González accedeu á secretaría xeral do PSOE, á fronte dos renovadores. Volveu a España en 1976 e presentouse sen éxito ás eleccións de 1977 como senador por Alacant. Das súas obras destacan El desarme moral (1931), La...

PERSOEIRO

Xeólogo. Publicou traballos sobre tectónica e morfoloxía dos Prepireneos e do Pireneo catalán e a hidroloxía cárstica do Sistema Mediterráneo. Foi catedrático de Xeografía física de Oviedo e centrou as súas investigacións na estrutura e na tectónica da Cordilleira Cantábrica, especialmente do Carbonífero. Fundou as revistas Breviora Geologica Asturica e Speleon, e en 1949 colaborou na fundación da Editorial Alpina, onde publicou numerosos traballos de divulgación. Primeiro catedrático de estratigrafía en Madrid, introduciu esta especialidade nas universidades españolas.

PERSOEIRO

Militar e etnógrafo. Capitán do exército vinculado ás JONS, durante a Guerra Civil Española uniuse aos sublevados e foi xefe de hospitais de Valladolid. Crítico co Franquismo, despois da guerra viuse involucrado no desvío irregular de aceite, polo que pasou catro anos na prisión de Carabanchel. Publicou traballos referidos a Galicia, dos que destacan Dicionario castellano-gallego. [...] en el lenguaje popular (1935), Tres andrómenas con retrouso (1952) e Refraneiro Galego, libro de refráns recollidos da fala dos soldados e con colaboracións de Vicente Risco, Xoaquín Lorenzo e Martínez Barbeito.

GALICIA

Profesor. Foi membro fundador e presidente do Ateneo Ferrolano e formou parte dos consellos de administración das revistas Concepción Areal e Ferrol Análisis. Da súa produción destacan Ferrolterra na colección Guillermo Escrigas de tarxetas postais e Historia da prensa ferrolá: (1845-1992) (1993). Recibiu o Premio de Investigación J. Quintanilla Martínez (1986).

GALICIA

Pintor. Estudiou na Escola de Artes e Oficios da Coruña e en 1892 ingresou na Escuela Superior de Bellas Artes de Madrid. En 1895 asistiu por primeira vez á Exposición Nacional de Bellas Artes con Retrato e Capricho de Carnaval, e obtivo unha mención honorífica. Obtivo a terceira medalla con A aciñeira (1897) e a segunda medalla con Pastoral (1897) nas exposicións nacionais. En 1900 acadou a Pensión de Roma. En 1913 obtivo a cátedra de Debuxo Artístico e Calígrafía da Escola de Comercio de Barcelona e ao ano seguinte trasladouse a Madrid, onde presidiu a sección de pintura do Círculo de Bellas Artes. En 1915 obtivo a medalla de ouro na Exposición Universal con O val de Samoedo. En 1929 encargáronlle os frisos do pavillón de Galicia na Exposición Iberoamericana de Sevilla. As súas primeiras obras, retratos e cadros figurativos, mostraron o seu interese polo naturalismo e pola luz. Destacan Náufragos (1901) e os retratos realizados para...

PERSOEIRO

Ceramista e crítico de arte. Foi círitico de arte en La Veu de Catalunya e fundou a Agrupación Courbet. Foi decisivo o seu papel no desenvolvemento da cerámica occidental, cunha técnica en que deu primacía ás formas fronte ao debuxo. En París colaborou con Joan Miró, con quen fixo grandes murais cerámicos, como o da sede da UNESCO, a da Harvard University, a da fundación Maeght e o do aeroporto de Barcelona. Tivo exposicións individuais en París, Bruxelas, Londres, Nova York e Madrid. Recibiu a medalla de ouro da Exposición Internacional de París (1937) e o Gran Premio da Terceira Bienal Internacional Hispanoamericana (1955).