"AP" (Contén)

1. Corrente política francesa partidaria da volta dos Bonaparte ao trono.

2. Categoría político-social típica de conxecturas de desorganización política ou de crise xeral, cunha lexitimidade caracterizada por un executivo de tipo cesarista e paternalista que recibe o respaldo da pequena burguesía. Este concepto foi cuñado por Marx en Der 18 Brumaire des Louis Bonaparte (O 18 Brumario de Luís Bonaparte, 1852) a partir da forma de estado instaurada por Luís Bonaparte. Posteriormente, este termo foi aplicado por autores marxistas a certos réximes plebiscitarios e carismáticos e a certas democracias autoritarias.

1. Relativo ao bonapartismo.

2. Partidario do bonapartismo.

PERSOEIRO

Actor. En 1870 trasladouse a Arxentina, onde actuou en numerosos melodramas. De volta a Barcelona (1883), ingresou no Romea para seguir coa súa carreira. Ángel Guimerà elixiuno como protagonista das súas obras Mar i cel (Mar e ceo), L’ànima morta (O espírito morto), Rei i monjo (Rei e monxe) e Terra baixa (Terra baixa). Estreou tamén obras de Frederic Soler e de Josep Pin i Soler. Nos últimos anos especializouse en papeis cómicos.

PERSOEIRO

Médico e microbiólogo belga. Discípulo de Metchnikoff en París, foi iniciador e director, durante corenta anos, do Instituto Pasteur de Bruxelas e profesor de Bacterioloxía na Universidade de Bruxelas (1907-1935). É o autor de traballos básicos sobre a inmunidade e as hemólises bacterianas, e dunha descrición dos bacilos causantes da difteria das aves de curral e da tose ferina humana (Bordetella pertussis), xunto con Octave Gengou no 1909. Descubriu a reacción de fixación de complemento. Recibiu o Premio Nobel de Medicina e Fisioloxía no ano 1919. Entre as súas obras destaca Traité de l’immunité dans les maladies infectieuses (Tratado sobre a inmunidade nas enfermidades infecciosas, 1920).

PERSOEIRO

Ficólogo. Foi un dos primeiros, xunto con Schwendener, en soster que os liques constitúen unha simbiose entre unha alga e un fungo. É autor de Études phycologiques (Estudios ficolóxicos, 1878) e de Révision de Nostocacées hétérocystées (Revisión de Nostosáceos heterocistas, 1886-1888).

PERSOEIRO

Militar, xeógrafo e naturalista. Participou na expedición científica do capitán Nicholas Baudin á Nova Holanda (actual Australia) e percorreu as illas do Océano Índico. Exiliado de Francia durante catro anos, publicou unha Géographie de la péninsule ibérique (Xeografía da Península Ibérica, 1818). En 1829 foi o encargado da dirección dunha expedición científica francesa a Morea e en 1839 participou nunha expedición a Alxeria.

PERSOEIRO

Médico francés. Foi profesor na facultade de Medicina de París, da que foi decano no ano 1848. É o precursor da obra de Broca no estudo das afasias por lesión cerebral (1825). É tamén autor de traballos moi importantes acerca das afeccións reumáticas do endocardio.

PERSOEIRO

Químico. Foi un dos creadores da química agrícola. Aplicou ao estudo dos solos os métodos da análise química. Estudiou a procedencia do nitróxeno presente nos organismos vivos e determinou que o fixaban os vexetais. Foi profesor de Química na Facultade de Ciencias de Lyon e membro da Académie des Sciences.

CIDADES

Cidade do estado de Orissa (India) situada a 14 km da badía de Bengala, ao L dos Ghats orientais, entre a cidade de Cuttack e Vishakhapatnam, no Golfo de Bengala (210.585 h [1991]).

RIOS

Río da Asia Meridional. Nace no Tibet (China), nos glaciares da vertente N do Himalaia co nome de Tsangpo. O seu curso adopta nun principio unha dirección O-L, paralela ao eixo axial da cordilleira, que atravesa virando cara ao S ao chegar ás Mishmi Hills, na fronteira chinesa co estado de Arunachal Pradesh, na India. No estado de Assam, tamén na India, unha vez superado o Himalaia, vira de rumbo cara ao O. Aí recibe o nome de Dibāng, e despois na confluencia do Luhit, cámbiao polo de Brahmaputra. Atravesa o estado de Assam e entra en Bangladesh onde vira de novo cara ao S e se une ao Ganxes preto de Dacca. Desemboca no Golfo de Bengala formando un delta enorme, que constitúe unha das áreas máis densamente poboadas do planeta. O seu curso ten un percorrido total de 2.900 km de lonxitude. Drena unha conca de 939.000 km2 de superficie, que chegan a 1.125.000 km2 se se considera tamén a rede do Ganxes.

PERSOEIRO

Raíña de Aragón. Filla de Carlos II de Nápoles e Margarida de Hungría, casou con Xaime II. Tivo chancelería propia e foi nai de Afonso IV o Benigno.

CAPITAIS

Capital de Hungría, situada na beira do Danubio, na saída das gorxas entre os macizos de Pilis e Börzsöny, que na división administrativa do país constitúe un condado (525 km2; 1.861.383 h [1998]). Consta de dúas partes: Buda, o núcleo antigo, situada sobre os outeiros de Buda e o monte Gellért, á beira dereita do río, e Pest, situada nunha chaira aluvial, na beira esquerda do Danubio. Ambos os dous núcleos desenvolvéronse en círculos concéntricos: no primeiro están os distritos comerciais; o segundo desenvolveuse a partir do s XIX; o terceiro, que se estende ata un cinto de parques e xardíns, comprende os barrios residenciais a ambas as bandas de amplas avenidas radiais. Xa antes da Segunda Guerra Mundial a cidade experimentara un novo crecemento a causa do desenvolvemento da industria, que provocou o nacemento de barrios obreiros, habitados principalmente por inmigrantes procedentes das comarcas rurais. En 1950 a cidade ampliouse de novo coa anexión de sete localidades veciñas....

GALICIA

Ilustrador. Licenciado en Belas Artes pola Universidad Complutense de Madrid. Colaborador en diversas publicacións (Tempos, Elipse, Golfiño, Frente Comixario, etc), realizou as ilustracións dos seguintes libros: Contos do paxaro azul (1994), A lenda da cidade asolagada (1995), O dado de lume (1997), O monstro da chuvia (1998) e O laboratorio do Dr. Nogueira (1998), entre outros. Dende 1998 realiza traballos de animación. Recibiu o primeiro premio no concurso nacional de cómics de Getafe (1988 e 1991) e no certame de banda deseñada Xuventude 94.

1. Sistema de comunicación por medio de ondas radioeléctricas consistente nun centro emisor e nun ou varios receptores portátiles persoais.

2. Receptor dun sistema buscapersoas. OBS: Nun rexistro coloquial tamén se emprega a forma apocopada busca.