"Adá" (Contén)

1. Acción e efecto de entrar.

2. 1. Espacio ou acceso polo que se entra a un lugar.

   2. Parte ou cuarto da casa que está máis próxima á porta principal.

3. Billete que dá dereito a asistir a un espectáculo, museo ou a unha actividade cultural.

4. Conxunto de persoas que asisten a un espectáculo.

5. Comezo dun período de tempo.

6. Ángulos entrantes e carentes de pelo, que se forman aos lados da cabeza e por riba da fronte.

7. Prato lixeiro que se come antes dos pratos principais dunha comida.

8. 1. ...

PICOS

Pico dos Pireneos, entre Andorra e o Pallars Sobirá, situado a unha altitude de 2.961 m.

1. Festa ou farsa propia do Entroido.

2. Broma pesada e de mal gusto que se lle fai a alguén.

3. Situación ou reunión seria que semella unha festa propia do Entroido polas cousas grotescas que nela se dan.

PUBLICACIÓNS

Publicación de tendencia nacionalista aparecida a finais dos anos setenta do s XX en Marín. Actuou como voceira da Asemblea Nacional Popular Galega (AN-PG).

1. 1. Utensilio formado por dúas barras longas e paralelas que se unen por travesas equidistantes, que realizan a función de chanzos para subir ou descender. Está feita de madeira, corda, metal ou calquera outro tipo de material e pode ser portátil ou mecánica e adaptada a un vehículo.

   2. escala de tesoiras

      Escala composta por dúas escalas unidas con bisagras na parte superior.

   3. escala de vento

      Escala formada por dúas tiras de cabo, unidas por medio de paos atravesados a xeito de chanzos, que se coloca verticalmente nun costado do barco para embarcar a alguén, cando a embarcación está fóra do peirao ou cando está fondeada en portos e rías de moito movemento.

   4. escala real/de portalón

      Escala con dous relanzos e varanda, colocada no costado de estribor do barco, que se emprega para embarcar e desembarcar tripulantes e pasaxeiros.

2. Chanzos feitos de distintos materiais que se colocan nun terreo para salvar distintas alturas.

3. Peza coa forma semellante a unha escada que se coloca diante do presebe do gando para evitar que este estre a herba pola corte e a estrague.

PUNTA

Punta da beira occidental da ría de Santa Marta de Ortigueira, no litoral da parroquia da Pedra, no concello de Cariño.

PERSOEIRO

Pintor. Formouse na Escola de Belas Artes Decorativas António Arroio e na Escola de Belas-Artes de Lisboa a comezos dos anos cincuenta. Pertenceu, entre outros grupos artísticos, ao Grupo do Café Gelo, e foi un dos fundadores do Movemento Renovador de Arte Religiosa (MRAR). No ano 1959 acadou unha das bolsas da Fundação Gulbenkian e instalouse en París, onde formou parte do grupo vangardista KWY. Con el expuxo nas principais capitais europeas baixo as propostas de reflexión abstracta sobre obxectos extraídos da realidade que se converteron en formas indefinidas, entre as que destaca a serie Recortes, dotada de simbolismo. A partir dos anos setenta retornou a unha pintura figurativa na que perdura o valor simbólico e o cromatismo da súa obra anterior.

1. Acción de ascender por un lugar difícil, de moita verticalidade, utilizando os catro membros para progresar. Pódense diferenciar diversos tipos de escalada. Atendendo ao material onde se escala distínguese entre a escalada en rocha, escalada en xeo e escalada mixta, que é a combinación das dúas primeiras. Segundo a maneira de progresar, distínguese entre escalada libre, caracterizada polo uso exclusivo de mans e pés para agarrarse aos contactos; escalada artificial, en que o material colocado facilita o avance; e a escalada combinada, que alterna tramos de escalada artificial coa libre. Por último, segundo a finalidade perseguida, distínguese entre a escalada alpina, que ten por obxectivo acadar un cumio, e a escalada deportiva, en que o interese principal é a dificultade en si mesma que un itinerario poida presentar.

2. Intensificación progresiva e rápida dunha acción, especialmente política ou militar.

1. escapadela.

2. Nas carreiras ciclistas de fondo en estrada, separación e afastamento dun corredor ou dun pequeno grupo de corredores do grupo máis numeroso, que se produce despois de que este ou estes aumenten a súa velocidade con respecto á do grupo máis grande.

3. Na terminoloxía harmónica, nota estraña á harmonía que sucede diatonicamente a unha nota real e que se vincula por un movemento disxunto.

4. Acción de escapar.

5. Saída curta a algún lugar, especialmente deixando as ocupacións ou traballos habituais.

1. escapadela.

2. Nas carreiras ciclistas de fondo en estrada, separación e afastamento dun corredor ou dun pequeno grupo de corredores do grupo máis numeroso, que se produce despois de que este ou estes aumenten a súa velocidade con respecto á do grupo máis grande.

3. Na terminoloxía harmónica, nota estraña á harmonía que sucede diatonicamente a unha nota real e que se vincula por un movemento disxunto.