Buscapié, El

Xornal satírico de Pontevedra que se presentou por primeira vez ao público o 6 de maio de 1886. Saía todas as semanas en marca maior de dobre vitela, en catro páxinas e ao prezo de dez reais por trimestre. Confeccionábase na Imprenta del Siglo, que era propiedade de Arturo Tiscar e Xoaquín Buceta Solla, sendo o responsable da súa edición Esteban Sanz. O prelo e a administración estaban situadas na praza da Constitución 5 e 14 da cidade do Lérez. Saíu co subtítulo de “Periódico satírico, de noticias y anuncios” e nesta primeira etapa tivo un carácter festivo, ridiculizando determinadas necesidades sociais e locais. Aparecían redactores e colaboradores que empregaban con frecuencia un pseudónimo (El Consabido, Saca-Trapos, El Buscapié, La Sombra, El Diputado Local). Posiblemente detrás destes sobrenomes estiveran os que se coñecen como fundadores e redactores do xornal, é dicir, Luís Rodríguez Seoane, Claudio Cuveiro e Xoaquín Buceta Solla. Máis tarde a esa nómina de colaboradores uníronse Xosé Benito Juncal e Nicanor Rey. Como secretario de redacción figuraba Celestino Núñez. Nunha segunda etapa (4.11.1866), deixa a un lado o seu ton festivo para tornarse nunha publicación seria, mantendo esa condición ata o 1.8.1867. A partir desta data levou como subtítulo “Periódico semanal de intereses generales”. Malia á súa popularidade en certos medios, o xornal cesou definitivamente pouco antes de comezar o período revolucionario, sacando en total 118 exemplares. O seu derradeiro número saíu o 1.8.1868. Nesta segunda etapa publicou unha revista de carácter festivo titulada El Aguinaldo para agasallar os abonados. O seu primeiro número (e posiblemente o único) saíu na noiteboa de 1867. Analizándoo na súa totalidade, El Buscapié era unha publicación que encabezaba con noticias estranxeiras xerais e de Galicia, seguía con revista da prensa galega e continuaba con editoriais e producións literarias en prosa. Na sección seria e de fondo foi, segundo Soto Freire, onde demostrou a súa calidade literaria. Barreiro colocou o semanario na órbita intelectual dos xornais máis cultos do momento. Ademais das seccións anteriormente citadas ofrecía “Variedades”, “Crónica local”, “Gacetillas”, “Charadas”, partes telegráficos locais, movementos de buques, “Anuncios” e “Folletín”. Tratou temas tan importantes no seu momento como a industrialización de Galicia ou a reforma do sistema agrario. Como bo xornal satírico tivo discusións con outras publicacións da época, sobre todo co científico-literario pontevedrés El Progreso, co que compartía curiosamente redactores. Tamén polemizou co semanario La Revista da mesma cidade. En ocasións, cando era censurado, deixaba espacios baleiros en sinal de protesta.